29 Νοεμβρίου 2021 11:23

Τι είναι πραγματικά το να κάνει κανείς graffiti;

Σκεφτόμουν τι μπορεί να είναι για έναν writer το να κάνει graffiti στην πόλη. Γι’αυτό μίλησα με τον SKY.B. από το OPEN CREW για να μου λύσει τις απορίες.

της: Athina Klimi


Δεν υπάρχει φορά που να μην περάσω την διασταύρωση στην Παπανικολή που να μην αντικρίσω αυτό το ιδιαίτερο ΟΠΕΝΘΕΘΕΜ. Όποιος το έχει δει ξέρει. Κάθε φορά σε εκείνο το φανάρι, μένω σίγουρα 4 λεπτά. Από τη μια το απεχθάνομαι, από την άλλη έχω 4 λεπτά που μπορώ να σκεφτώ. Τις προάλλες, πέρασα από εκείνο το φανάρι, κοίταξα το graffiti ΟΠΕΝΘΕΘΕΜ που ήταν ακριβώς απέναντί μου και αντί να σκεφτώ τα υπαρξιακά μου, είχα απλά μια απορία να μου ταλανίζει το μυαλό. Πόση ώρα μπορεί να πήρε και πόση ώρα μπορεί να χρειάστηκε; Τελικά οι ερωτήσεις όπως καταλάβατε ήταν 2, και μαζί άλλες 38394 σχετικά με τα graffiti. 

 

Είναι τέχνη; Είναι επικίνδυνο; Είναι εύκολο; Είναι δύσκολο; Γιατί είναι παράνομο; Θα μπορούσε να γίνει επάγγελμα; Και άλλα πολλά που με έκαναν να θέλω να μιλήσω με έναν writer της πόλης, ο οποίος βάφει πολλά χρόνια.

Kαι αυτό ακριβώς ήταν το πρώτο που ήθελα να τον ρωτήσω..

Εγώ όταν ήμουν μικρή πήγα στην μαμά μου μια μέρα που ξύπνησα και της είπα «θέλω να πας να με γράψεις μπαλέτο». Εσύ ξύπνησες και είπες θέλω να μάθω graffiti; Κοινώς, πώς ξεκίνησε η φάση;

Όταν έμπαινα στο αμάξι με τους γονείς μου και πηγαίναμε επίσκεψη κάπου, εγώ κοίταγα τον δρόμο, μ’άρεσε ρε παιδί μου. Μ’άρεσαν οι δρόμοι, οι τοίχοι, αυτά που έβλεπα, μου τραβούσαν το ενδιαφέρον. Και τότε έλεγα «όταν μεγαλώσω θέλω να κάνω αυτό», «θέλω να μάθω πώς γίνεται». 

Ζωγράφιζα πάρα πολύ και παντού. Σε τετράδια, θρανία, σε ό, τι χαρτί έπεφτε πάνω μου. Μέχρι που στο γυμνάσιο, που ξεκίνησε η όλη φάση skate, bmx, παίρνει το αυτί μου πως κάτι φιλαράκια έχουν ξεκινήσει το graffiti. Και ήδη είχα αρχίσει να ψάχνω ταγκιά χωρίς καν να έχω ξεκινήσει.

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Αγοράσαμε spray από ένα βιβλιοπωλείο. Πάμε σε ένα εγκαταλελειμμένο και κάναμε το πρώτο μας σχέδιο. Δεν ενθουσιάστηκα τόσο όσο περίμενα, γιατί περίμενα πως θα έκανα κάτι καλύτερο όσο το φανταζόμουν, αλλά παρ' όλα αυτά ξεκίνησα, και μέχρι τώρα δεν έχω σταματήσει.

Ζωγραφίζατε να υποθέσω στην αρχή μόνο στην περιοχή;  

Στην αρχή ναι. Μόνο κάπου εδώ γύρω, safe, μην το μάθουν οι γονείς μας, γιατί είναι παράνομο, γιατί φοβόμασταν την αστυνομία, γιατί ήμασταν ψαρωμένοι.

Μεγαλώσαμε και τότε μπήκε το δίλημμα αν θέλουμε να μείνουμε μόνο στην περιοχή μας. Αν θέλουμε να βάφουμε μόνο σε safe μέρη, αν γουστάρουμε να βάφουμε στον δρόμο. Ακόμα και αν θέλουμε να το ανεβάζουμε στο Internet για να το βλέπει ο κόσμος και πλέον να μας αναγνωρίζει. Και όχι μόνο ο κόσμος αλλά και οι υπόλοιποι writers.

Έτσι, φύγαμε από την περιοχή μας. Αρχίσαμε να βάφουμε από περιοχή σε περιοχή και παρατηρήσαμε πως όσα περισσότερα graffiti κάνεις, τόσο πιο γνωστός γίνεσαι. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε και το θέμα του fame. Γιατί και στο graffiti υπάρχει.

Fame; Για μίλα μου για αυτό.

Με λίγα λόγια η ουσία του graffiti του παράνομου, αλλά και του νόμιμου που το ανεβάζεις π.χ. στο Instagram είναι αυτό. Δηλαδή η παραγωγικότητα. Όσο πιο μεγάλη παραγωγικότητα και ποσότητα έχεις, τόσο πιο γνωστός είσαι. 

Αρά εσύ μετά από ένα σημείο δεν πήγαινες μόνο με την παρέα;

Γενικά για εμένα γίνεται συνδυαστικά μόνο με την παρέα. Δηλαδή όταν μεγάλωσα μόνο άρχισα να πηγαίνω μόνος μου που πήγαινα για δικούς μου λόγους. Είτε γιατί με βοηθάει ψυχολογικά, είτε γιατί ξεδίνω, είτε γιατί δεν μπορεί κάποιος άλλος και δεν θέλω να μείνει το βράδυ μου χωρίς να βάψω.

Άρα όταν δεν είσαι καλά πας και βάφεις;

Όχι ακριβώς. Απλά είναι μερικές φορές που το έχεις ανάγκη. Είναι σαν να κάνεις ένα άθλημα, αν δεν πας για μια εβδομάδα, είναι σαν κάτι να σου λείπει. Και τότε βγάζεις το μπλοκάκι με τα μέρη που έχεις σημειώσει ότι δεν έχεις πάει και θες να πας. 

Και ναι επειδή σε βλέπω έκπληκτη, έχουμε όντως μπλοκάκι που τα γράφουμε, τον τοίχο ή το σημείο που θέλουμε ακριβώς, και το καρφιτσώνουμε στα Maps.

Και ξεκινάμε.. Είτε μόνοι πλέον είτε με παρέα. Και ναι το να βάφεις με παρέα είναι ακόμα πιο ωραία φάση. Είναι στην περίπτωσή μου μάλιστα ο συνδετικός κρίκος της παρέας μας. Βασικά ένας από τους πολλούς. 

Πόσο καιρό μπορεί να σας πάρει ένα σχέδιο; 

Ανάλογα με την επικινδυνότητα και πόσο κεντρικό spot είναι. Δηλαδή αν είναι πάνω στην Κηφισίας ας πούμε, μπορεί να πέσουμε πάνω σε ένα graffiti 3 άτομα, χωρίς να μιλάμε, και να το τελειώσουμε σε 10 λεπτά. Γιατί είναι ξεκάθαρα παράνομο, έχεις άγχος, θες να τελειώνεις.

Τώρα αν είναι κάτι νόμιμο, ή δεν είναι προσβάσιμο, παίρνεις τους φίλους σου, τον καφέ σου, τη μπύρα σου και μπορεί να ασχολείστε με αυτό ακόμα και 8 ώρες. 

Είπες τις λέξεις νόμιμο, παράνομο. Εσύ αυτό πώς το αντιλαμβάνεσαι; Δηλαδή αν δεν το έκανες, τι άποψη θα είχες;  

Δεν μπορώ να φανταστώ καν να μην το είχα ξεκινήσει. Θα το ξεκίναγα χαχαχα. 

Όσον αφορά το νόμιμο, παράνομο, εγώ προσωπικά πλέον δεν το θεωρώ τόσο παράνομο. Είναι 2021, μερικοί πλέον το κάνουν σαν βασικό επάγγελμα, κάνουν δουλειές πάνω σε αυτό, τους φωνάζουν να κάνουν graffiti, όπως και εμάς, σε χώρους, σχολεία και ό, τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Βέβαια αυτό εμένα να σου πω την αλήθεια δεν με γεμίζει. Θέλω να βάφω στον δρόμο, στα τρένα, ναι, μου αρέσει η αδρεναλίνη. Δεν θέλω να το δω σαν επάγγελμα ή σαν κάτι που θα μου αποφέρει χρήματα.

Είπες την λέξη τρένο. Που όλοι ξέρουμε την επικινδυνότητα. Ποια είναι η φορά που έχεις όντως φοβηθεί; Που έχεις πει «πω πω φίλε, τώρα φεύγω τρέχοντας»; 

Στο εξωτερικό. Έχω πάει διακοπές με το crew και έχουμε βρει ένα τρένο. Και ναι, θέλαμε να αφήσουμε το στίγμα μας. Στο εξωτερικό το graffiti και συγκεκριμένα στη χώρα που ήμασταν θεωρείται crime. Έγκλημα. Πιάσανε 2 άτομα από εμάς. Δεν ξέραμε τι θα τους κάνουν, τις κυρώσεις, πότε θα αφεθούν ελεύθεροι και ναι, εκεί φοβήθηκα.

Δυστυχώς τα συγκεκριμένα 2 παιδιά, κατέληξαν 2 μήνες φυλακή. Και αυτό θα μου μείνει.

Όταν τελείωσε η περιπέτεια αυτή στο εξωτερικό, σκέφτηκες έστω και για 1 λεπτό να το σταματήσεις ; 

Ούτε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Θα είμαι κάποιος άλλος. Είναι ένα χόμπι. Το χόμπι μου και δεν θέλω να το αλλάξω. 

Κάποιος μπορεί να πει τι μ******ς είναι αυτές που κάνεις σε τέτοια ηλικία. Εγώ ξέρω πως είμαι περήφανος για τις επιλογές μου και το συναίσθημα του να φεύγω περήφανος για κάτι που έχω σχεδιάσει, δεν το αλλάζω. 

Και το σχέδιο που είμαι πολύ περήφανος είναι αυτό. Γιατί είναι έξυπνο και είναι εμείς. Και γιατί βάψαμε όχι μόνο για εμάς αλλά και για τον κόσμο, για να το βλέπει, να γουστάρει και να γελάει, όταν πηγαίνει στη δουλειά του ή οπουδήποτε. Μας πήρε πολύ χρόνο αλλά δεν μας ένοιαζε αν θα μας δει κανείς. Κάναμε focus μόνο στο project. 


Character Credits: Klark

Άρα πριν βάψετε το συζητάτε;

Φυσικά. Πάντα συζητάμε, ανταλλάζουμε ιδέες, σκεφτόμαστε το concept, να κάνουμε κάτι πιο έξυπνο ακόμα και να βάλουμε κάποιο character. 

Μιλάς με σπίθα για τα σχέδια σας. Αν π.χ. δεις λίγες μέρες μετά να έχει πατήσει κάποιος το σχέδιό σας; 

Αναλόγως ποιος. Αν μιλάμε για κάποιο άλλο crew, μιλάς για ένα θέμα πολύ σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό το κομμάτι του σεβασμού. Τι γίνεται με αυτό το θέμα..

Είναι αυτό που σου είπα πριν. Όσο πιο πολύ βάφεις, κοιτώντας πάντα να έχεις ποιότητα, να κάνεις κάτι ποιοτικό για εσένα, γίνεσαι όλο και πιο αποδεκτός. Αποκτάς ένα respect. Ξέρουν ποιος είσαι και είτε σε σέβονται είτε όχι. Π.χ. Για το graffiti που σου ανέφερα, μας το έχει αναφέρει πολύς κόσμος που μας γνωρίζει, λέγοντάς μας ότι είναι από τα καλύτερα που έχουμε κάνει. Έχει τύχει να μας καλύψουν graffiti, αλλά σπάνια. Γιατί υπάρχει ένα respect. 

Οι δικοί σου; Πως το αντιμετωπίζουν; Έχεις περάσει ποτέ αυτόφωρο ή σε έχουν πιάσει;

Οι δικοί μου δεν το γουστάρουν καθόλου προφανώς, αλλά δεν μπορούν να κάνουν και κάτι. Ξέρουν πως είναι το πάθος μου, και κάθε φορά που μου λένε «έχεις μεγαλώσει μέχρι πότε»; Εγώ τους λέω «αν το σταματήσω αυτό, δεν θα είμαι εγώ, αλλά κάποιος άλλος».

Ναι, μας έχουν πιάσει και έχουμε περάσει και αυτόφωρο. Δεν μας πήγε πίσω, δεν πτοηθήκαμε γιατί ξέρουμε ότι όλο αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι.

Έχεις πει 15 προβλήματα που έρχονται μαζί με το graffiti και παρ' όλα αυτά μένεις πιστός σε αυτό. Τι φασούλα; 

Μένω πιστός σε αυτό γιατί έχουμε μεγαλώσει με αυτό κατά κάποιο τρόπο. Έχουμε δει τις δυσκολίες και ξέρουμε να τις αντιμετωπίζουμε. Έχουμε αντίληψη πλέον στο πού θα βάψουμε, οπότε προτιμώ να προσέχω παρά να το αφήσω.

Βλέπεις πλέον να γίνεται πιο αποδεκτό; 

Όσο μεγαλώνω ναι. Η κοινωνία το έχει αποδεχτεί. Πλέον γίνονται δουλειές με τα graffiti. Ξέρεις ότι πολλές φορές που βάφουμε περνάνε άνθρωποι, και μεγαλύτερης ηλικίας και μας φωνάζουν «μπράβο ρε παιδιά! Θα περνάμε να το βλέπουμε!»;

O κόσμος το έχει αποδεχτεί. 

Έχουν χαθεί πολλά άτομα βάφοντας τρένα. Από μια διασκέδαση μπορεί να χάσουν τη ζωή τους από ηλεκτροπληξία. Εσύ όταν ακούς αυτό δεν φρικάρεις;

Προφανώς. Νιώθω την καρδιά μου να σφίγγει. Εκτός απ' το ότι νιώθω ότι είναι κάποιος από εμάς, που κάνουμε και οι δύο κάτι που αγαπάμε, ρισκάρουμε για το ίδιο πράγμα, από την άλλη κάθομαι και λέω ότι χάθηκε για αυτή τη μαλακία.. Ναι, το λέω μαλακία παρόλο που το λατρεύω. 

Παίρνεις ένα ρίσκο, είναι επιλογή σου δυστυχώς. Ξέρεις αυτόματα πως όταν πας να βάψεις τρένα έχεις αυτό το ρίσκο.. Για αυτό σκέφτομαι πολλές φορές πως πρέπει να είμαστε ώριμοι και προσεκτικοί όταν το κάνουμε. 

Είναι ακριβό “sport” το graffiti;

Ναι, είναι και μας την κάνουν πολλοί αυτή την ερώτηση. Έχουμε επιλέξει να μην βάφουμε μια φορά το μήνα. Ούτε μια φορά την εβδομάδα. Αλλά πολλές φορές και μάλιστα είμαστε από αυτούς που κάνουμε μεγάλα και ευανάγνωστα graffiti. Θέλουν πολύ χρώμα και εμείς θέλουμε να τραβάμε το μάτι. Δεν μας τραβάει να κάνουμε κάτι μικρό.

Είναι επιλογή μας. 

Επομένως αν σκεφτείς και τις βενζίνες, αφού δεν βάφουμε μόνο στη περιοχή μας, βάφουμε όλη την Αθήνα, κάνουμε ακόμα και tours, χρειάζεται οριακά ένας μισθός. 

Για το τέλος κάτι που το σκέφτομαι ώρα. Αν το παιδί σου αύριο-μεθαύριο σου έλεγε “Μπαμπά θέλω να κάνω graffiti” τι θα του έλεγες;

Ξέρω ότι είναι πολύ αντιφατικό. Αλλά θα του το έκοβα μαχαίρι. Σκέψου ότι αγχώνομαι όταν πηγαίνει η παρέα μου. Αν πάει το παιδί μου θα φρικάρω. Φοβάμαι πάρα πολύ. Ειδικά αν επιλέξει να το κάνει παράνομα. 

Το έχω δει από μέσα. Είναι δύσκολο hobbie, θέλει πολύ χρόνο, focus. 

Θα ήθελα πολύ να κάνει κάποια τέχνη. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του το απαγορεύσω αλλά σίγουρα θα προσπαθούσα να το αποτρέψω. 

Δεν μετανιώνεις κάτι από αυτά που έχεις ζήσει σε αυτή τη τέχνη του δρόμου ε;

Δεν μετανιώνω τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι πως σκέφτομαι “αν δεν έκανα αυτό που είναι η δομή της ζωής μου, πώς θα ήμουν; “