23 Νοεμβρίου 2021 02:25

Heroes for all days: Solmeister

Ο Solmeister έχει το εκτόπισμα των μεγάλων performers που θαυμάζει, την ωραία υπερβολή εκείνων που είναι γεμάτοι με πολλά συναισθήματα και θέλουν να τα εκτοξεύσουν σε μία μεγάλη δόση και την άνεση να κάνει τη σκηνή δική του.


Τον ήξερα αλλά είχα ακούσει ελάχιστα τραγούδια του και δεν τον είχα δει ποτέ live. Ώσπου φέτος στο Athens Music Week, συνέβη μια μικρή αποκάλυψη. Μόλις βγήκε με τη μπάντα του, ξαφνικά άλλαξαν όλη την ενέργεια της Τεχνόπολης σαν να έστειλε κάποιος όλα τα ντεσιμπέλ στις κατακόκκινες πίστες και μας τράβηξε μαζί του. Ο Solmeister έχει το εκτόπισμα των μεγάλων performers που θαυμάζει, την ωραία υπερβολή εκείνων που είναι γεμάτοι με πολλά συναισθήματα και θέλουν να τα εκτοξεύσουν σε μία μεγάλη δόση και την άνεση να κάνει τη σκηνή δική του. Τραγουδάει, γράφει μουσική στίχους, κάνει παραγωγή, έχει απόλυτο έλεγχο της συνολικής αισθητικής της δουλειάς του κι από κάτω, τον ακολουθούν πιστά φωνάζοντας όλα τα ρεφρέν και τα κουπλέ. Και πώς αλλιώς. 
Tου ζητήσαμε να φτιάξει την προσωπική του σουπερηρωική ομάδα με αγαπημένα του πρόσωπα από όποιος χώρους θέλει.  

HEROES FOR ALL DAYS 
 

Σε μία εποχή που κατακλύζεται από υπερήρωες σε όλα τα μέσα και μαστίζεται από την προσπάθεια των ανθρώπων να προβάλουν μια εξιδανικευμένη πλευρά του εαυτού τους, είναι πιο ξεκάθαρο για μένα περισσότερο από ποτέ το ότι οι προσωπικοί μου ήρωες είναι φθαρτοί, ατελείς και ανθρώπινοι. Είναι άνθρωποι που με το δικό τους τρόπο, χαράζοντας το δικό τους δρόμο, έγιναν (ακόμα και άθελά τους κάποιες φορές) παραδείγματα προς μίμηση, που μου έδωσαν τα εργαλεία που χρειαζόμουν για να σμιλέψω τον εαυτό μου σε κάτι για το οποίο θα ήμουν περήφανος. Οι ήρωές μας στο σήμερα δε μας σώζουν, ίσως όμως απ' τη στάση τους μαθαίνουμε οι ίδιοι να σωζόμαστε μόνοι, που είναι πολλές φορές σημαντικότερο· άλλωστε όπως είπε και σε ένα στίχο ένας από αυτούς "κι αν ήμουν ικανός να σε σώσω, θα κρατούσε για πόσο;".

 

QUENTIN TARANTINO

Με το έργο του Tarantino έχω εμμονή από μικρός. Αν θυμάμαι καλά, η πρώτη του ταινία που είδα ήταν το Kill Bill και χωρίς ακόμα να πιάνω όλες τις αναφορές που κάνει μέσα, ένιωθα σαν κάποιος να πήρε όλα εκείνα τα σενάρια που έκανα στο κεφάλι μου για το πώς θα ήταν η πιο kickass ταινία και τα έβαλε στο πανί. Οι επιλογές του στη μουσική ήταν πάντα ξεχωριστές, γεμάτες από κρυφά διαμαντάκια της δισκογραφίας, και μάλιστα μία απ’ τις πρώτες πολύ καλές αναμνήσεις που έχω με τον πατριό μου είναι να συζητάμε για τη μουσική του Kill Bill, εγώ να του γράφω σε CD για δώρο το soundtrack του KB1 (μιας και ο κουμπαράς τότε ήταν άδειος) κι εκείνος να μου δωρίζει λίγες μέρες μετά το soundtrack του 2. Ο Tarantino επίσης μου έμαθε τη σημασία που έχουν τα προσωπικά μας σύμπαντα στο έργο και οι χαρακτηριστικοί πρωταγωνιστές, κάτι που θεωρώ πως έχει περάσει στην τέχνη μου και στο πώς σκιαγραφώ χαρακτήρες: η Σελήνη με τα κόκκινα μαλλιά, η Στέλλα με την άσπρη τούφα και η Ρόζα με τη δίψα για αίμα.

DJ ALX

Πρωτοπόρος του ελληνικού hip hop, ο ALX,ν δημιούργησε έναν ήχο, που παραμένει πολλά χρόνια μετά άφταστος για όλους τους μεταγενέστερους παραγωγούς. Όταν έκανα τα πρώτα μου δειλά βήματα στον χώρο, το 2008, οι τότε φτασμένοι ακόμα συγκρίνονταν με τη δουλειά που είχε κάνει ο ALX δέκα χρόνια πριν και σπανίως έπαιρναν τα ίδια εύσημα. Γνωριστήκαμε τυχαία μέσα από τα forums τότε και γράψαμε το πρώτο μας CD (όπως και πολλά που θα ακολουθούσαν) στο στούντιό του και είχα την τύχη να μαθητεύσω πλάι του. Σαν DIY master μου έμαθε πώς να κάνω πολλά με λίγα, μου έμαθε τα benefits of the raw όπως χαρακτηριστικά έλεγε και μέσα από ατελείωτες συζητήσεις με βοήθησε να αποκτήσω μια βαθύτερη κατανόηση της τέχνης. Το πρώτο εκείνο στούντιο που πήγα, το 396-Rainlab, ταπεινό και συχνά αχούρι, ήταν κάτι σαν το Dagobah System του Star Wars και ο ALX ήταν ο σοφός Yoda που με εκπαίδευσε. Do or do not, there is no try.

GERARD WAY

Εδώ μπορεί κάποιος να πει πως άλλαξε όλη η ζωή μου. Οι My Chemical Romance υπήρχαν κάπου στο background της εφηβείας μου, διότι ήταν της μόδας τότε, αλλά εγώ σαν ταγμένος χιπ χοπάς και αντικονφορμιστής εν γένει, τους αγνόησα σχεδόν επιδεικτικά. Στα 24 μου όμως, ξενερωμένος με το σύγχρονο hip hop, ένα μοιραίο βράδυ, το Spotify μου πρότεινε σχεδόν από θαύμα, το “The Sharpest Lives” και ξαφνικά ήξερα τι ήθελα να κάνω. Ήθελα να συνδυάσω τη στιχουργική τεχνική όπως την έμαθα στο rap με την ένταση και τη θεατρικότητα των My Chemical Romance. Το προσγειωμένο στυλ του hip hop και οι απλές καθημερινές αφηγήσεις του ήταν αυτό που με τράβηξε εξ' αρχής στο είδος, αλλά ένιωθα πως δε με κάλυπταν πλεόν και πως ήθελα να επιχειρήσω πιο μεγαλεπίβολα πράγματα. Ξαφνικά είδα πως η υπερβολή που με διακατείχε σχετικά με το performance και ξένιζε πάρα πολλούς hip hop ακροατές, αντί να καταργηθεί, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί υπέρ μου και να ξεκλειδώσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι ονειρευόμουν ποτέ. Σαν δώρο από το σύμπαν, το συγκρότημα που ανακάλυψα το 2016 και είχε διαλυθεί απ’ το 2013, επανενώθηκε το 2019 και έτσι μπόρεσα να τους δω live συνδυάζοντας τη συναυλία με το πρώτο μου ταξίδι στην Αμερική. Like phantoms, forever.

PAK

Ίσως τελικά όμως οι σημαντικότεροι ήρωες για μας, να είναι δίπλα μας και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, να μας σώζουν ξανά και ξανά με μια φυσικότητα που τους κάνει να φαντάζουν υπεράνθρωποι, ακόμα κι όταν μοιράζονται τις αδυναμίες τους μαζί μας. Δυο γειτονικά σπίτια σε ένα παραθεριστικό χωριουδάκι στην Κρήτη, ήταν η αιτία που γνώρισα τον Pak προ αμνημονεύτων χρόνων και το 2007, η αγάπη μας για τα PCs και το rap ήταν η αιτία να αρχίσουμε να κάνουμε παρέα, διαδικτυακά, γιατί μόλις είχε μετακομίσει στη Γερμανία. Με τα χρόνια, αυτή η παρέα μετουσιώθηκε σε μια αυτοκόλλητη φιλία και πλέον ο Pak είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω πως θα μπορούσε να ακούσει ολόκληρο τον εσωτερικό μονόλογο που συμβαίνει στο κεφάλι μου και να καταλάβει. Είναι μία αστείρευτη πηγή δύναμης και κουράγιου στα δύσκολα, αλλά και χαβαλέ σε εκείνα τα ατελείωτα καθημερινά τηλεφωνήματα, μιας και δεν καταφέραμε ποτέ να ζήσουμε στην ίδια χώρα, δυο αιώνες τώρα. Παρά τους διαφορετικούς δρόμους που χαράζουμε, είναι πάντα εκεί να ακούσει τους προβληματισμούς μου πάνω στην τέχνη και με τον τρόπο μου κι εγώ πλέον ξέρω τα πάντα για το γυμναστήριο· απλά σε θεωρητικό επίπεδο… Όπως λέει λοιπόν και ένα Καλυβιανό ρητό: Σίγμα Πι: Οι χειρότεροι MCs, αλλά οι καλύτεροι φίλοι.… και οι καλύτεροι MCs.

 

ΡΑΨΩΔΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ


Έχουν περάσει σχεδόν 13 χρόνια απ' την πρώτη φορά που άκουσα το τραγούδι "Για Μένα" και βρήκα καταφύγιο στον δίσκο "Εγκεφαλικό Τετ-α-Τετ". Ο ΡΦ σαν ράπερ, ήταν ανατρεπτικός στην εποχή του. Ήταν και είναι ένας τρομερός στιχουργός, αλλά σε μια σκηνή που ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από την έπαρσή της, είχε το θάρρος (και θα τολμούσα να πω το θράσος) να είναι ταπεινός και ενώ το εισέπραξα θετικά τότε σαν ακροατής, δε φανταζόμουν πως ο απόηχος της στάσης του θα με επηρέαζε ακόμα και στο σήμερα. Ακούγοντας και μελετώντας τον, έμαθα πολλά για τον εαυτό μου μέσα από τους συνειρμούς του και προσπαθώντας να του μοιάσω έμαθα πολλά για τη στιχουργική τέχνη καθώς έψαχνα να βρω τη φωνή μου σαν καλλιτέχνης. Ο στίχος που ανέφερα στην εισαγωγή μου είναι δικός του, απ' το κομμάτι "Σώσε Με" και θα ήθελα να κλείσω με έναν ακόμα στίχο από το ίδιο κουπλέ, που περιστρέφεται γύρω απ' τη θεματολογία της σωτηρίας και συνοψίζει το πώς με έσωσε ο ίδιος: "αν σε σώσω, δε σου δίνω τίποτα· αν σε μάθω να σώζεσαι, ξέρεις βήματα."

 

Tα social βασίλεια του Solmeister: 
Instagram

You Tube

Facebook