06 Δεκεμβρίου 2021 03:00

Heroes for all days: Παντελής Δεντάκης

Ο Παντελής Δεντάκης φτιάχνει τη δική του ομάδα σούπερ ηρώων. Τους Heroes for all days της ζωής του.

 

φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

Είναι μία σταθερή, θεατρική αξία. Κυκλοφορεί στις μεγάλες και μικρές σκηνές είτε ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης και πάντα σου δίνει έναν ωραίο λόγο για να δεις τις παραστάσεις του. Μοιράζει στους δικούς του ανθρώπους μεγάλες αγαπησιάρικες δόσεις, δεν κρύβει ποτέ τη βαθιά ευαισθησία του κι όποτε τον συναντάς, νιώθεις ότι μιλάς σε κάποιον που όντως ξέρει ν' ακούει τον άλλον. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας, ξόρκισε όλα τα άσχημα που μας βομβάρδισαν, γράφοντας και επέστρεψε στα 3 κουδούνια με πολλά πρότζεκτ. 
Ο Παντελής Δεντάκης, αυτό το διάστημα συχνάζει στο θέατρο Τέχνης, όπου πρωταγωνιστεί στον "Ποπολάρο", παράλληλα σκηνοθετεί το "The Show...Πόσο θ' αντέξουν;", που θα ανέβει στο Μπάγκειον, προβάρει τα λόγια της "Τριλογίας των Λήμαν Μπράδερς", στην οποία θα παίζει από τον Ιανουάριο, και ετοιμάζεται για την ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκλονιστικού έργου "Μικρή Μέσα στο Σκοτεινό Δάσος". 

Του ζητήσαμε ένα time-out από όλους αυτούς του αγώνες για να κάνουμε μία βόλτα γεμάτη με υπερδυνάμεις.

 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 



ΟΙ HEROES OF ALL DAYS THΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

"Για μένα ο ήρωας είναι κάποιος που με έχει σημαδέψει στη ζωή ή αυτός που εγώ τον έχω συνδέσει με μια σημαντική στιγμή ή περίοδο της ζωής μου.
Γενικώς, δεν μ' αρέσει ιδιαίτερα η έννοια του ήρωα. Θέλω να πιστεύω πολύ περισσότερο στη δύναμη της συλλογικότητας, απ' ότι στην φωτισμένη αυθεντία.Αρεσκόμαστε στο να κατασκευάζουμε είδωλα. Να τους προσδίδουμε υπερ-δυνατότητες και να προβάλλουμε σ' αυτά, ό,τι θα θέλαμε να έχουμε ή να είμαστε.
Ωστόσο, σίγουρα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να συμπυκνώνουν την συλλογική σκέψη και το συλλογικό όραμα της εκάστοτε εποχής.
Ουσιαστικά, αυτοί είναι οι εκφραστές μιας κοινωνικής τάσης και δυνατότητας. "

 

ΜΟΥΣΙΚΗ
Ο σούπερ ήρωάς μου στη μουσική είναι ο Γιάννης Πάριος και ο δίσκος του "Τα νησιώτικα". Είναι ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ποτέ. Για να είμαι ακριβής, η πρώτη ολόδική μου κασέτα, δώρο απ' τον πατέρα μου! Κάναμε διακοπές οικογενειακώς στη Μάνη, σε ένα φιλικό σπίτι. Κάπου στις αρχές του '80, τη λαμπρή δεκαετία του ΠΑΣΟΚ. Ο πατέρας μου έπρεπε να επιστρέψει για λίγες μέρες στην Αθήνα, λόγω δουλειάς. Ρώτησε τα αδέλφια μου κι εμένα, τι θα θέλαμε να μας φέρει. Εγώ του ζήτησα "Τα νησιώτικα". Δεν έχω ιδέα γιατί. Ήμουν πιτσιρικάς, τι σχέση είχα εγώ με τον Πάριο;! Μπορεί να ήταν στην μόδα εκείνη την εποχή, δεν ξέρω.

Θυμάμαι την λαχτάρα να δω τον πατέρα μου να επιστρέφει με τον κόκκινο σκαραβαίο του. Είχα μεγάλη λαχτάρα να τον δω. Είχα μεγάλη λαχτάρα να μου φέρει το δώρο μου, την κασέτα μου! Εκείνο το καλοκαίρι ο πατέρας μού έκανε δύο μεγάλα δώρα: μου έμαθε ποδήλατο και μου έκανε δώρο "Τα νησιώτικα" του Πάριου.


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

 

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Ο τηλεοπτικός μου σουπερ ήρωας είναι ο Φρουφρού. Όποιος δεν τον ξέρει, νομίζω πως θα ήταν καλό να τον αναζητήσει. Ένα μικροσκοπικό πολύχρωμο πλάσμα, με υπέροχα φουντωτά μαλλιά, στην πραγματικότητα ένα ξωτικό, που έχει εισβάλει στον κόσμο των ανθρώπων και τον κάνει άνω κάτω. Για μένα ο Φρουφρού εκφράζει την ανθρωπιά, την καλοσύνη και την χαρά του παιχνιδιού. Ένα πλάσμα που διατυπώνει συνεχώς ερωτήματα, αναζητάει ασταμάτητα την Αλήθεια, υπερασπίζεται το αυτονόητο, μισεί και εξοργίζεται με το παράλογο και την σοβαροφάνεια. Θα ήθελα να είμαστε φίλοι, να κάνουμε παρέα. Να πηγαίνουμε μαζί σε κάποιες "σοβαρές συναθροίσεις" και να τα κάνουμε όλα λίμπα. Ρέιβ πάρτυ.

 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

ΣΙΝΕΜΑ
Νομίζω η πρώτη ταινία που με συγκλόνισε και με έκανε να καταλάβω την μαγεία του κινηματογράφου ήταν "Το βλέμμα του Οδυσσέα" του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πλοιάριο-πλατφόρμα να μεταφέρει, προς άγνωστη κατεύθυνση, το τεράστιο άγαλμα του Λένιν, και τους ανθρώπους να τρέχουν στην ακτή (ή όχθη, δεν είμαι σίγουρος) αποχαιρετώντας το με χαρά και αμηχανία ταυτόχρονα. Μια εικόνα που αποτυπώνει, κατ' εμέ, την χαρά και την αμηχανία, την συντριβή και το νέο αδιέξοδο ξεκίνημα του κόσμου, μετά την πτώση των στρεβλών καθεστώτων του Ανατολικού Μπλοκ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, επίσης, τον Θανάση Βέγγο πάνω στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου, να λέει: "Ξέρεις κάτι, η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...". Και να τελειώνει λέγοντας: "Μωρή φύση, μόνη σου είσαι, μόνος είμαι κι εγώ. Πάρε ένα μπισκότο!".

 

ΘΕΑΤΡΟ
Ο Τσέχωφ. Με συγκινεί η κατανόηση, η συμπόνια του για τον άνθρωπο, για την αναπόφευκτη ανθρώπινη συντριβή. Συμπάσχει, πραγματικά, με τον ανθρώπινο πόνο. Απενοχοποιεί την καταφυγή του ανθρώπου στην γελοιότητα. Ξέρει καλά πως αυτό γίνεται από άμυνα, από αδυναμία να διαχειριστεί το βάρος της ζωής. Δεν κρίνει, δεν καταδικάζει. Κατανοεί και συμπάσχει!

 

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

ΧΙΟΥΜΟΡ
Ο σούπερ χιουμοριστικός ήρωάς μου είναι ο πρωθυπουργός μας. Δεν νομίζω πως είχαμε ποτέ πιο αστεία προσωπικότητα για πρωθυπουργό, μιλώντας τουλάχιστον για τα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Βέβαια, ο συγκεκριμένος άνθρωπος συνδυάζει γελοιότητα και επικινδυνότητα. Αλλά νομίζω πως πρέπει να δείξουμε κατανόηση, εξ' αιτίας των τραυμάτων που του έχει αφήσει η "πολιτική του κράτηση" από την Χούντα, όταν ήταν έξι μηνών. Η κωμωδία δεν θα τελειώσει ποτέ στην θαυμαστή μας χώρα.

 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

 

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Έχω δύο σούπερ ηρωΐδες στον αθλητισμό: την Άννα Βερούλη και τη Σοφία Σακοράφα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ακόντια τους να φτάνουν μακριά, πολύ μακριά, στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες του 1982. Η πρώτη κέρδισε τότε το χρυσό μετάλλιο και η δεύτερη το χάλκινο, καθόλου σύνηθες για Ελληνίδες αθλήτριες. Θυμάμαι τον πατέρα μου να χοροπηδάει από τη χαρά του, ενώ εγώ τον ρωτούσα τρομαγμένος τι συνέβη. Τον θυμάμαι να προσπαθεί να μου περιγράψει πόσο πρωτόγνωρο ήταν αυτό που είχε συμβεί. Κι εγώ, στεκόμουν κορδωμένος, δήθεν υπερήφανος, όταν - ακούγοντας τον Εθνικό Ύμνο - βλέπαμε στην ασπρόμαυρη TV τις δύο αθλήτριές μας πάνω στο βάθρο, και την ελληνική σημαία να ανεμίζει αγέρωχη.

 

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

ΖΩΗ
Η σούπερ ηρωΐδα της ζωής μου είναι το κορίτσι μου. Η Κατερίνα. Μαζί της έμαθα τι σημαίνει να λες "ο άνθρωπός μου". Όχι με την έννοια της κτήσης, αλλά με την έννοια της συμπόρευσης. Χωρίς αρρώστια, χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια.
Μαζί της έμαθα πως η ζωή πρέπει να είναι σαν το ρυάκι. Το ρυάκι πάντα βρίσκει τρόπο να συνεχίσει την πορεία του, προσπερνώντας τα εμπόδια που μπαίνουν μπροστά του, στο δρόμο του. Δεν σταματάει προσπαθώντας να τα σπάσει, να τα διαλύσει, δεν ασχολείται μαζί τους. Τα προσπερνάει, πάει παρακάτω, γιατί θέλει να προχωρήσει, θέλει να συνεχίζει το ταξίδι του, θέλει να φτάσει στη θάλασσα. Αυτό μου έμαθε η σούπερ-Κατερίνα.

Ναι, η Κατερίνα φοράει στολή σούπερ ήρωα. Αλλά όχι τις κλασσικές, αυτές τις ατσαλάκωτες. Η Κατερίνα φοράει στολή κλόουν, αλλά μπορεί να πετάει, να πετάει ψηλά. Παίρνει αγκαλιά τους ανθρώπους που αγαπά και τους πηγαίνει μεγάλες βόλτες, τους ανεβάζει ψηλά, τους κάνει να νιώθουν πιο ανάλαφροι, πιο χαρούμενοι, πιο ευτυχισμένοι.

 

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου 

 

-Κράτα κι αυτά πριν φύγεις-

  • Ο "Ποπολάρος" σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, στο Θέατρο Τέχνης ξεκινάει και πάλι στις 8 Δεκεμβρίου.
  • Από τον Ιανουάριο, θα παίζει στην παράσταση "Η Τριλογία των Λήμαν Μπράδερς" σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο Ιλίσια.
  • Στις 13 Δεκεμβρίου, παρουσιάζεται στο Θέατρο Μπάγκειον η παράσταση "The Show...Πόσο θ' αντέξουν;", μια παραγωγή της θεατρικής ομάδας Γέφυρα.
  • Την Άνοιξη, θα ανεβάσει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το έργο "Arizona" του Ισπανού συγγραφέα Juan Carlos Rubio, σε παραγωγή της Dinos Films Single Member P.
  • Τέλος, τον Μάιο, θα ταξιδέψει στη Γαλλία με την "Μικρή μέσα στο Σκοτεινό Δάσος", μια παράσταση της ομάδας Black Forest. Μετά την επιτυχημένη συμμετοχή της στο επίσημο Φεστιβάλ της Αβινιόν, θα περιοδεύσει στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις.