03 Δεκεμβρίου 2021 10:27

Η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας μέσα από τα μάτια του Παραολυμπιονίκη Κωνσταντίνου Καμάρα

Ο 24χρονος 6ος Παραολυμπιονίκης στο μήκος, Κωνσταντίνος Καμάρας ανοίγει την καρδιά του στο Rolling Stone και μας μαθαίνει μερικά πράγματα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας.

της: Athina Klimi

 

Θέλω να ρωτήσω τι είναι για εσένα η 3η Δεκεμβρίου; Θέλω να ρωτήσω πώς έκανες την αναπηρία δύναμή σου και τον Κωνσταντίνο που είσαι σήμερα; 

Η 3η Δεκεμβρίου είναι μια πολύ σημαντική ημέρα, όχι μόνο για εμένα, αλλά για όλο τον πλανήτη, καθώς είναι η παγκόσμια ημέρα αναπηρίας. Με ευκαιρία αυτό, θα ήθελα ν’αναφερθώ με μερικά γεγονότα, στο θέμα της αναπηρίας, καθώς κατά την άποψή μου, στη σημερινή Ελλάδα είναι ακόμα ένα θέμα taboo.

Το 15% των ανθρώπων στον πλανήτη μας είναι άτομα με κάποιου είδους αναπηρία. Ακούγεται πολύ, είναι όμως γεγονός. Φανταζόμαστε πως αναπηρία έχουν οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο. Όμως αναπηρία δεν είναι μόνο αυτό, είναι ακόμη και ένα αυτοάνοσο νόσημα. Δεν είναι πάντα ορατή η δυσκολία και ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι περνάει ο καθένας, όσο cliché και αν μπορεί να ακούγεται αυτό.

Η αναπηρία δεν είναι επιλογή κανενός ανθρώπου. Είναι κάτι που σου χτυπάει την πόρτα, είτε όταν γεννιέσαι, είτε κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Δεν αντιμετωπίζονται όλες οι αναπηρίες και αρκετές μάλιστα επιδεινώνουν τη ποιότητα ζωής και σε ορισμένες περιπτώσεις μικραίνουν και τη διάρκειά της. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, σαν κι εμένα, που μας χτύπησε την πόρτα, καλούμαστε να αντιδράσουμε, να το παλέψουμε, αν και εφόσον αυτό είναι εφικτό. Όταν οι αγώνες που δίνουμε είναι αποτελεσματικοί, μαθαίνουμε με δικούς μας τρόπους να ζούμε μέσα στον ίδιο κόσμο που ζούμε όλοι μας, με διαφορετικές ανάγκες, συνήθειες ή καθημερινότητες.

Προκειμένου να γίνει αυτό, η βοήθεια εξωτερικών συντελεστών είναι απαραίτητη. Έχοντας συναναστραφεί με πολλά άτομα με αναπηρία, μέσα από τον αθλητισμό και την Παραολυμπιακή Ομάδα, αλλά και από προσωπική μου εμπειρία, έχω αντιληφθεί πως ο αγώνας με την αναπηρία δεν είναι ένας αγώνας που μπορεί να κερδηθεί από μόνος του. Σίγουρα είναι αρκετά σημαντικές οι προσπάθειες που ήδη γίνονται, όπως η δημιουργία Παραολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου στη Ραφήνα, αλλά ας σκεφτούμε πόσα είναι τα πεζοδρόμια μέσα στην πόλη που είναι πραγματικά προσβάσιμα. Πόσες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν άτομα με αναπηρία ή έχουν έστω τις υποδομές να πραγματοποιήσουν τέτοιες προσλήψεις. Πόσες ράμπες δεν έχουν μπροστά τους ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο; Πόσες διαβάσεις στην πρωτεύουσά μας έχουν ειδικά διαμορφωμένα φανάρια ώστε να μπορούν να τις διασχίσουν άτομα με τύφλωση; Τελικά ο αγώνας αυτός μας αφορά όλους και όλα έχουν τη δική τους σημασία, και γι’ αυτό οι Πράσινες Επενδύσεις έχουν ιδιαίτερη αξία, αφού πολλά εκ των έργων που πραγματοποιούνται με αυτές, έχουν ως σκοπό την προσβασιμότητα σε όλους.

Η προσωπική μου εμπειρία, έχοντας ζήσει μέρος της ζωής μου με και χωρίς αναπηρία, καθώς μόλις στα 13 μου χρόνια, κατά τη διάρκεια αγώνων στίβου, πέρασα εγκεφαλικό επεισόδιο, με αποτέλεσμα αριστερή ημιπάρεση, θα έλεγα πως είναι αρκετά σφαιρική. Πολλοί άνθρωποι μέσα στα χρόνια, έχουν ισχυριστεί πως «ήμουν τυχερός στην ατυχία μου», καθώς το ατύχημά μου ήταν ένα τυχαίο συμβάν και οι πιθανότητες να μου ξανατύχει κάτι αντίστοιχο είναι όσες και σε κάθε άλλο υγιή άνθρωπο. Αυτό, ωστόσο, δεν έκανε την κατάσταση ευκολότερη ν’ αντιμετωπιστεί και έπρεπε να διαθέσω όλη μου τη ζωή και το είναι μου για κάποια χρόνια, στο κομμάτι της αποκατάστασης. Με ατέλειωτες φυσικοθεραπείες και εργοθεραπείες, όταν αρχικά οι γιατροί μου έλεγαν πως δε θα ξαναπερπατήσω, έφτασα σε σημείο, η κίνησή μου να είναι σχεδόν όπως πριν το εγκεφαλικό επεισόδιο. Με σκληρή δουλειά και προπονήσεις επανήλθα στον στίβο και τελικά διακρίθηκα ως 6ος Παραολυμπιονίκης στο άλμα εις μήκος στο Τόκιο.

Μέσα από το ταξίδι των θεραπειών και της αποκατάστασης έμαθα πολλά, δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στα κλασικά, πχ. «Έμαθα να εκτιμάω» αλλά βιωματικά θα πω, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Από το πώς θα είναι η υγεία μας αύριο, μέχρι το πώς θα ζούμε τη ζωή μας σε 5 χρόνια. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει! Έμαθα να μην το βάζω κάτω (με αλλά λόγια έγινα πεισματάρης), να σηκώνομαι στα πόδια μου, και ψηλότερα, κάθε φορά που πέφτω κάτω και βασικότερα, άλλαξε για μένα το πως βλέπω τον κόσμο, τι πραγματικά σημαίνει μοναδικότητα και τι έχει σημασία σε αυτή τη ζωή. Σημασία δεν έχει το τι σου τυχαίνει, αλλά το πώς το αντιμετωπίζεις και είμαι σε θέση να πιστεύω πως για κάθε τι απρόοπτο, άτυχο ή στραβό, υπάρχουν τρόποι να το αντιστρέψουμε σε κίνητρο και δύναμη.

Τελικά, ο στόχος όλων μας δεν πρέπει να είναι να εξαλείψουμε την αναπηρία, γιατί αυτό δεν είναι εφικτό, πάντα θα υπάρχει. Ο στόχος μας όμως, πρέπει να είναι, να την εντάξουμε στη ζωή μας και να την αγαπήσουμε. 

Οι ατέλειες μας κάνουν μοναδικά διαφορετικούς και η διαφορετικότητα αυτή είναι η ομορφιά μας!