23 Νοεμβρίου 2021 09:45

Στο θέατρο Πόρτα δεν έχει σημασία η ηλικία αλλά πόσο ζωή έχεις ζήσει

Η παράσταση "Πόσο κοστίζει να ζεις" στο θέατρο Πόρτα σε κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό.

 
φωτογραφία: Πάτροκλος Σκαφίδας


Το 2003, είδα στο Αμόρε την παράσταση "Η ζωή είναι όνειρο" σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και κατάλαβα ποια είναι η πραγματική υπερδύναμη του θεάτρου. Μπορεί να μη θυμάμαι τι έκανα χθες αλλά θυμάμαι λεπτομέρειες από τις σκηνές και τις ερμηνείες και κυρίως πώς ένιωσα όταν βγήκα και τις δύο φορές που βρέθηκα στην πλατεία (που τώρα είναι τα ψυγεία με τα τυριά και τα αλλαντικά ενός σούπερ μάρκετ). Ήταν το καλύτερο ιδιαίτερο μάθημα για τα βασικά συστατικά του θεάτρου που διαπερνάει "τοίχους", σου ενεργοποιεί ταυτόχρονα όλα τα συναισθήματα και σε εξελίσσει με γρήγορους ρυθμούς.
Από τότε, είμαι σε όλες τις κερκίδες του Μοσχόπουλου, που δεν μένει ποτέ στάσιμος, έχει έναν ωμό ρεαλισμό διατηρώντας έναν ρομαντισμό, δεν φοβάται να παίξει σε όλους τους θεατρικούς του αγώνες με διαφορετικά συστήματα και κάνει συνεχώς νέες μεταγραφές στην ομάδα του. Όπως έγινε τώρα, με τους πρωταγωνιστές του "Πόσο κοστίζει να ζεις" στο θέατρο Πόρτα. 


φωτογραφία: Πάτροκλος Σκαφίδας

Πρόκειται για τη μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ το 2018, βιβλίου της Μαρτίνα Μαγιόκ, στο οποίο τέσσερις άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους με διαφορετικούς τρόπους, προσπαθούν να διαχειριστούν τις σωματικές και συναισθηματικές αναπηρίες τους αλλα και να φροντίσουν ο ένας τον άλλον. Οι Αμαλία Καβάλη, Μελαχρινός Βελέντζας, Ειρήνη Μακρή και Φώτης Στρατηγός αφηγούνται τα πάντα σαν να είναι δίπλα σου κι όχι πάνω στη σκηνή και σου δημιουργούν μία σπάνια οικειότητα και ζεστασιά. Οι ερμηνείες όλων τους έχουν κεντηθεί ως την τελευταία λεπτομέρεια και το μεγαλύτερο συν (και μαγκιά μπορείς να το πεις, ναι) της παράστασης είναι ότι δεν επικεντρώνονται στην ευκολία του πώς θα σε κάνουν να λυπηθείς τους χαρακτήρες αλλά στον τρόπο που οι ανθρώπινες σχέσεις δυαλύονται για να γίνουν πιο δυνατές, αλλάζουν μορφή και επαναπροσδιορίζονται συνεχώς.

"Δεν με ενδιαφέρει η ηλικία σου αλλά το πόσο ζωή έχεις ζήσει". Αυτή η ατάκα ακούγεται κάποια στιγμή και είναι σαν να περικλείει όλα όσα θέλουμε να πούμε σε όποιον νοιαζόμαστε και θέλουμε να γνωρίσουμε κάτω από τις όποιες επιφάνειες έχει διαλέξει για τον εαυτό του. Βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική, με ένα διακριτικό και οριακά κάφρικο -με την καλή έννοια-χιούμορ και χωρίς αχρείαστες υπερβολές, η παράσταση "Πόσο κοστίζει να ζεις" σε κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό. Εδώ, δεν υπάρχει ένας πρωταγωνιστής που υπερέχει. Στα μπαρ και τα διαμερίσματά τους, κι ενώ ακούγονται μπλουζ στα ηχεία, όλοι είναι οι πρώτοι ρόλοι σε έναν μικρόκοσμο που θέλει να αγαπηθεί προσπαθώντας να αποβάλει τα εγώ του και να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του. Χωρίς μεγαλεπήβολες δηλώσεις αλλά με πράξεις, η συγκεκριμένη τετράδα υπενθυμίζει ότι στην εποχή που τα μεγάλα λόγια και η αψεγάδιαστη εικόνα κυριαρχούν παντού, η γύμνια ενός κορμιού, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά, είναι η μοναδική αλήθεια που έχεις ανάγκη για να προχωρήσεις και να εξελίξεις εσένα και τον διπλανό σου.
Είτε ζεις σε ισπανικά παλάτια ενός άλλου αιώνα είτε σε αμερικάνικα λοφτ του 2021.

 
φωτογραφία: Πάτροκλος Σκαφίδας

Η ομάδα 
Παίζουν: Αμαλία Καβάλη, Μελαχρινός Βελέντζας, Ειρήνη Μακρή, Φώτης Στρατηγός
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης

Θέατρο Πόρτα, Μεσογείων 59