23 Νοεμβρίου 2021 10:05

Heroes for all days: Θάνος Τοκάκης

Ο Θάνος Τοκάκης φτιάχνει τη δική του ομάδα σούπερ ηρώων. Τους Heroes for all days της ζωής του.


Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου 

 

Είδα τον Θάνο Τοκάκη για πρώτη φορά στο θέατρο στις “Μεταμορφώσεις”, το 2007. Ήταν σ’ εκείνη την ομάδα που για αρκετά χρόνια, άλλαζαν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις θεατρικές παραστάσεις και ομάδες. Ένιωθες πως όλοι, πάνω και κάτω από τη σκηνή, είχαμε τον ίδιο σκοπό και την ίδια πώρωση για όλες τις ιστορίες που εκτυλίσσονταν ανάμεσα στα τρία πρώτα κουδούνια και την υπόκλιση.
Ο ίδιος, είχε και συνεχίζει να έχει μία δημιουργική περιέργεια κι έναν ενθουσιασμό για οτιδήποτε τον πάει κάπου αλλού, κάτι που κάνει και τους ήρωές του να φαίνονται ακόμα πιο γοητευτικοί και ιντριγκαδόρικοι. Είναι πάντα στην πλευρά των “αντισταρικών” ηθοποιών, διατηρεί ένα υπέροχο coolness και βγάζει μια οικειότητα για ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Συναντηθήκαμε σε μία πολύ δύσκολη μέρα για εκείνον και παρ’όλα τα άσχημα που συνέβαιναν στη ζωή του, ήταν 100% εκεί με μία διάθεση να συζητήσει για όλα.
Αυτό το καλοκαίρι έπαιξε στις Φοίνισσες σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, ο οποίος, όπως λέει, ξέρει να επιλέγει καλούς συνεργάτες όσον αφορά κυρίως το ανθρώπινο κομμάτι και μετά το καλλιτεχνικό. Όταν πρωτοδιάβασε το συγκεκριμένο έργο, που είναι πολύ αγαπημένο αλλά όχι πολυπαιγμένο, ήταν σαν να διάβαζε για τους Avengers.Έχει όλους τους μύθους μέσα όπως της Αντιγόνης και του Οιδίποδα, και ο δικός του χαρακτήρας (Πολυνείκης) ήταν ένας από τους δύο αδερφούς που πυροδοτούν το σύστημα. 
Τώρα, πρωταγωνιστεί στον "Μακμπέθ" σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη στο θέατρο Τέχνης. Ένα σκοτεινό σαιξπηρικό σύμπαν όπου τα πάντα συμβαίνουν στο ημίφως και έχεις την αίσθηση ότι κατηφορίζεις προς την κόλαση της ανθρώπινης ύπαρξης που σε περικυκλώνει από παντού. Δύσκολη πίστα και καταραμένος ήρωας αλλά ο Θάνος διαλύει το game over και δίνει μία από τις πιο δυνατές ερμηνείες του.

 


Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου 

 

Και κάπου εκεί, έρχεται η στιγμή να φτιάξουμε τη δική του ομάδα σούπερ ηρώων.
Τους Heroes for all days της ζωής του.

“Θα χρησιμοποιήσω τον αρχαιοελληνικό όρο στις τραγωδίες που λέει πως ήρωας είναι αυτός που ξεχωρίζει από τον Χορό, ο οποίος πολλές φορές λέει να μη μιλάς. Αυτός που βγαίνει από το σύνολο και πάει κόντρα σ’ αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι του συνόλου.”

 

ΜΟΥΣΙΚΗ
Λόγω του Wind of change των Scorpions άρχισα να παίζω ντραμς γιατί μου άρεσε ο τρόπος που έσκαγε το τύμπανο! Όμως σίγουρα αυτοί που μου άλλαξαν τον τρόπο σκέψης ήταν οι Pink Floyd με το τραγούδι Shine on you crazy diamond. Ήταν σαν σου πριονίζει όλα όσα ξέρεις για τη μουσική! Δεν είναι π.χ. σαν το Bohemian Rhapsody που είναι επίσης ένα τεράστιο κομμάτι αλλά μπορείς να διακρίνεις τις αναφορές του. Η φιλοσοφία του Shine on You Crazy Diamond νομίζω είναι πιο βαθιά, πάει σε άλλα επίπεδα. Και το ωραίο μ’ αυτό, όπως και με όλα τα σημαντικά έργα, είναι πως το ακούς σε διαφορετικές φάσεις της ζωής σου και ανακαλύπτεις κι άλλες λεπτομέρειες.

 

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΣΙΝΕΜΑ

Μάλλον θα έπρεπε να πω κάποιον πολύ “κουλτουριάρη” κι έχω αρκετούς, αλλά νομίζω πως αυτός που μου έχει ασκήσει βαθιά επιρροή είναι ο Ricky Gervais. Όταν είδα το Office ήταν σαν να είχα πάει μια πολύ ωραία τουαλέτα! (γέλια). Αισθάνθηκα μια απίστευτη ανακούφιση, ήταν σαν να βρήκα τον άνθρωπό μου και πως όλα αυτά που φανταζόμουν, ακούμπησαν κάπου. Τρελάθηκα και σε όσους το πρότεινα, μ’ έβριζαν! Νομίζω πως αυτό που έκανε τότε ήταν πολύ ρηξικέλευθο για τα δικά μου γούστα. Αυτή η πικρίλα, το μαύρο και αιχμηρό χιούμορ και το twist ήταν κάτι πολύ έξυπνο και πρωτόγνωρο και κάτι που δεν βρίσκεις στην Ελλάδα.

 

ΖΩΗ
Ο αδερφός μου. Με ενέπνευσε χωρίς να το καταλάβω τη στιγμή που συνέβαινε και δυστυχώς, το κατάλαβα με τον δύσκολο τρόπο. Είχε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να λέει μία κουβέντα και να είναι σαν σου είχε μιλήσει ένας ψυχολόγος για πέντε μέρες. Είχε αυτό το υπέροχο χαρακτηριστικό που έχει, για παράδειγμα, μια γιαγιά στο χωριό που μπορεί να σε αποπάρει λέγοντας ένα “αντε ρε βλάκα” και μέσα σ’ αυτή τη φράση της αγάπης, έκρυβε πράγματα που σ’ έκαναν να τα σκεφτείς εκατό φορές.

Από μικρός είχε το προσόν να είναι σημείο αναφοράς για πολύ κόσμο και κάθε φορά που συζητούσαμε ή τον έβλεπα να μιλάει, ήταν σαν να μου κάνει κάποιος ηλεκτροσόκ. Ακόμα και προς το τέλος τη ζωής του, παρ’ όλες τις δυσκολίες ήθελε να κάνει αυτό. Δεν κρύφτηκε ποτέ κάτω από μια κουβέρτα και ήταν ένας άνθρωπος που πιο πολύ μας παρηγορούσε παρά μας έκανε να τον λυπηθούμε. Σου δίνει δύναμη όλο αυτό κι αισθάνεσαι πως του οφείλεις. Θες να τα περάσεις όλα αυτά και σε κάποιον άλλον. Και δεν το περνάς εγκεφαλικά λέγοντας “εμένα μου συνέβη το τάδε οπότε θα σου μάθω κάτι” αλλά πρέπει να βρεις τον τρόπο να το περάσεις μέσα από κάτι άλλο χωρίς να γίνεις διδακτικός κουνώντας το δάχτυλο. Ποτέ δεν ταυτίστηκα με ανθρώπους που μου έλεγαν αποφθέγματα τύπου “ζήσε σαν να είναι η τελευταία σου μέρα” και τέτοια. Η έμπνευση και το φως που έχω πάρει από τον τρόπο του αδερφού μου να μεταδίδει όσα ήθελε, με κάνουν να θέλω να τα μοιραστώ.

Επίσης μία μεγάλη ηρωίδα για μένα είναι η Δήμητρα Ζώρζου που κατέθεσε στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Το συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερο όταν πήγα στα βραβεία της Ακαδημίας, όπου παρουσίαζαν τα βραβεία άνθρωποι από διάφορους χώρους. Της βγάζω το καπέλο πραγματικά γιατί θέλει πολλά κότσια να τα βάλεις μ’ ένα ολόκληρο σύστημα. Δεν μπορώ να φανταστώ τι bullying μπορεί να έχει φάει αυτή η κοπέλα κι όταν την είδα απο κοντά, ανατρίχιασα πραγματικά.

 

 
Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου 

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
Ο πρώτος που μ’ επηρεάσε πραγματικά ήταν ο Κάφκα. Μικρός βαριόμουν πολύ το διάβασμα κι άρχισα να πιάνω τα βιβλία λίγο πιο μεγάλος. Κάποια στιγμή στα 22 μου, βρήκα τυχαία τη Μεταμόρφωση στο κομοδίνο του αδερφού μου κι άρχισα να τη διαβάζω κι από τότε δεν σταμάτησα να διαβάζω! Είναι σαν να βλέπεις κάτι και να συντονίζεσαι απόλυτα μαζί του. Το τελείωσα και είπα “Μ**** τι είναι αυτό!”. Με είχε ανακατέψει. Δεν το πίστευα ότι είχα ζήσει κάτι τέτοιο κι ήθελα να το μοιραστώ με όλους. Δεν είναι φοβερό όταν συμβαίνει; Τώρα λοιπόν αυτό γίνεται στο facebook και χάνεις αυτή τη χαρά! Το διάβασα ξανά σε άλλη φάση της ζωής μου και είδα κάπως με μια άλλη ματιά τι ήταν αυτό που μ’ είχε ταράξει τότε και μ΄είχε κάνει να ταυτιστώ.

Επίσης και με τον Τσέχωφ και με τον Σαίξπηρ, πρέπει να επιστρέφεις στα κείμενά τους γιατί ανακαλύπτεις κι άλλα πράγματα. Όλοι οι σημαντικοί συγγραφείς δεν είχαν συναίσθηση της επιρροής τους κι αυτό ήταν το ωραίο.

 

ΧΙΟΥΜΟΡ

Ο Peter Sellers. Κάποια στιγμή σκέφτηκα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ και τι ιδιαίτερο κάνει τελικά. Όταν είσαι μικρός έχεις κάτι το οποίο χάνεις αργότερα και το έχουμε χάσει γενικά σαν θεατές: τότε όταν βλέπαμε κάτι, αισθανόμασταν λίγο παραπάνω και δεν μας ένοιαζε τόσο να καταλάβουμε τι ακριβώς βλέπουμε. Τώρα, πρώτα προσπαθούμε να καταλάβουμε και δεν ευχαριστιόμαστε τόσο πολύ ό,τι κι αν είναι αυτό που παρακολουθούμε.
Συνειδητοποίησα λοιπόν αργότερα για τον Sellers, πως αυτός ο τύπος υποφέρει κάθε φορά που παίζει. Σου βγάζει πως έχει πονέσει βαθιά στη ζωή του. Αυτοσχεδίαζε συνέχεια με ό,τι σενάριο και να είχε για να πετύχει κάτι έντονο, δεν διεκπεραίωνε τίποτα και ήταν σαν να ήθελε να ζήσει εκείνη την ώρα του γυρίσματος τα πάντα. Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις.

   

ΑΘΛΗΤΕΣ
Ασχολούμαι ανέκαθεν με τ’ αθλητικά, μ’ αρέσουν πάρα πολύ, πήγαινα και πάω γήπεδο και πάντα είχα αφίσες στο δωμάτιό μου αλλά δεν είχα κάποιον που να μ’επηρέασε πολύ. Όμως, αν μπορώ να πω για κάποιον, όταν ήμουν μικρός το ίνδαλμά μου ήταν ο Ζάρκο Πάσπαλι που ήταν τεράστιος παίκτης και με γοήτευε τότε που έκανε ό,τι ήθελε, όπως το ότι κάπνιζε στα αποδυτήρια, κάτι που τότε το θεωρούσαν πολύ μεγάλη μαγκιά! Όταν ήταν στο γήπεδο ήταν σαν να έπαιζε η τρίτη Λυκείου με την πρώτη Γυμνασίου κι έβαζε 60 πόντους για πλάκα.  


Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου 

 

*Οι συντελεστές του Μακμπέθ*

Ομάδα "Εν τώ άμα"
Παίζουν: Θάνος Τοκάκης, Εύη Σαουλίδου, Κώστας Κουτσολέλος, Κώστας Ξυκομηνός, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος
Μετάφραση: Θέμελης Γλυνάτσης

Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Επιμέλεια κίνησης: Μπέττυ Δραμισιώτη
Σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας
Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Ήχος-μουσική: Αλέκος Βασιλάτος
Βοηθοί σκηνοθεσίας: Κυβέλη Δραγούμη, Μάγδα Καφκούλα, Νικόλας Λαμπάκης
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Υπόγειο-Θέατρο Τέχνης, Πεσμαζόγλου 5