22 Νοεμβρίου 2021 10:00

12 Πόρτες έχει η ζωή: Πολύδωρος Βογιατζής

Ανάμεσα σε διακοπές, πρόβες και λίγο πριν πετάξει πάλι για Γαλλία, ο Πολύδωρος Βογιατζής μάς άφησε 12 σκονάκια για να ζούμε καλύτερα.


Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

Μετά από κάθε συζήτηση με τον Πολύδωρο Βογιατζή φεύγεις λίγο πιο φωτεινός άνθρωπος. Έχει μια σπάνια μεταδοτικότητα και αντιμετωπίζει ό,τι και να συμβαίνει γύρω του με μία αισιοδοξία κάνοντας πράξη εκείνο τον στίχο του Leonard Cohen (“There’s a crack in everything, that’s how the light gets in”). Θα μπορούσε άνετα να είναι ένας Jedi που σου μεταφέρει μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο τη σοφία του χωρίς να γίνεται διδακτικός και γραφικός. Πάνω στις σκηνές και μπροστά από τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές οθόνες σε παίρνει μαζί του σαν να είσαι ένας από τους ήρωες των έργων και θυμάσαι πάντα τις ερμηνείες του.

Εδώ και πολλά χρόνια ζει στο Παρίσι, έχει παίξει σε πολλές παραστάσεις και ταινίες μαζί με σημαντικές ηθοποιούς όπως η Charlotte Rampling, η Fanny Ardant και η Marion Cotillard, και έρχεται στην Ελλάδα για ωραίες παραγωγές, όπως οι φετινές. Είναι ένας από τους πρωταγωνιστές της νέας ταινίας του Πάνου Κούτρα, “Dodo” που ολοκλήρωσε τα γυρίσματά της πριν λίγους μήνες, συμμετείχε στη σειρά “Έτερος Εγώ”, παίζει στην υπέροχη παράσταση “Η μικρή στο σκοτεινό δάσος”, η οποία παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και θα κάνει ευρωπαϊκή περιοδεία και είναι στο θίασο της παράστασης των Bijoux de Kant, "Μια Βοσκοπούλα αγάπησα" που προβάλλεται στη GNO tv της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.


Ανάμεσα σε διακοπές, πρόβες και λίγο πριν πετάξει πάλι για Γαλλία, μάς άφησε 12 σκονάκια για να ζούμε καλύτερα.



Τι ακριβώς συμβαίνει στη νέα ταινία του Πάνου Κούτρα, “Dodo”;
Όταν μου πρότεινε ο Πάνος Κούτρας τον συγκεκριμένο ρόλο, χάρηκα πάρα πολύ. Είχα δουλέψει ξανά μαζί του στο “Ξενία”, σε μια μόνο σκηνή, αλλά ήταν τόσο ωραία η συνεργασία, που θέλαμε πολύ να ξανασυναντηθούμε. Και να που μας προέκυψε. Σχετικά με το σενάριο, έχει να κάνει με τις ζωές 14 ηρώων και είναι μια ταινία συνόλου. Παρακολουθούμε τους ήρωες σε μία βίλα, όπου γίνονται οι προετοιμασίες του γάμου της κόρης των ιδιοκτητών με έναν πλούσιο κληρονόμο ως την τελευταία ελπίδα τους για να σωθούν από τη χρεοκοπία και την ελεύθερη πτώση τους στην ταξική πυραμίδα της χώρας. Ένα απρόσμενο γεγονός αναταταράσσει τα πράγματα και μετά απ’ αυτό κανείς από τους ήρωες δεν είναι ο ίδιος.

Υποδύομαι τον Λουκά, τον σύντροφο της οικονόμου του σπιτιού, ο οποίος σχεδιάζει διάφορα, αλλά τα σχέδιά του δυστυχώς ανατρέπονται (αυτό μου θυμίζει μια ατάκα από τον βασιλιά στην παράστασή μας που λέει “Τα σχέδιά μας πάντοτε ανατρέπονται.”) Ο ήρωας μου μετά από αυτό που συμβαίνει, αλλάζει ουσιαστικά και βαθιά.

   

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Νιώθεις ότι κινείσαι παράλληλα με όσα συμβαίνουν και ζούμε αυτή την εποχή;
Ναι, νιώθω ότι είμαι στο εδώ και στο τώρα και κυρίως σε σχέση με την υπόθεση της ταινίας αλλά και σε σχέση με την υπόθεση της παράστασης "Η Μικρή μέσα στο σκοτεινό δάσος" που παίξαμε πριν λίγους μήνες στο φεστιβάλ της Αβινιόν, και η οποία θα κάνει μια ευρωπαϊκή περιοδεία μέσα στο 2022. Το λέω αυτό, γιατί οι ρόλοι που υποδύομαι και στα 2 έργα, έχουν να κάνουν με έναν χαρακτήρα, που είναι κακοποιητικός και αυτό με συγκλονίζει για το πόσο επίκαιρο είναι, με όλες τις αποκαλύψεις και όσα έρχονται στο φως τελευταία. Και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ’όλο τον κόσμο. Ήταν σαν να σταμάτησε λίγο ο χρόνος με τον κορωνοϊό και οι άνθρωποι αναγκαστικά κατεβάσαμε ταχύτητες και ίσως σκεφτήκαμε παραπάνω και όταν έπρεπε να ξεκινήσουμε πάλι τις μηχανές, να γίνει το re-start , είδαμε ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε πλέον εύκολα άσχημες καταστάσεις.

Έχεις και μια ευθύνη σχετικά με το πώς θα επηρεάσεις τον θεατή όταν παίζεις σε τόσο φορτισμένα συναισθηματικά έργα;
Ναι φυσικά. Ξέρω ότι παρουσιάζοντας αυτό που κρύβεται στο σκοτάδι και μιλώντας για πράξεις αποτρόπαιες, βαραίνεις τον ψυχισμό του θεατή και χρειάζεται ένα παράθυρο ελπίδας, μια λύτρωση. Η ελπίδα δεν μου αρέσει πολύ σαν λέξη αλλά εννοώ να υπάρχει μια χαραμάδα φωτός που οδηγεί στην λύση, στην νέμεση. Από εκεί γατζώνομαι και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Θεωρώ πως όσοι δουν και την ταινία και την παράσταση, θα προβληματιστούν, θα σκεφτούν, θα συναισθανθούν και πιο εύκολα θα μπορούν να μπουν στη θέση αυτού που υποφέρει. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να ασκεί εξουσία σε κάποιον άλλον, ακόμα και να συνειδητοποιήσουμε που το κάνουμε άθελά μας και οι ίδιοι.

 

               

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

Υπάρχει και το ζήτημα της ενσυναίσθησης.
Αν μπαίναμε στη θέση του άλλου πιο συχνά ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός και καλύτερος! Δεν συναναστρέφομαι εφήβους, αλλά απ’ αυτά που ακούω και βλέπω, θεωρώ ότι οι νέες γενιές ακούνε τον άλλο λίγο παραπάνω και του δίνουν χώρο να υπάρξει όπως θέλει . Οι άνθρωποι από τη δική μου γενιά και πριν, έχουμε ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια να ψαχνόμαστε περισσότερο, με τους διαλογισμούς, με την θεραπεία, οπότε μπαίνουμε πιο εύκολα στη θέση του άλλου ή τουλάχιστον το προσπαθούμε κι αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα.

Πέρα από τον μικρόκοσμό μας που έχουμε μια κοινή λογική, στον έξω κόσμο πρέπει να εξηγούμε συνέχεια τα αυτονόητα όσον αφρά τη διαφορετικότητα και τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Όμως πλέον στα social media δεν υπάρχει μια μεγάλη αμεσότητα σχετικά με τις αντιδράσεις σε διάφορα ζητήματα;
Νομίζω πως οι νέες γενιές είναι πιο απελευθερωμένες και έχουν ξεπεράσει ή δεν δίνουν σημασία σε θέματα σεξουαλικής προτίμησης. Πράγμα που στην δική μου γενιά και πιο πίσω, δεν ήταν και δεν είναι δυστυχώς τόσο αυτονόητο. Χρειάζεται λοιπόν να κάνεις ένα statement για το ποιος αληθινά είσαι, για να προχωρήσεις στη ζωή σου, με την αλήθεια σου, κάτι που σε μένα λειτούργησε. Από τη στιγμή που μίλησα για την σεξουαλικότητά μου με τους γονείς μου, άλλαξαν τα πάντα. Είναι σαν να περίμενα και να αναζητούσα την αποδοχή των πάντων για χρόνια, ενώ αυτό που ήθελα ήταν την αποδοχή των γονιών μου, που τελικά την είχα. Και όταν έγινε αυτή η συνειδητοποίηση, με το που τους μίλησα, είδα και ένιωσα την αγάπη τους και την αποδοχή τους. Και απελευθερώθηκα από βάρη χρόνων, που δεν είχα επιλέξει να κουβαλάω, αλλά που μια κοινωνία μου φόρτωνε. Μετά από αυτό η ενέργεια άρχισε να ρεέι και ξεμπλόκαραν πολλά πράγματα σε όλους τους τομείς της ζωής μου.

 

                      

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

 ΟΙ “ΠΟΡΤΕΣ” ΤΗΣ ΖΩΗΣ

1. ΑΛΗΘΕΙΑ
Όσο κρύβεις κάτι και το κρατάς μέσα σου, γίνεται εμπόδιο και η ενέργεια δεν ρέει. Από τη στιγμή που ανοίγεσαι και είσαι αληθινός με τον εαυτό σου πρώτα και μετά με όλους τους άλλους, αυτή η αλήθεια είναι αφοπλιστική και έχει άπειρη δύναμη και κανείς δεν μπορεί να σου προσάψει πλέον τίποτα.
Οι νέες γενιές λοιπόν τ’ αφήνουν όλα αυτά πίσω τους. Το τι επιλέγουμε να δούμε στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, στο θέατρο, πόσο ανοιχτά μιλάμε πλέον για όλα αυτά, βοηθάει στο να αλλάξουμε και να διευρύνουμε τον τρόπο σκέψης μας. Για παράδειγμα, είδα στο ARTE ένα πολύ ωραίο ντοκυμαντέρ. Κάποια παιδιά – έφηβοι κυρίως – τράβηξαν βιντεάκια όταν έκαναν coming out στους γονείς τους. Είναι σημαντικό να το δουν όλοι όσοι γίνονται γονείς και όχι μόνο. Ένας γονιός που καταλαβαίνει το παιδί του και το αγκαλιάζει και το αποδέχεται.

Ό,τι κι αν είναι αυτό που σε βασανίζει, να μιλάς. Ερχόμαστε σ’αυτόν τον κόσμο και ζούμε μια ζωή μόνο! Ας την ζήσουμε με την αλήθεια που μας κάνει ευτυχισμένους. Και δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι άσχημο για να καταλάβουμε πως πρέπει να ζούμε κάθε λεπτό όπως επιθυμούμε.

 

2. ΜΟΥΣΙΚΗ
Να μην την κλείνουμε ποτέ! Παίζει πολύ βασικό ρόλο στη ζωή μου. Σε σημείο που αναρωτιέμαι τώρα, γιατί δεν ξεκίνησα ποτέ να μάθω κάποιο μουσικό όργανο όλα αυτά τα χρόνια. Με το που ξυπνάω, θα βάλω μουσική, πριν ανέβω στη σκηνή να παίξω ή πριν αρχίσω το γύρισμα, ακούω μουσική και συγκεντρώνομαι στον ρόλο μου. Όταν χαίρομαι, θέλω να εκτονωθώ, να χορέψω, οπότε πάλι εμφανίζεται η μουσική. Με τη μουσική μπορούμε να πούμε όσα δεν μπορούμε με λόγια.

 

3. ΤΑΞΙΔΙΑ
Μου λείπουν, γιατί έχω ταξιδέψει παρα πολύ κι είμαι πολύ ευγνώμων γι΄αυτό. Το να μπορείς να ταξιδεύεις για να δεις άλλες κουλτούρες, να έρθεις κοντά στη φύση, να περάσεις αρκετό χρόνο σε κάποιο άγνωστο μέρος, είτε με φίλους, είτε με τη σχέση σου, είτε μόνος, πιστεύω πως είναι πηγή έμπνευσης. Μπορεί να είναι και ένα πολύ κοντινό ταξίδι. Απλά να μπεις σ’ ένα μέσο, όποιο θες, και να φύγεις. Ακόμα και μια βόλτα μέχρι το Σούνιο πχ, μπορεί να είναι σαν ένα ταξίδι για σένα. Ουσιαστικά το θέμα είναι να γεμίσεις με καινούργιες εικόνες και να αδειάσεις το μυαλό σου από την καθημερινότητα.              

 

              

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

4. ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ
Για να μπορέσεις να είσαι συνειδητός και να το νιώθεις σαν συναίσθημα συχνά, πρέπει να κάνεις αρκετή δουλειά με τον εαυτό σου. Υπάρχουν άνθρωποι βέβαια που το έχουν έμφυτο αυτό. Άσχετα με το πόσα έχεις, να εκτιμάς αυτά που έχεις, αυτό που είσαι, τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου κι η ευγνωμοσύνη έρχεται εκεί κι ακουμπάει. Στο πώς δηλαδή αισθάνεσαι όμορφα για όλα όσα έχεις στη ζωή σου. Υλικά ή πνευματικά πράγματα, ανθρώπους, ενέργειες, καταστάσεις.
Νομίζω πως η καλή πρόθεση που έχεις απέναντι σ’ έναν άνθρωπο, σου γυρνάει πίσω. Και στην τελική, δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι! Αν μπορέσουμε να το σκεφτούμε όλοι αυτό, θα αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο. Το λέω γιατί για παράδειγμα στον χώρο που κινούμαι υπάρχει αυτό το “τι κάνει ο άλλος συνάδελφος”, “ποιο ρόλο έχει και γιατί δεν τον έχω εγώ” και στα πρώτα σου βήματα, μπαίνεις εύκολα σ’ αυτό το τριπάκι. Αλλά μετά όταν συνειδητοποιείς πως ο καθένας έχει τη δική του πορεία και θα έλξει για τον ίδιο όσα πρέπει να του έρθουν, αυτό θα σε χαλαρώσει. Κι εμένα αυτή η συνειδητοποίηση μ’ έχει ηρεμήσει. Ξέρω πλέον πως τα πράγματα όταν είναι να έρθουν, θα έρθουν.

Εν τω μεταξύ θαύμασα πάρα πολύ τους ανθρώπους που μίλησαν όταν άρχισε να συμβαίνει το #metoo κι υπήρχαν άνθρωποι που έλεγαν να μη μιλάνε γιατί κάνουν κακό στο θέατρο. Μα το θέατρο είναι μια χαρά, θα είναι πάντα εκεί, δεν μας έχει ανάγκη. Αυτοί που πρέπει να φύγουν, είναι όσοι χρησιμοποιούσαν την εξουσία τους σε βάρος άλλων ανθρώπων για να κάνουν θέατρο.

 

5. ΦΙΛΟΙ
H δεύτερή μου οικογένεια. Μια φιλία είναι μία σχέση που, όσοι είμαστε τυχεροί, νομίζω την “κουβαλάμε” για χρόνια κι εξελισσόμαστε μαζί της,  κι εσύ κι ο άλλος, κάτι που είναι πάρα πολύ όμορφο.
Άρχισα να συνειδητοποιώ τη δύναμη της φιλίας και το πώς συνδέομαι με τους φίλους μου, όταν έχασα κάποιους που δεν κατάλαβα γιατί τους έχασα. Είναι μια σχέση που θέλει πολλή δουλειά όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Κοινούς στόχους, κοινά ενδιαφέροντα, εναλλαγή ενέργειας και θέλει επίσης να είσαι παρών και να μιλάς αληθινά. Όταν θεωρήσουμε δεδομένη μια φιλία, την έχουμε ήδη χάσει.

 

                      

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 6. ΕΞΕΛΙΞΗ
Εξελισσόμαστε συνέχεια μ’ αυτά που μας συμβαίνουν, μ’ αυτά που προσλαμβάνουμε διαβάζοντας, βλέποντας, ακούγοντας και κυρίως μ’ αυτά που συνδιαλεγόμαστε. Με τα μικρά και τα πολύ μεγάλα πράγματα και τα έντονα συναισθήματα, στην καθημερινότητά μας. Νομίζω ότι μεγαλώναμε και δεν μπορούσαμε να εκφράσουμε όλα μας τα συναισθήματα. Δηλαδή για παράδειγμα, ένα αγόρι στη δική μου γενιά, δεν έπρεπε να κλαίει και θεωρώ πως αυτό το πράγμα σε μπλοκάρει – όπως λέγαμε και πριν – οπότε δεν εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος. Γενικά τα στερεότυπα δεν μας πάνε πουθενά. Πρέπει να περάσεις από όλα τα στάδια και να αντιμετώπισεις όλες τις καταστάσεις για να πας παρακάτω. Πώς θα φτάσεις στο φως αν δεν περάσεις από το κλάμα, τον πόνο, από όλα αυτά τα σκοτεινά και δύσκολα συναισθήματα για να βγεις προς τα έξω.

Επίσης στη δουλειά μας είναι ωραίο να είναι συνεχής η εξέλιξη και πρέπει να το θέλουμε κι εμείς για να συμβεί, γιατί είναι εύκολο να επαναπαυτείς σ’ αυτά που ξέρεις και κάνεις και να μη μάθεις τίποτα άλλο καινούργιο. Επειδή όμως προχωράει πολύ γρήγορα η εποχή, συμβαίνουν αρκετές αλλαγές και θα σε πετάξει το σύστημα αν δεν προχωρήσεις και μείνεις στάσιμος.

Δες για παράδειγμα στο θέατρο, ξεκίνησε το live streaming, λόγω του lockdown. Είναι ένα νέο εργαλείο που για να το μάθεις και να το κάνεις σωστά χρειάζεται δουλειά και πρέπει να προσαρμοστείς με την νέα κατάσταση παίζοντας με άλλη ένταση και διαφορετικό τρόπο. Είναι κι αυτό μια επαγγελματική εξέλιξη.

 

7. ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Είναι στη ζωή μας ακόμα περισσότερο απ’ αυτό που συνειδητοποιούμε. Θέλει ένα όριο για να μη χάσουμε την ποιότητα της ανθρώπινης φύσης που έχει να κάνει με τη φαντασία, με τον διάλογο και την κουβέντα, τη σωματική επαφή, το να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να του πεις αυτό που θέλεις, να επικοινωνείς πραγματικά κι όχι να είσαι συνέχεια μπροστά σε μια οθόνη. Βέβαια μην ξεχνάμε πως η τεχνολογία έχει βοηθήσει πάρα πολύ τις επιστήμες και τα άλματα που έχουν γίνει είναι τεράστια.

Είδα προχθές το εξής κι έπαθα πλάκα. Το 1985, ένας πολύ γνωστός Ινδός γκουρού έδωσε μια διάλεξη και ρωτούσε αν συνειδητοποιούμε ότι αφήνουμε την τεχνολογία να εισβάλλει στη ζωή μας και να παίρνει μέρος σε πράγματα που δεν τα επιτρέπουμε οι ίδιοι. Και σκέφτηκα πως το έλεγε τόσα χρόνια πριν και τώρα εμείς όλα αυτά που έχουν να κάνουν με αλγόριθμους και λογισμικά, τα θεωρούμε φυσιολογικά. Οπότε με ταρακούνησε λίγο.

Νομίζω πως είναι στο χέρι μας να μπορέσει ο καθένας να βάλει ένα μέτρο για να πετύχουμε μια ισορροπία. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία εκεί που είναι χρήσιμη και μετά να αφήσουμε τις άλλες δεξιότητες που έχουμε σαν άνθρωποι και που αναπτύσσουμε, να καλλιεργούνται και να εκφράζονται.

             

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 8. ΕΡΩΤΑΣ
Μπορούμε να ερωτευτούμε και να θαυμάσουμε τα πάντα. Έναν άνθρωπο, τη δουλειά μας, κάτι που βλέπουμε στη φύση. Ο έρωτας για έναν άλλον, είναι για μένα το δεύτερο υπέρτατο συναίσθημα μετά την αγάπη. Όταν εξιδανικεύεις μια άλλη προσωπικότητα και δεν βλέπεις τα ελαττώματά της, αν σου συμβεί σε μεγαλύτερη ηλικία, ίσως να μπορείς να αναγνωρίσεις καλύτερα τι γίνεται αλλά έχει να κάνει και με το πόσο αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα σ΄αυτό και δεν σε χάνεις.

Πιστεύω πως πρέπει να ερωτευτείς και τον εαυτό σου αλλά όχι να γίνεις νάρκισσος. Βέβαια θα μου πεις ότι ο έρωτας δεν έχει μέτρο και θα συμφωνήσω εννοείται! Όταν σου έρχεται κάτι ξαφνικά, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Απλά πρέπει να έχεις την ευφυΐα όταν σου σκάσει ο έρωτας, να είσαι εκεί, να τον χαρείς και με τον όποιο άνθρωπο είσαι μαζί όσο περνάει ο καιρός να αναπτύξετε κι άλλα συναισθήματα. Τη συντροφικότητα, την εμπιστοσύνη, όλα αυτά που χτίζουν μια σχέση και την πάνε κάπου αλλού. Γιατί ο έρωτας δεν μένει για πάντα κι αυτό το ξέρουμε όλοι. Όσο απότομα έρχεται, τόσο απότομα κι άτσαλα φεύγει, οπότε αν δεν έχεις αναπτύξει όλα τ’ άλλα, στραπατσάρεσαι κι εσύ κι ο άλλος. 

 

9. ΡΙΣΚΟ
Λέμε ναι στο ρίσκο! Στη ζωή μας μπορεί να έρθουν κάποιες στιγμές που θα μας ταρακουνήσουν τόσο πολύ και θα μας κάνουν να αλλάξουμε τελείως. Όταν ρισκάρεις και στηρίζεις 100% αυτή την απόφασή τις περισσότερες φορές θα σου βγει σε καλό. Εγώ όταν πήρα το ρίσκο και το 2009 άφησα τα πάντα για να πάω στο Παρίσι χωρίς να μιλάω καν γαλλικά γιατί τα μάθαινα τότε και δεν ήταν εύκολα τα δύο πρώτα χρόνια αλλά τελικά μόνο σε καλό μου βγήκε.

Ό,τι ευκαιρία προκύψει που σε βγάζει λίγο από τα νερά σου, πρέπει να την αρπάζεις και να βγαίνεις από το comfort zone σου γιατί μόνο έτσι θα προχωρήσεις παρακάτω. Θεωρώ πως γι' αυτόν που ρισκάρει, γίνεται κάτι, αυτό που λέμε το σύμπαν συνομωτεί και του φέρνει αυτά που επιθυμεί. Είναι σαν να δείχνεις πως δεν αντιστέκεσαι στον φόβο.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να επικοινωνείς αυτό που σκέφτεσαι κι αισθάνεσαι. Τα πάντα είναι ενέργεια κι η ενέργεια δεν μένει ποτέ σταθερή οπότε δεν μπορείς να ζεις αυτό που ζούσες π.χ. έναν χρόνο πριν και να αφήνεσαι σε μια κατάσταση στάσιμη. Δεν μπορούν τα πράγματα να μένουν ίδια για πάντα.


Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

10. ΖΩΑ ΚΑΙ ΦΥΣΗ
Αυτόν τον κόσμο που μας περιβάλλει σαν να τον έχουμε ξεχάσει τελείως και δεν του φερόμαστε καλά αλλά ευτυχώς κάπως αρχίζει να αλλάζει. Όταν νοιάζεσαι για το ζώο που θα κακοποιήσει κάποιος και θα πάρεις θέση γι’ αυτό ή για τα φυτά που καταστρέφει ο γείτονάς σου, βάζεις ένα λιθαράκι για να πάνε τα πράγματα στη σωστή κατεύθυνση. Το να έχεις κατοικίδιο είναι, για μένα, το μεγαλύτερο δώρο. Ένα ζώο, σου μαθαίνει περισσότερα απ’ όσα φαντάζεσαι και το κάνει μ’ έναν τρόπο που δεν τον συνειδητοποιείς εκείνη την ώρα. Μαθαίνεις και πολλά για τον εαυτό σου και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Με τον δικό μου σκύλο, που δυστυχώς τον έχασα πρόσφατα, έπαιζα όπως όταν ήμουν παιδί. Με βοήθησε να βρω τη χαρά του παιχνιδιού και να ξαναβρώ το παιδί μέσα μου. Μου έδωσε ευθύνες και ο Έκτορας μου έμαθε να αγαπάω και να προσέχω τον εαυτό μου, τα άλλα ζώα, τους ανθρώπους, τη φύση. Τα ζώα έχουν μια άλλη ενσυναίσθηση και μία ανωτερότητα που μας ξεπερνάει.

Επίσης πιάνουμε έτσι κι ένα άλλο μεγάλο θέμα που είναι το αν τρώμε ζώα. Εγώ έχω ελαττώσει πάρα πολύ το κρέας και το έχω κάνει συνειδητά. Δεν μπορώ αυτή τη βιομηχανοποίηση, στο πλάισιο της οποίας εκτρέφουν ζώα σε άθλιες συνθήκες και τα θανατώνουν με τραγικούς τρόπους. Παλιά αν πήγαινες σε μία φάρμα ενός χωριού, που οι άνθρωποι ζουσαν απ’ αυτό, ήταν αποδεκτό να τα σκοτώνουν για να φάνε γιατί ήταν θέμα επιβίωσης. Π.χ η γιαγιά μου έτρωγε κρέας μια φορά τον μήνα οπότε υπήρχε μια νομοτέλεια. Αυτό που γίνεται τώρα, είναι μία άλλη, πολύ σκληρή πραγματικότητα.

Θεωρώ πως όταν σταματήσει αυτή τη βία τους ανθρώπου απέναντι στα ζώα και στους πιο αδύναμους, θα αλλάξει ριζικά το κάρμα της ανθρωπότητας. Ακούγεται ουτοπικό αλλά το πιστεύω.                      

 

                      

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

11. ΕΥΤΥΧΙΑ
Η ευτυχία είναι στιγμές. Δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση αλλά μπορείς να φτάσεις στο σημείο να συγκεντρώνεις αυτές τις μικρές στιγμές και να είναι πιο πυκνές και συχνότερες. Παίζει μεγάλο ρόλο το πόσο ήρεμος είσαι μέσα σου και το να ξέρεις ότι τα πράγματα πάνε προς την κατεύθυνση που θέλεις. Αν ακούς τη φωνή μέσα σου, τότε έρχεται η ευτυχία. Δεν θα έρθει μόνη της ξαφνικά. Μπορεί έχεις τα πάντα, να ζεις σ’ έναν παράδεισο αλλά εσύ να νιώθεις τόσο χάλια που να μη μπορείς να δεις τίποτα απ’ όλα αυτά και να τα γευτείς πραγματικά.

 

12. ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Η κοινωνία έχει απορρίψει τόσο πολύ τη θηλυκή ενέργεια στον άνδρα και έχει καταπιέσει την γυναικεία φύση, που είναι ανησυχητικό. Η γυναίκα δεν είναι μόνο ένα σεξουαλικό όργανο ή ο πόθος. Ούτε η μούσα του κάθε καλλιτέχνη. Είναι πολλά περισσότερα πράγματα και πρέπει να το αποδεχτούμε επιτέλους. Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο που δεν γίνεται αλλιώς.

Μια γυναίκα μπορεί να είναι εξαιρετική εργοδότης και να ηγείται 25.000 ανθρώπων, κάτι το οποίο θεωρείται από πολλούς αρσενική δεξιότητα, και παράλληλα να έχει άλλους 10 ρόλους στη ζωή. Δεν είναι ποτέ ένα μόνο πράγμα. Έχουμε δει τον τελευταίο καιρό γυναίκες να παίρνουν θέση και να κάνουν συγκλονιστικές αλλαγές στον κόσμο με τις μαρτυρίες τους. Δεν είναι τυχαίο ότι μία γυναίκα μίλησε πρώτη για το #metoo στην Ελλάδα. Η θηλυκή ενέργεια έχει ενδυναμωθεί πάρα πολύ και μόνο θετικό μπορεί είναι αυτό.
Θεωρώ ότι πλέον οι γυναίκες βάζετε τα πράγματα στη θέση τους και είμαι πεπεισμένος ότι θα δούμε πολύ σύντομα τις γυναίκες να αλλάζουν ουσιαστικά τα πράγματα παγκοσμίως, κάτι που έχει αρχίσει να συμβαίνει ήδη. Θυμήθηκα, για παράδειγμα, το περιστατικό με τον ξυλοδαρμό ενός νεαρού από αστυνομικούς στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, όπου μια γυναίκα φώναξε στους αστυνομικούς και δεν φοβήθηκε. Η θηλυκή αρχή έχει αρχίσει να παίρνει τη θέση που της αναλογεί και μ’ αρέσει πολύ. Επίσης ελπίζω πως οι νέες μητέρες θα εκπαιδεύσουν αλλιώς τα παιδιά τους, και τ’ αγόρια και τα κορίτσια.

Ο άνδρας δεν πρέπει να φοβάται τη θηλυκή του πλευρά ουτε η γυναίκα, αντίστοιχα, την αρσενική πλευρά της. Με όλα αυτά που συμβαίνουν και τις άμεσες αντιδράσεις στα social media, το σύστημα της πατριαρχίας καταρρέει και κάποιοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να το κρατήσουν ζωντανό και μέσα στο ίδιο το σύστημα κονταροχτυπιούνται επειδή, μην ξεχνάμε, δεν έχουν κι άλλο τρόπο να ενεργούν πέραν της βίας.
Παλιά υπήρχε πολύ αυτό το “α, δεν με αφορά και δεν λέω κάτι για να μη μπλέξω” που ήταν βασικό στοιχείο της ελληνικής νοοτροπίας, ίσως να ισχύει ακόμα για κάποιους αλλά αρχίζει και σπάει ευτυχώς.

 

*ΚΡΑΤΗΣΕ ΑΥΤΟ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙΣ*
Η παράσταση "Μια Βοσκοπούλα αγάπησα" θα προβάλλεται στη GNO TV έως τις 31 Δεκεμβρίου.