23 Νοεμβρίου 2021 02:30

Οι Foo Fighters και η τέχνη της επιβίωσης

Ο Dave Grohl και η μπάντα του μιλούν για την αγάπη τους για τη ζωή και τον Kurt Cobain, παραδέχονται ότι δεν είναι κουλ αλλά δεν τους νοιάζει καθόλου και υποστηρίζουν ότι το rock δε χρειάζεται να συνδέεται με το σκοτάδι και τον πόνο.


Φωτογραφία: Jason Nocito

Ακόμη και η εισαγωγή του στο νοσοκομείο λόγω πόνου στο στήθος από την υπερβολική κατανάλωση καφεΐνης, δεν έπεισε τον Dave Grohl να ελαττώσει τον καφέ, και ακόμη και σήμερα κοιμάται το πολύ πέντε ώρες κάθε βράδυ, πάσχει δηλαδή και επίσημα από αϋπνίες. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να κοιμηθεί, αφού πάντα ασχολείται με κάποιο πρότζεκτ που τον ενθουσιάζει: μια σειρά ντοκιμαντέρ που σκηνοθετεί, το νέο άλμπουμ των Foo Fighters, ένα βιβλίο, μια περιοδεία ή και όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα. Σκέφτεται τη μητέρα του που ήταν δασκάλα και διόρθωνε γραπτά μέχρι αργά το βράδυ, και στρώνεται στη δουλειά.

Ξεκίνησα πάλι να καπνίζω μαριχουάνα πέρσι πιστεύοντας ότι θα με βοηθήσει να κοιμηθώ”, είπε ο Grohl ένα πρωί, λίγες μέρες πριν τις πρώτες συναυλίες των Foo από τότε που ξεκίνησε η πανδημία. “Τελικά απλώς καθόμουν μέχρι τις έξι το πρωί και έβλεπα αηδίες στο YouTube”.

Ο Grohl κάνει βόλτες στο Westside του Los Angeles με ένα μαύρο Ram SUV που του χάρισε η εταιρεία μετά από κάποιες διαφημίσεις που έκανε για το συγκεκριμένο αμάξι. Ξύπνησε στις πέντε το πρωί και πρόλαβε να δουλέψει μια ώρα πάνω στην αυτοβιογραφία του, το The Storyteller, πριν πάει τη μία απ’ τις τρεις του κόρες σχολείο. Τουλάχιστον γλίτωσε κάποιο χρόνο στην επιλογή ρούχων, φορώντας το κλασικό του μαύρο τζιν, ένα παλιό μαύρο T-shirt της μπίρας Yokosuka και τα ολοκαίνουργιά του μουσταρδί Vans.

Μέσα σε αυτές τις ελάχιστες ώρες ύπνου, ο Grohl προλαβαίνει να δει πολλά όνειρα. Από τότε που ήταν παιδί, έβλεπε επαναλαμβανόμενα, όχι ακριβώς δυσάρεστα, και πολύ ρεαλιστικά όνειρα με εξωγήινους που τον απήγαν με διαστημόπλοια, γι’ αυτό και το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από το παρατσούκλι που είχε δοθεί στους εξωγήινους την περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και η δισκογραφική του ονομάστηκε Rosewell Records. Ένα μέντιουμ κάποτε του είπε ότι αυτές οι απαγωγές δεν ήταν όνειρα, πράγμα περίεργο, αλλά ίσως μιλούσε μεταφορικά για την “απόδραση” του Grohl από την τροχιά μιας συνηθισμένης ζωής.

Στα 18 του, ο Grohl παράτησε το λύκειο για να γίνει ο ντράμερ της hardcore μπάντας Scream από την Washington, κι έτσι γρήγορα έφυγε από τα προάστια του D.C. για να κυνηγήσει το όνειρό του. Ο πατέρας του, James Harper Grohl, δημοσιογράφος, συντάκτης ομιλιών, συντηρητικός Ρεπουμπλικανός και καταξιωμένος παίκτης φλάουτου που χώρισε με τη μητέρα του Dave στα έξι του, αντέδρασε στην απόφαση του γιου του αποκηρύσσοντάς τον. Έπειτα εμφανίστηκε με καινούργιο αυτοκίνητο που ο Dave υποψιάζεται ότι αγόρασε με τα χρήματα που προορίζονταν για τις σπουδές του. Ευτυχώς ο James δεν αποκήρυξε τον γιο του για πάντα, αργότερα όμως τον προειδοποίησε ότι η επιτυχία του δεν θα διαρκέσει για πολύ, κάτι που ο Dave αποφάσισε να δει ως πρόκληση.


Ο Dave Grohl φωτογραφήθηκε για το Rolling Stone στις 10 Ιουνίου 2021 στο Los Angeles από τον Jason Nocito

Ο Dave συγχώρεσε και συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, κι έτσι έδωσε το όνομα Harper στη μεσαία του κόρη. Τώρα πια μπορεί να καταλάβει τη στάση του. “Χίλια τοις εκατό”, λέει γελώντας. “Καταλαβαίνω απόλυτα για ποιο λόγο με παρακαλούσε να μην μπω σε ένα βαν με έξι βρωμερούς μεγαλύτερους άντρες που κοιμούνται σε καταλήψεις σε όλη την Ευρώπη για δυόμιση μήνες”. Αλλά τότε τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τον Grohl, που σε μια πρόχειρη τελετή μπροστά από έναν βωμό στολισμένο με τα σύμβολα του Led Zeppelin IV και τον αριθμό 606, ζήτησε απ’ το σύμπαν μια καριέρα στη μουσική. Κι όταν την απέκτησε, τρόμαξε με την πιθανότητα να έχει όντως πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο. “Σε ποιο σημείο ακριβώς εμφανίζεται ο διάβολος με το συμβόλαιο που υπέγραψα;”

Το επόμενο συγκρότημα του Grohl ήταν οι Nirvana. Έπειτα ήταν οι Foo Fighters, που ξεκίνησαν ως ένα solo πείραμα που σύντομα εξελίχθηκε σε συγκρότημα, με κάποιες νέες προσθήκες ανά διαστήματα. Ο μπασίστας Nate Mendel και ο κιθαρίστας Pat Smear είναι μέλη του συγκροτήματος από την αρχή, αργότερα προστέθηκε ο ντράμερ Taylor Hawkins και ο κιθαρίστας Chris Shiflett, και πιο πρόσφατα ο Rami Jaffee (των Wallflowers) στα πλήκτρα.

Οι Foo πρόκειται να γίνουν η δεύτερη μπάντα του Grohl που θα μπει στο Rock & Roll Hall of Fame, επίτευγμα που ο Grohl δεν θέλει να πολυσκέφτεται. “Όταν σκαρφαλώνεις, δεν κοιτάς κάτω όσο ανεβαίνεις”, λέει, “γιατί θα τρομάξεις. Οπότε το αποφεύγω”.

Σε ένα φανάρι, ο Grohl κατεβάζει το παράθυρο του SUV του, ανάβει ένα τσιγάρο και παίρνει μια βαθιά, κάπως αναποφάσιστη τζούρα. Το είχε κόψει για πολύ καιρό μέχρι που, όπως εξηγεί ο ίδιος, “Έκανα ένα τσιγάρο”. Προσπαθεί να το κόψει ξανά, ειδικά τώρα που πλησιάζει η επόμενη περιοδεία τους.

Έχει περάσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στον δρόμο και πάνω στη σκηνή, και το υποσυνείδητό του δεν μένει ανεπηρέαστο. “Πάντα έβλεπα όνειρα που είχαν σχέση με το άγχος που σε κατακλύζει όταν είσαι πάνω στη σκηνή”, λέει ο ίδιος. “Συνήθως έχουν να κάνουν με τους Nirvana. Ο Kurt είναι ζωντανός. Κάνουμε μια συναυλία και εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένος που ο κόσμος θα μας ξαναδεί. Και ανεβαίνω στη σκηνή. Και οι μπαγκέτες μου είναι σαν τεράστιοι τηλεφωνικοί πυλώνες. Ο κόσμος αρχίζει να διαλύεται σιγά σιγά κι εγώ με αδύναμη φωνή προσπαθώ να φωνάξω: ‘Όχι, όχι, περιμένετε!’”

Σε αντίθεση με την αμηχανία του πρώτου καιρού με τους Foo, όταν όλος ο κόσμος ζητούσε λεπτομέρειες για το πένθος του που ήταν ακόμη φρέσκο και έντονο, ο Grohl έχει βρει πια τον τρόπο να μιλάει για τον Cobain. Το Nevermind και το “Smells Like Teen Spirit” γίνονται 30 φέτος, ανήκουν δηλαδή στο μακρινό παρελθόν πια, αν σκεφτεί κανείς ότι οι Nirvana μπήκαν στα Sound City Studios στις 2 Μαΐου 1991. Όταν ο Jaffee είπε στον Grohl ότι ο frontman των Wallflowers, Jacob Dylan, απέφευγε τις συνεντεύξεις γιατί πάντα περιστρέφονταν γύρω απ’ τον Bob Dylan, ο Grohl του απάντησε: “Δεν νομίζεις ότι όλες οι δικές μου περιστρέφονταν γύρω απ’ τον Kurt Cobain;”

Ο Kurt Cobain, ο άνθρωπος, ο φίλος του Grohl, frontman της μπάντας και ακατάστατος συγκάτοικος (με κατοικίδιο μια χελώνα που κρατούσε τον ντράμερ ξύπνιο τα βράδια γιατί κοπανούσε διαρκώς το τερράριο), μετατράπηκε σε θρύλο, τραγικό ήρωα, ένα πρόσωπο πάνω σε μια μπλούζα. Σύντομα μετά τον θάνατο του Cobain, ο Grohl προσπάθησε να ξεφύγει πηγαίνοντας στην εξοχή της Ιρλανδίας, όπου φρίκαρε βλέποντας τον Kurt στη μπλούζα ενός παιδιού. Ακόμη και η μεγαλύτερή του κόρη, η Violet, που έχει ταλέντο στο τραγούδι και είναι φαν των Nirvana, τον ρωτάει για τον Kurt. Πρόσφατα, θέλησε να μάθει αν ήταν ντροπαλός. Αυτές τις μέρες, ο Grohl αναφέρεται σε εκείνον όποτε έχει τη διάθεση.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Grohl άρχισε να βλέπει ένα νέο όνειρο. “Είναι περισσότερο σαν γιορτή, ανεβαίνω στη σκηνή και βλέπω το κοινό, και απλώς κοιταζόμαστε για ένα-δυο λεπτά. Ελπίζω να συμβεί και στην πραγματικότητα”. Και όντως συνέβη λίγες μέρες αργότερα, όταν οι Foo έπαιξαν στη Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, μπροστά σε ένα πλήρως εμβολιασμένο κοινό, χωρίς μάσκες και με μια αισιοδοξία ότι τα δύσκολα πέρασαν – όλα αυτά πριν εμφανιστεί η μετάλλαξη Δέλτα φυσικά. Ήταν σαν το όνειρο που έβλεπε.

Σε τέτοιους καιρούς μαθαίνεις να ζεις ξανά”, τραγουδάει ο Grohl στην αρχή της συναυλίας, σε μια κάπως σκοτεινή σκηνή, κι όταν το κοινό ξεσπά με ενθουσιασμό στο άκουσμα της φωνής του, εκείνος γέρνει το κεφάλι του προς τα πίσω και κλείνει τα μάτια, απολαμβάνοντας τη στιγμή. Το “Times Like These” ήταν ένα τραγούδι για την 11η Σεπτεμβρίου που έγινε και πάλι ύμνος κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά αυτό το συναίσθημα θα μπορούσε να θεωρηθεί το μανιφέστο των Foo Fighters γενικότερα. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Grohl, είναι ένας McCartney και όχι ένας Lennon, κι αν γεμίζει τον κόσμο με χαζά αγαπησιάρικα τραγούδια, τότε το αντικείμενο της στοργής του είναι η ίδια η ύπαρξη.


Ο Nate Mendel και ο Pat Smear φωτογραφήθηκαν για το Rolling Stone στις 10 Ιουνίου 2021 στο Los Angeles από τον Jason Nocito.

Ρωτήστε και τον Smear των Foo Fighters, που ξεκίνησε ως κιθαρίστας για τους ιστορικούς the Germs. “Στα πρώτα βήματα των Germs”, λέει, “ήμασταν γνωστοί ως η χειρότερη μπάντα με τους χειρότερους μουσικούς στο Los Angeles. Βελτιωθήκαμε όμως”. Το 1980, ο frontman των Germs, Darby Crash, πέθανε από εσκεμμένη υπερβολική δόση ηρωίνης και ο Smear πέρασε μια δεκαετία ταξιδεύοντας με ωτοστόπ στο Los Angeles, παίζοντας μουσική και δουλεύοντας ως κομπάρσος σε ταινίες και σειρές. “Το λουκ του πανκ ρόκερ ήταν πολύ περιζήτητο εκείνη την εποχή”, λέει ο ίδιος. Το 1993 ο Kurt Cobain του ζήτησε να εμπλουτίσει τον ήχο της κιθάρας των Nirvana, και ο Smear ακολούθησε το συγκρότημα σε περιοδεία για οχτώ μήνες. Μετά, έφυγε και ο Cobain από τη ζωή.

Ο Dave αγαπάει τη ζωή”, λέει ο Smear. “Και μου αρέσει αυτό, γιατί στο προηγούμενο συγκρότημα που ήμασταν μαζί με τον Dave, δεν είχαμε κάποιον που να αγαπάει τη ζωή”.

Μα κοίτα τη ζωή μας”, απαντά ο Grohl. “Πώς να μην την αγαπάς;” Μετά συνεχίζει σε λίγο πιο σοβαρό ύφος, “Προερχόμαστε από μπάντες που διαλύθηκαν πρόωρα, που δεν ήθελαν να σταματήσουν να δημιουργούν μουσική. Κι έτσι θελήσαμε αυτή να είναι η συνέχεια, και η μπάντα μας να τιμά τη ζωή. Και γιατί να μην τη γιορτάσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε;”

Ο Grohl τόλμησε να αμφισβητήσει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας ολόκληρης γενιάς μουσικών: ότι το να είσαι μέλος μιας μπάντας πρέπει να είναι. . . κάτι όχι και πολύ ευχάριστο. “Φυσικά και μας βρίζουν συχνά που αντιμετωπίζουμε τη μουσική ως κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό κάποιες φορές”, λέει ο ίδιος. “Υπάρχει αυτή η άποψη ότι το rock & roll πρέπει να συνδέεται με το σκοτάδι ή τον πόνο, ότι πρέπει να είναι επικίνδυνο. Επειδή όμως αυτά τα έχω δει από πρώτο χέρι, θα πρέπει να διαφωνήσω. Δεν είναι αυτός ο λόγος που θέλησα να παίξω μουσική. Καμιά φορά κατηγορούμαστε ότι αφαιρούμε τον κίνδυνο απ’ το rock & roll. Ε, και; Γιατί να θέλω να είναι επικίνδυνο; Προτιμώ να δέχομαι κριτική όλη μέρα”.

Ίσως έτσι γεννήθηκε, ίσως επέλεξε να είναι έτσι. Προέρχεται από μια γενιά παιδιών που τρόμαζαν από το διαζύγιο των γονιών τους, αλλά εκείνος βλέπει τον χωρισμό των δικών του ως ευλογία. Είναι ευγνώμων που μεγάλωσε με τη δημιουργική και συμπονετική μαμά του, Virginia Grohl. (“Διαβεβαιώστε τα παιδιά σας ότι βλέπετε σε εκείνα την ικανότητα να πετύχουν, και όχι την ανικανότητα που ίσως κάποιοι άλλοι θέλουν να υπονοήσουν”, γράφει η ίδια στο βιβλίο της, From Cradle to Stage.)

“Η αισθητική της Gen X βασίστηκε στη δυσλειτουργική παιδική ηλικία”, λέει ο Dave. “Δεν θα έλεγα ότι η δική μου παιδική ηλικία ήταν δυσλειτουργική. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που μου επέτρεψε να είμαι ο εαυτός μου. Αν ζούσα με τον πατέρα μου στο Capitol Hill, ίσως να υπήρχε μεγαλύτερη ένταση. Αλλά μπορώ να πω ότι ειλικρινά απόλαυσα την παιδική μου ηλικία. Δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα, αν εξαιρέσεις ότι ήμουν ηλίθιος και έπαιρνα άθλιους βαθμούς στο σχολείο”. Ακόμη και στο δημοτικό, έκανε κοπάνα μερικές φορές και “μετά καθόμουν στο σπίτι όλη μέρα και έβαζα φωτιά σε πράγματα”. Αλλά όπως και αργότερα στη ζωή του, ποτέ δεν τα έκαψε ολοσχερώς.

Κάπως έτσι, ο Grohl και οι Foo Fighters κατάφεραν να επιβιώσουν. Προχώρησαν, τόσο που το να είναι κουλ δεν ήταν πια επιλογή αλλά φυσικό επακόλουθο. “Δεν ξέρω αν νιώσαμε ποτέ κουλ”, δηλώνει ο Grohl. Στην αρχή, αισθανόταν ότι έπρεπε να ανατρέψει την αντίληψη πολλών ότι οι Foo δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν, ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο ανάρμοστο να δημιουργήσει άλλη μπάντα μετά τους Nirvana. “Σκεφτόμουν ότι ήταν αναπόφευκτο, πολύς κόσμος δεν θα συμφωνεί με αυτό που κάνω”. Και πράγματι υπήρξαν πολλοί, ακόμα και φίλοι, που ενοχλήθηκαν. “Και απλώς σκέφτηκα: ‘Πώς τολμάνε; Έτσι θέλω να συνεχίσω τη ζωή μου!’, αλλά εκτός από αυτό, μετά έπρεπε να δώσω μια συνέντευξη και να απαντήσω στην ερώτηση: ‘Επίτηδες ακούγεστε σαν τους Nirvana;’”

Ο Grohl άρχισε να αισθάνεται μια απόσταση από τα μουσικά trends πολύ πριν το rock φύγει απ’ τη μόδα. Αρχικά, αντέδρασε στην άνοδο του nu metal πηγαίνοντας στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση με την κυκλοφορία του πιο μελωδικού δίσκου των Foo Fighters, του There Is Nothing Left to Loose (1999). “Μετά, εμφανίστηκαν από το πουθενά τύποι με λεπτές γραβάτες που άκουγαν Joy Division. Πού κολλάμε εμείς σε όλο αυτό; Δεν κολλάμε! Είμαστε αυτοί οι τύποι που κάνουν αστεία ροκ βίντεο. Τινακάνουμετώρα;”

Κανείς δεν χρειάζεται να βάλει φίλτρο σε φωτογραφία του Dave Grohl στα 27 του για να δει πώς θα είναι ως μεσήλικας. Μπορεί να δει πώς είναι σήμερα, ακόμη πολύ εμφανίσιμος, με ανοιχτούς ώμους και πυκνά μαλλιά. “Έχω τις ανασφάλειές μου”, λέει. “Πραγματικά, κάθε φορά που με κοιτάζω σε κάποια LED οθόνη, το μόνο που βλέπω είναι μια τεράστια καράφλα!” Νιώθει επίσης ανασφάλεια για το σμάλτο που λείπει από τα μπροστινά του δόντια, μετά από 25 χρόνια κοπανήματος στο μεταλλικό κομμάτι του μικροφώνου του. “Μοιάζω με χρήστη μεθαμφεταμίνης, αλλά ορκίζομαι ότι είναι απ’ τα μικρόφωνα”.

Όλα τα μέλη των Foo Fighters είναι μπαμπάδες, κάτι που δέχονται με χαρά και γι’ αυτό φροντίζουν να κανονίζουν το πρόγραμμά τους αναλόγως. Ο Smear, ο οποίος φαίνεται πολύ χαλαρός με το γεγονός πως εμφανίστηκε ως μαστουρωμένος νέος στο διαβόητο πανκ ντοκιμαντέρ της Penelope Spheeris, The Decline of Western Civilization (1981) και ταυτόχρονα δηλώνει φαν της Mariah Carey και των Spice Girls, απολαμβάνει τον ρόλο του πατέρα όσο και οι υπόλοιποι. “Στο σχολείο του παιδιού μου”, λέει ο Smear, “και γενικά στα σχολεία, υπάρχει πάντα ένα συγκρότημα με μπαμπάδες, σωστά; Πάντα γελάω με αυτό γιατί σκέφτομαι ότι είμαι ήδη σε ένα συγκρότημα με μπαμπάδες, απλώς καλύτερο!”

Η ζωή μου, μια πολύχρωμη συλλογή από Post-it σημειώσεις, λέει γελώντας ο Grohl. Κοιτάζει μια μεγάλη λίστα από σημειώσεις με πολύ συγκεκριμένα highlights της καριέρας του (π.χ. “Ο Dave γίνεται μέλος των Nirvana!”) κολλημένες στον τοίχο ενός γραφείου στο San Fernando Valley, που έχουν μείνει εκεί από ένα επεισόδιο του From Cradle to Stage, της τελευταίας του σειράς που βασίστηκε στο βιβλίο της μαμάς του. Βρισκόμαστε στο Studio 607, στις άψογες νέες εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για την παραγωγή ταινιών και σειρών. “Μετά το Sonic Highways”, λέει ο Grohl, αναφερόμενος σε ένα άλμπουμ αλλά και σειρά του HBO, “ήμουν αποφασισμένος να εξελίξω το όλο θέμα με την παραγωγή ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων”.

Για λίγο καιρό επεξεργαζόταν κάποιες προτάσεις για ταινίες μεγάλου μήκους, και έφτασε πολύ κοντά στο να σκηνοθετήσει μια ταινία βασισμένη στην αληθινή ιστορία από τότε που οι Kiss επισκέφθηκαν μια μικρή πόλη του Michigan το 1975. Σε γενικές γραμμές, πάντως, ο ίδιος υποστηρίζει: “Δεν ξέρω αν έχω τα κατάλληλα προσόντα. Δεν μπορώ να με φανταστώ να καθοδηγώ κάποιον για να βγάλει συναίσθημα”.

Ακόμα κι αν αφιερώνει χρόνο και ενέργεια σε πράγματα εκτός μουσικής, αυτό λειτουργεί προς το συμφέρον του συγκροτήματος. Στο Sonic Highways (2014), ηχογράφησαν σε πολλά διαφορετικά μέρη στις ΗΠΑ και ήρθαν σε επαφή με διάφορες μουσικές σκηνές, από τα blues μέχρι το go-go, αλλά και πάλι κατέληξαν με ένα άλμπουμ που είχε τον χαρακτηριστικό ήχο των Foo Fighters. Σε ένα επεισόδιο, ο Grohl ασκεί αμέσως βέτο σε έναν αυτοσχεδιασμό στις κιθάρες που του θύμισε τον ήχο της σκηνής του Nashville. Όμως στα τελευταία τους δυο άλμπουμ, το Concrete and Gold του 2017 και το περσινό Medicine at Midnight, είναι εμφανής η εξέλιξη της μπάντας. Η μουσική ανανέωση που έφερε ο νέος τους παραγωγός, Greg Kurtsin, σίγουρα βοήθησε αλλά και ο Grohl άρχισε να δίνει την ελευθερία στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας να κάνουν κάποιες ηχογραφήσεις χωρίς να είναι εκείνος παρών. “Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι εγώ είμαι αυτός που στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξη των Foo Fighters”, λέει ο Grohl. “Πρέπει να κάνω πίσω και να το αφήσω να συμβεί”.


Ο Chris Shiflett και ο Rami Jaffee φωτογραφήθηκαν για το Rolling Stone στις 10 Ιουνίου 2021 στο Los Angeles από τον Jason Nocito.

Στο πίσω μέρος του Studio 607, μακριά από τα ξύλινα πατώματα και τις κονσόλες μίξης, υπάρχει ένας ακατάστατος χώρος, μικρότερος από γκαράζ, γεμάτος ενισχυτές και μουσικά όργανα, όπου οι Foo έκαναν πρόβες πριν την επιστροφή τους στη σκηνή. “Προτιμούμε να προβάρουμε σε μικρούς χώρους γιατί μας βοηθάει να είμαστε πιο δεμένοι”, λέει ο Grohl. “Ο ήχος είναι πολύ δυνατός αλλά εγώ είμαι ακόμη αυτός ο βλάκας που δεν χρησιμοποιεί προστατευτικά ακοής”.

Στην αρχή υπήρχε μόνο το Studio 606, δίπλα, που άρχισαν να φτιάχνουν το 2004. Οι διάδρομοι εκεί είναι γεμάτοι με αναμνηστικά, συμπεριλαμβανομένου του όπλου-λέιζερ από το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ των Foo Fighters αλλά και του πλατινένιου Nevermind και κάποιων διάσημων ροκ φωτογραφιών. Ο Dave δείχνει περήφανος για μια συγκεκριμένη φωτογραφία του Ross Halfin που απεικονίζει τον Eddie Van Halen με τον Brian May και τον Tony Iommi (1978). Στο Studio 606 βρίσκεται πλέον και η ιστορική κονσόλα του Neve που βλέπουμε στο πρώτο του ντοκιμαντέρ, Sound City, και που οι Foo ακόμη χρησιμοποιούν κάποιες φορές (όπως έκαναν για τη συλλογή από διασκευές των Bee Gees που κυκλοφόρησαν πρόσφατα). Αυτός ο χώρος λειτουργεί και ως αποθήκη, λέει ο Grohl, “για όλα μας τα πράγματα. Έτσι, όταν φεύγουμε για περιοδεία, τα φορτηγά φορτώνουν από εδώ, οπότε εμείς ερχόμαστε και φεύγουμε κατευθείαν”.

Μετά την ξενάγηση στο στούντιο, ξεκινάμε τις βόλτες με το αυτοκίνητο σε διάφορα μέρη του Los Angeles και ο Grohl μου δείχνει κάποια σημεία-ορόσημα της ζωής του, όπως το μπανγκαλόου στο Laurel Canyon όπου έμεινε μετά την τελευταία περιοδεία των Scream, που ολοκληρώθηκε με την εξαφάνιση του μπασίστα του συγκροτήματος. Επιβίωνε με φασόλια σε κονσέρβα, στηριζόμενος στη γενναιοδωρία των ενοίκων του σπιτιού, δυο παλαιστριών σε λασπομαχίες, μία εκ των οποίων ήταν η αδερφή του κιθαρίστα των Scream, ώσπου άκουσε ότι ένα συγκρότημα απ’ το Σιάτλ χρειάζεται ντράμερ.

Όσο οδηγούμε, κάνει κάτι εντελώς ‘Dave Grohl’. Πηγαίνει από ανέκδοτο σε ανέκδοτο, χωρίς ιδιαίτερη παρότρυνση από μέρους μου. Μιλάει για τότε που ο Mick Jagger του ζήτησε να παίξει ντραμς σε ένα τραγούδι του, το “Easy Sleazy”, νωρίτερα φέτος. “Καμιά φορά λαμβάνω κάποιο τέτοιου είδους τηλεφώνημα”, λέει. “‘Ηχογραφούμε κάτι και θέλουμε να ακούγεται ακατέργαστο και όχι τέλειο. Θα ‘θελες να παίξεις ντραμς;’ Κανείς δεν με παίρνει για διασκευές στους Toto, ας πούμε”.

Μιλώντας γι’ αυτό, θυμάται την πρώτη του συναυλία μετά τους Nirvana, ως ντράμερ της πετυχημένης και διάσημης μπάντας, στο soundtrack της ταινίας Backbeat (1994), για την περίοδο που πέρασαν οι Beatles στο Αμβούργο. Τότε, πέρασε τον Greg Dulli των Afghan Whigs για επαγγελματία σωσία του John Lennon και είδε τον παραγωγό Don Fleming να προσπαθεί να μάθει στον Thurston Moore των Sonic Youth να παίζει “νορμάλ συγχορδίες στην κιθάρα” (ο Grohl γελάει όταν του λέω ότι έχω χαλάσει πάρτι με αυτό το soundtrack και λέει: “Το έχω κάνει κι εγώ αυτό κάποιες φορές. Τι καλύτερο απ’ το να είσαι σε πολωνική ντίσκο και να πείθεις τον DJ να βάλει τραγούδι των 311;)

Πρόσφατα έπαιξε και σε ένα – ακόμη ακυκλοφόρητο – τραγούδι της Miley Cyrus, η οποία κάποτε τον είχε πιάσει μαστουρωμένο, μαζί με τον Smear, στα παρασκήνια της τελετής του Rock & Roll Hall of Fame. “Μου αρέσει που η Miley γίνεται σιγά σιγά η επόμενη ροκ σταρ”, λέει. “Πριν από περίπου ενάμιση μήνα, είχα πάει στο στούντιο του Greg Kurstin για να του δώσω ένα ταμπούρο για το παιδί του, και μου λέει, ‘Έχεις πέντε λεπτά; Προσπαθώ να γράψω ντραμς για ένα τραγούδι της Miley Cyrus αλλά τα πάω χάλια. Θες να μπεις εσύ;’ Κάπως έτσι νομίζω ότι συμμετέχω στο νέο άλμπουμ της Miley Cyrus!”

Σε ένα πάρτι γενεθλίων το προηγούμενο βράδυ, ένας μουσικός που παίζει με τη Cyrus και την Taylor Swift του είπε ότι η Swift ηχογραφεί ξανά όλους της τους δίσκους χαλώντας τα σχέδια εκείνων που αγόρασαν τα δικαιώματα των πρωτότυπων. Ο Grohl εντυπωσιάστηκε. “Μπράβο της”, λέει ο Grohl. “Ο θυμός είναι ασυγκράτητος. Τώρα πραγματικά φοβάμαι για εκείνη! Θα το γούσταρα κι εγώ πολύ και θα ήμουν εντελώς σπασίκλας με τη διαδικασία. Μου ακούγεται πολύ διασκεδαστικό”. Ο Grohl κάποτε επιχείρησε να κάνει κι εκείνος κάτι αντίστοιχο με τη μπάντα του, απλώς σε μικρότερη κλίμακα. Η ιδέα ήταν να ηχογραφήσουν ξανά το πρώτο άλμπουμ των Foo, το οποίο τότε είχε ηχογραφήσει μόνος του μέσα σε έξι μέρες, πηγαίνοντας από όργανο σε όργανο. “Το ήθελα πάρα πολύ”, λέει ο Grohl. “Σκεφτόμουν ότι ήθελα να ακούγεται σαν τους Styx. . . Αλλά όλοι μου έλεγαν: ‘Με τίποτα, φίλε. Το πολύ πολύ να το χρησιμοποιούν για να σκουπίζουν τους κώλους τους.’”

Ο Dave Grohl δεν έχει άγχος όταν βγαίνει στη σκηνή πλέον, αλλά ο άνθρωπος που αναπόφευκτα αποκαλείται ο ντράμερ του Dave Grohl, σίγουρα έχει. “Έχω πολύ άγχος για απόψε”, λέει ο Taylor Hawkins, που κάθεται στο μπανγκαλόου για τους επισκέπτες πίσω απ’ την πισίνα στο σπίτι του στο Hidden Hills, το οποίο έχει μετατρέψει σε στούντιο και rock & roll λέσχη – που η σύζυγός του δεν απολαμβάνει καθόλου. Εκείνο το βράδυ, οι Foo Fighters θα βρίσκονταν μπροστά σε κοινό για πρώτη φορά μετά από 18 μήνες και ο Hawkins δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο. “Ζω μια κόλαση αυτή τη στιγμή”, προσθέτει ο ίδιος.

Ο Hawkins νιώθει τύψεις που το παραδέχεται, αλλά είναι ευγνώμων που μετά από 28 χρόνια στον δρόμο, η πανδημία του πρόσφερε μια ανακούφιση από το άγχος και την πίεση του να ανταπεξέρχεται στις προσδοκίες που έχει από τον εαυτό του. “Προσπαθώ σκληρά να βρω τον τρόπο να συνεχίσω με την ένταση ενός νέου ανθρώπου στο σώμα ενός πενηντάρη”, λέει. “Πράγμα πολύ δύσκολο”.


Ο Taylor Hawkins φωτογραφήθηκε για το Rolling Stone στις 10 Ιουνίου 2021 στο Los Angeles από τον Jason Nocito.

Ο Hawkins φοράει, ως συνήθως, ένα σερφάδικο μαγιό χωρίς μπλούζα, αποκαλύπτοντας τη μαυρισμένη φιγούρα του που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με τον Iggy Pop και που διατηρεί κάνοντας ατελείωτο ποδήλατο. (“Όταν πρωτοήρθα στην Καλιφόρνια”, λέει ο Grohl, “Υπέθετα ότι όλοι είναι σαν τον Taylor Hawkins”.)

Στη μια γωνία του χώρου βρίσκονται τα ντραμς και απ’ τους τοίχους κρέμονται ηλεκτρικές κιθάρες και μπάσα. Ο υπόλοιπος χώρος είναι γεμάτος με αφίσες, αποκόμματα απ’ τον τύπο και αναμνηστικά απ’ τους ροκ ήρωές του – απ’ τους Queen και τους Jane’s Addiction (ο Hawkins έχει ξεχωριστά side projects με τους Perry Farrell και Dave Navarro) μέχρι τους Van Halen, τον David Bowie και τους Police. “Πόσο τέλειο είναι αυτό το μέρος;”, ρωτάει ο Hawkins. Και είναι όντως.

Ο Hawkins είναι το λιγότερο punk-rock μέλος των Foo, και η πίστη του στη δύναμη του stadium rock ώθησε το συγκρότημα προς μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους και εντυπωσιακή σκηνική παρουσία. “Ήρθε σε μια μπάντα που ήταν αρκετά ανοργάνωτη”, λέει ο Nate Mendel, “και για λίγο προσαρμόστηκε σε αυτό αλλά μετά άρχισε να σκέφτεται: ‘Μισό λεπτό, γιατί να μη γίνουμε πραγματικά καλοί; Γιατί να μη μάθουμε να λειτουργούμε καλύτερα σαν μπάντα και να δίνουμε σημασία στα live μας;’ Και συμφώνησα”. (Ο μάνατζερ των Foo, John Silva, συχνά τσιγκλάει τον Hawkins για το γούστο του: “Συνέχεια του λέει, ‘Όλοι άκουγαν punk rock κι εσύ άκουγες Winger’, κι εκείνος απαντάει, Ποτέ δεν άκουγα Winger, φίλε!’ Τον αγαπώ τον Silva”.)

Από τότε που ο Hawkins έγινε μέλος των Foo Fighters, ως ο δεύτερος ντράμερ τους το 1997, όποιος τον συναντάει του κάνει την ίδια ερώτηση: “Πώς είναι να είσαι ο ντράμερ του Dave Grohl;” Ακόμα κι ο Axl Rose, ένας απ’ τους ήρωές του, του έκανε αυτή την ερώτηση. Και πώς είναι άραγε; “Είμαι πλούσιος”, λέει ο Hawkins γελώντας. “Έτσι είναι όταν είσαι ο ντράμερ του Dave Grohl. Επόμενη ερώτηση!”

Η πραγματική απάντηση είναι ότι δεν ήταν εύκολο, ειδικά στην αρχή. Ο πρώτος ντράμερ των Foo Fighters ήταν ο William Goldsmith, που ο Grohl προσκάλεσε στο συγκρότημα μαζί με τον Mendel, αφού τους είδε να παίζουν με τη μπάντα τους, τους Sunny Day Real Estate, που, με τρόπο βολικό, ήδη διαλύονταν. Στο δεύτερο άλμπουμ των Foo, The Colour and the Shape, ο Grohl κατέληξε να ηχογραφεί ο ίδιος τα ντραμς στη θέση του Goldsmith, και ξαφνικά τα τραγούδια που πριν δεν ακούγονταν, αυτόματα μετατράπηκαν σε κλασικά modern-rock κομμάτια. Ο Goldsmith θα παρέμενε στη μπάντα και θα προσπαθούσε ξανά στο επόμενο άλμπουμ αλλά η εμπειρία τον καταρράκωσε και αποχώρησε.

Ο Hawkins δέθηκε με τον Grohl στα backstage ευρωπαϊκών φεστιβάλ, όταν ο Taylor έπαιζε με την Alanis Morissette, και σύντομα έγινε η προφανής επιλογή για τα ντραμς των Foo. Όταν όμως ήρθε η ώρα να ηχογραφήσουν το τρίτο άλμπουμ της μπάντας, το There Is Nothing Left To Lose, o Hawkins τρομοκρατήθηκε. “Είχα τρομερό άγχος”, λέει ο Hawkins, που συν τοις άλλοις πάρταρε ατελείωτα εκείνη την περίοδο.

Επειδή ο προηγούμενος, ξέρετε… Πώς ήταν δυνατόν να ανταπεξέλθω; Και στο πρόσωπο του παραγωγού έβλεπα ζωγραφισμένη τη φράση: ‘Γιατί δεν παίζει ο Dave ντραμς να τελειώνουμε; Γιατί προσπαθεί αυτό το παιδάκι να μάθει να παίζει με μετρονόμο μπροστά μου;’

Κάποια στιγμή είπα στον Dave, ‘Κοίτα, φίλε, δε νομίζω ότι μπορώ να το κάνω’”, λέει ο Hawkins βουρκωμένος. Και αυτό που απάντησε μου φέρνει κόμπο στον λαιμό. Μου είπε, ‘Θα παίξεις ντραμς γι’ αυτό το άλμπουμ.’ Και έπαιξα τα μισά ντραμς, μόνο και μόνο γιατί μου κρατούσε το χέρι, όπως θα έκανε ο μεγαλύτερος αδερφός ή ο καλύτερος φίλος σου. Γι’ αυτό είμαστε σήμερα εδώ”.

Υπήρξε όμως και μια περίοδος έντασης. Αφού ο Hawkins ανάρρωσε μετά από ένα σχεδόν μοιραίο overdose το 2001, του πήρε λίγο καιρό να ξεθολώσει. Είχε επίσης πείσει τον εαυτό του ότι οι Foo Fighters θα έπρεπε να λειτουργούν εντελώς δημοκρατικά. Ταυτόχρονα, ήταν έξαλλος που ο Grohl ηχογράφησε το Songs for the Deaf με τους Queens of the Stone Age και που περιόδευσε ως ντράμερ μαζί τους. Από την άλλη, ο Grohl πληγώθηκε που ο Hawkins δεν πήγε να τον δει να παίζει με τους QOTSA.

Τσακωθήκαμε πολύ γιατί ήμουν εξυπνάκιας”, λέει ο Hawkins. “Και απλώς μου είπε: ‘Ξέρεις κάτι; Έτσι έχουν τα πράγματα. Είναι η μπάντα μου. Αν δεν σου αρέσει, μπορείς να φύγεις.’ Κι εγώ κατευθείαν είπα, ‘Οκ, αποχωρώ.’” Αλλά σύντομα ο Hawkins αναθεώρησε και πήγε να δει τον Grohl με τους Queen of the Stone Age, όπου συνειδητοποίησε ότι “ο Dave είναι ο καλύτερος ντράμερ κι εγώ είμαι ένα μικρό σκατό από πίσω του που κάνει ό,τι του λένε και προσπαθεί να παίξει το ‘Everlong’ τόσο καλά όσο εκείνος, αλλά δε γίνεται”.

Νομίζω ότι ο Taylor υποτιμά την αξία του”, λέει ο Grohl. “Ίσως γιατί δεν ήταν ο πρώτος μας ντράμερ, αλλά πραγματικά, τι θα ήμασταν χωρίς τον Taylow Hawkins; Το φαντάζεστε; Θα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό… Η ανασφάλεια του Taylor τον κάνει να ξεπερνάει τον εαυτό του”.

Και τελικά, ο Hawkins χαίρεται που αποδέχθηκε τον ηγετικό ρόλο του Grohl. “Είναι θηρίο”, λέει ο ίδιος. “Δεν μπορείς να τον συναγωνιστείς… Ήμουν ένας φαφλατάς πιτσιρικάς που νόμιζε ότι είχε φοβερές ιδέες. Στο τέλος απλώς παραδέχθηκα ότι οι δικές του είναι καλύτερες.” Πολλές φορές αυτές οι ιδέες ξεπερνούν κάθε προσδοκία του Hawkins, όπως συνέβη με το τραγούδι ‘Sunday Rain’ του 2017. Υπάρχει τραγούδι σε δίσκο των Foo Fighters που τραγουδάω τους στίχους μου, με αρμονίες Eagles και Queen, και τον Paul McCartney στα ντραμς. Έχω το δικό μου τραγούδι Wings χάρη στον Dave”.

Και όταν οι ιδέες του Hawkins απορρίπτονται, “Επιστρέφω στη βίλα μου δίπλα απ’ τους Kardashians”, λέει χαμογελώντας. “Και γράφω δίσκους για τους οποίους δε νοιάζεται κανείς με τους σαχλαμάρες φίλους μου”.

Δυο μέρες μετά τη συναυλία στη Madison Square, ο Grohl βρίσκεται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη και μιλάει για τις σκληρές συνέπειες που έχει στο σώμα του μια μεγάλη συναυλία μετά από τόσο καιρό. Φοράει γυαλιά με χοντρό σκελετό, το τζιν του είναι και σήμερα μαύρο αλλά τα Vans του είναι καρό και το σημερινό μαύρο T-shirt είναι από το merch της ροκ μπάντας Kills Birds. Έχει χανγκόβερ απ’ το πολύ κοπάνημα, όμως ο πόνος σίγουρα δεν είναι τόσο έντονος όσο εκείνη τη φόρα που τραυμάτισε τον αυχένα του πάνω στη σκηνή.

Το διαρκές πέρα δώθε στη σκηνή δεν βοηθάει πολύ την κατάσταση”, λέει. “Υπάρχουν ορισμένοι μύες που χρησιμοποιούνται μόνο όταν τρέχεις πάνω κάτω γκαρίζοντας. Είναι σαν να κάνεις κοιλιακούς τραγουδώντας το ‘Who Are You’ για τρεις ώρες. Δεν είναι και λίγο”. Δεν ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα γυμναστικής, και αναφέρει ότι ο Mick Jagger του είπε ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας νοίκιασε ένα στούντιο χορού για να διατηρηθεί σε φόρμα και πως ίσως να έπρεπε να βρει κι εκείνος ένα στούντιο και “απλώς να τρέχει πέρα δώθε ουρλιάζοντας”. Κάνει μια τζούρα απ’ το ηλεκτρονικό του τσιγάρο, με το οποίο έχει αντικαταστήσει το κάπνισμα.


Ο Dave Grohl φωτογραφήθηκε για το Rolling Stone στις 10 Ιουνίου 2021 στο Los Angeles από τον Jason Nocito.

Παρά τον πόνο, θέλει να συνεχίσει. “Δεν μας φαντάζομαι να σταματάμε”, λέει. “Ακόμη με σοκάρει το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να πάει να δει κάποιον σαν τον Paul McCartney, ο οποίος κάνει ένα μιαμισάωρο soundcheck για το κοινό, με όλα τα τραγούδια που δεν θα παίξει στη συναυλία. Μετά πάει για δείπνο και επιστρέφει για να παίξει για τρεις ώρες. Κι ύστερα τι, διασκεδάζει όλο το βράδυ; Και είναι ο τελευταίος που θα σταματήσει τον χορό; Σοβαρά τώρα; Από πού πηγάζει όλη αυτή η ενέργεια;”

Πιθανότατα απ’ το ίδιο μέρος που πηγάζει και η ενέργεια του Grohl. “Ναι, φαντάζομαι πως η αίσθηση είναι περίπου όπως τότε που ήμασταν παιδιά στο πάτωμα του δωματίου μας και προσπαθούσαμε να παίξουμε το άλμπουμ της αγαπημένης μας μπάντας”.

Υπάρχουν κάποιες αόριστες ιδέες για το επόμενο άλμπουμ των Foo Fighters, αν και ο Grohl δεν έχει γράψει τίποτα ακόμη. “Κάθε νέος μας δίσκος είναι μια αντίδραση στον προηγούμενο”, λέει. “Οπότε τώρα ακούγονται κάτι ψίθυροι ότι ο επόμενος θα είναι ένας παρανοϊκός prog-rock δίσκος”.

Έχει ξεμείνει από ανέκδοτα για την τριακοστή επέτειο του Nevermind φέτος. “Για να είμαι ειλικρινής, τι άλλο μένει να πω; Συνειδητοποίησα ότι κάθε πέντε χρόνια θα κάνω την ίδια συζήτηση. Είμαι βέβαιος ότι και οι Dinosaur Jr. έβγαλαν δίσκο με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε κι εμείς. Δεν υπήρχε κάποια κρυστάλλινη σφαίρα ή μαγικό φίλτρο”.

Στο βιβλίο του, ο Grohl μιλάει για το βλέμμα του που ήταν καρφωμένο στα Converse του Cobain περιμένοντας να τον δει να πατάει το πετάλι παραμόρφωσης και να περάσουν σε πιο δυνατούς ήχους. “Λίγο πριν πατήσει το κουμπί”, γράφει, “κοπανούσα το ταμπούρο με όλη μου τη δύναμη, σαν πυροκροτητής μιας βόμβας που είναι έτοιμη να εκραγεί, σηματοδοτώντας την αλλαγή”.

“Ta Converse του ήταν ο μαέστρος της μπάντας”, λέει ο Grohl. “Ήμασταν πραγματικά μια πολύ απλή μπάντα, υπό την έννοια ότι υπήρχαν μόνο τέσσερα στοιχεία: τα ντραμς, η κιθάρα, το μπάσο και τα φωνητικά του Kurt. Αυτό ήταν όλο. Όταν συνθέταμε τραγούδια, δεν κάναμε καμία επαγγελματική συζήτηση για τις γέφυρες, τα κουπλέ ή τα ρεφρέν. Είχαμε ένα τραγούδι που λεγόταν ‘Verse Chorus Verse’, γιατί, ειλικρινά, ποιος θέλει να κάνει αυτή τη συζήτηση;”

Ο Grohl, ο Krist Novoselic και ο Smear ενίοτε παίζουν τραγούδια των Nirvana. Το πιο πρόσφατο live τους ήταν τον προηγούμενο Ιανουάριο, σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση, με τη St. Vincent και τον Beck στα φωνητικά. “Η Linda Perry ήταν διοργανώτρια της εκδήλωσης”, λέει ο Grohl. “Ζήτησε να παίξουν οι Foo αλλά ήταν κοντά στις γιορτές και τα περισσότερα μέλη της μπάντας έλειπαν. Σκέφτηκα ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί το ‘Everlong’, οπότε τι κάνω; Θα πάρω τον Krist και τον Pat”.

Χρειάζονταν ακόμη ένα άτομο στα φωνητικά και ο Grohl ρώτησε τη χαρισματική κόρη του Violet, που τότε ήταν 13, αν ενδιαφέρεται. “Είναι η πιο ταλαντούχα μουσικός της οικογένειας, πάνω από απ’ τον πατέρα μου, πάνω από εμένα”, λέει ο Grohl. “Τα εργαλεία που έχει κληρονομήσει είναι πολύ περισσότερα από οποιουδήποτε άλλου στην οικογένεια”. Η Violet διάλεξε το ‘Heart-Shaped Box’, τη διεστραμμένη ωδή του Kurt στην Courtney Love. (“Το ξέρεις ότι αυτό το τραγούδι μιλάει για το αιδοίο μου, σωστά;”, ρώτησε η Love τη Lana Del Rey μέσω social media όταν η Del Rey το διασκεύασε πριν λίγα χρόνια.)

Θεούλη μου, διάλεξε το πιο σκοτεινό τραγούδι απ’ όλα”, λέει ο Grohl. “Απέτυχα ως γονιός!”

Και ήταν υπέροχο. Το πιο υπέροχο απ’ όλα νομίζω πως ήταν ότι εκπροσώπησε την αισθητική των Nirvana με τον καλύτερο τρόπο, αφού και η ίδια ήταν ένα παιδί που περνούσε αυτά τα δύσκολα χρόνια που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου”. Κατέληξε να είναι μια ιδιαίτερα συναισθηματική ερμηνεία. “Κάποτε έπαιζα αυτό το τραγούδι με τον Kurt να στέκεται μπροστά μου. Το να κοιτάζω μπροστά και να βλέπω τη Violet ήταν… Κοπανούσα τα ντραμς όσο πιο δυνατά μπορούσα. Τα ντραμς μου δεν ήταν αρκετά μεγάλα γι’ αυτό που έκανα. Ήταν απίστευτο”.

Σχεδόν σε κάθε τους συναυλία, οι Foo παίζουν το “Walk” (2011), το τραγούδι με τους πιο τολμηρούς στίχους που ο Grohl – ή οποιοσδήποτε άλλος ίσως – έχει γράψει μέχρι σήμερα. “Κάθε βράδυ, όταν τραγουδάει τον στίχο ‘I never want to die’”, λέει ο Smear, “Τον κοιτάζω και πάντα σκέφτομαι τον Kurt. Κάθε φορά. Γιατί ο Kurt σκεφτόταν αλλιώς, έλεγε ‘Μισώ τον εαυτό μου και θέλω να πεθάνω’. Αυτή είναι η διαφορά τους. Και απολαμβάνω τη συνύπαρξή μου με ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή”.

Η αλήθεια είναι ότι ο Smear πέτυχε διάνα σε σχέση με την έμπνευση πίσω απ’ το τραγούδι. “Συνδέεται με τη μέρα που ο Kurt πέθανε”, λέει ο Grohl, με μια φωνή πιο μαλακή απ’ ό,τι συνήθως. “Ξύπνησα εκείνο το πρωί και συνειδητοποίησα ότι εγώ είμαι εδώ κι εκείνος δεν είναι. Ξυπνάω το πρωί και εκείνος όχι. Φτιάχνω καφέ. Εκείνος δεν μπορεί. Ακούω ραδιόφωνο. Εκείνος όχι. Ήταν μεγάλη αποκάλυψη για εμένα”.

Νομίζω πως γενικά στη ζωή, μπορεί να εγκλωβιστείς σε μια περίοδο κρίσης και να νιώσεις πως δεν υπάρχει τρόπος να βγεις από αυτό. Στην πραγματικότητα, αν αντιμετωπίσεις μια κρίση σαν μια μικρή παρεμβολή σε ένα ραντάρ, είναι πιο εύκολο να το ξεπεράσεις. Οπότε ναι, σκέφτηκα ότι δεν θέλω κανείς να νιώσει όπως ένιωσα εγώ εκείνο το πρωί”. Και πράγματι, εννοεί αυτά που λέει. “Μιλάω σοβαρά”, λέει ο Grohl. “Δεν θέλω να πεθάνω! Ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο, όμως δεν θέλω. Θα είναι τόσο βαρετό”. Μένει σιωπηλός για λίγο και χαμογελάει, φανερώνοντας τα χτυπημένα του δόντια. “Θα το παλέψω όσο περισσότερο μπορώ”.


του Brian Hiatt