08 Δεκεμβρίου 2021 01:15

CinAthens Tour: O Χρήστος που δεν μένει πια εδώ, ξεναγεί τον Antoine Doinel στην Αθήνα

Στο CinΑthens Tour ζητάμε από συνήθεις ύποπτους της πόλης να διαλέξουν αγαπημένους τους κινηματογραφικούς ήρωες και να τους ξεναγήσουν σε διάφορα μέρη της Αθήνας.

 
φωτογραφία: Γιώργος Κόκουβας


Η σελίδα του Ο Χρήστος δεν μένει πια εδώ φωνάζει στα timelines όλα όσα σκεφτόμαστε κι όσα θα θέλαμε να σκεφτόμαστε με ρομαντισμό, χιούμορ, ωμότητα, μαγεία, όπως ακριβώς κάνουν οι ταινίες που αγαπάμε. 
Θέματα επικαιρότητας, σκηνές, ατάκες, φωτογραφίες, αυτονόητα reminders, εικόνες που πάντα έχουν κάτι ωραίο να σου πουν, είναι τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένος ο δημιουργός της, Χρήστος Πολίτης και τα μοιράζεται κάθε μέρα στις ιντερνετικές οθόνες για να γίνουν μεγάλες. Παράλληλα, είναι στην ομάδα του Parthenώn Film Festival, συνεργάζεται με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και έχει το χάρισμα να ενώνει αυτά που ακούει, βλέπει και ζει, σε υπέροχα mash up. Και ναι, εκεί όλα μπορούν να συμβούν.

Του ζήτησα να ξεναγήσει έναν κινηματογραφικό ήρωα στην Αθήνα και διάλεξε έναν μικρό και σοφό Γάλλο του nouvelle vagueικού σύμπαντος.

Νομίζω πως τους πρώτους πραγματικούς μου φίλους, τους έκανα στον σινεμά.
Και με κάποιον τρόπο ένοιωθα ασφάλεια με μια τέτοια προοπτική, γιατί επέστρεφα σε εκείνους όποτε ήθελα, εκείνοι ήταν μονίμως διαθέσιμοι και τους έβρισκα όπως ακριβώς τους άφηνα. Και τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, ακολουθούσαν την ίδια πορεία που θυμόμουν. Σαν να μην έκαναν τίποτα αυτό το διάστημα που είχα να τους δω, μια σιωπηρή συμφωνία απραγίας και αναμονής. Κι αυτό μου δημιουργούσε μια επιπρόσθετη ασφάλεια.
Περιέργως έβαζα την ασφάλεια μπροστά, αν και σαν Χρήστος ποτέ δεν την επιζητούσα. Περισσότερο την απολάμβανα, γιατί μου έφτιαχνε ιδανικούς κόσμους. Και κάπως έτσι έμαθα να αγαπώ τις ταινίες. Συνδυάζοντας και ταυτίζοντας του ήρωες με τα συναισθήματα.

Έλεγα κάποια στιγμή πως αν συμβεί κάποτε να μην θυμάμαι, να τα ξεχάσω όλα, ονόματα και πρόσωπα, γεγονότα και δρόμους, θα ζητούσα να δω τα «400 Χτυπήματα» του François Truffaut και τότε θα τα θυμόμουν όλα και πάλι. Σαν κυτταρική μνήμη, κολλημένη σε ένα παράλληλο σύμπαν αυτή η ταινία, μου θύμιζε -χωρίς λόγο- ένα τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου, που έλεγε πως «ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε αλλάζουν ονόματα και πάλι απ’ την αρχή». Κάπως έτσι θα έχω για πάντα φίλο μου τον Antoine Doinel, πρωταγωνιστή της ιστορίας του Truffaut, έναν έφηβο που ήθελε να ζει ελεύθερος σε ένα Παρίσι υγρό και «στενάχωρο», να μαθαίνει από τους δρόμους την αγάπη και το σινεμά. 

Αν ερχόταν ο Antoine στην Αθήνα και είχα την ευκαιρία να περάσω μαζί του μια ολόκληρη μέρα και μια νύχτα, θα πήγαινα στα μέρη ασφαλείας μου, θα κάναμε κοπάνα το πρωί και θα πηγαίναμε στο Παγκράτι να πιούμε ζεστή σοκολάτα στο Αερόστατο, θα κρυβόμασταν για διπλή προβολή στο Ιντεάλ, θα πίναμε ένα ποτό στην Au Revoir, πίσω από την πολύβουη τζαμαρία της Πατησίων και θα βρίσκαμε το πρωί στον Άγιο, εκεί που όλα μπορούν να συμβούν.

Διάβασα κάποτε ένα ποίημα του Κρίσιαν Νίκρα που έλεγε πως «Γνώρισα έναν άνθρωπο που είχε πάει στον πόλεμο, έφαγε μια σφαίρα στο κεφάλι, επιβίωσε, πέθανε σ’ ένα μπαρ […] από ένα τραγούδι». Και που μοιάζει ο Antoine Doinel με το ποίημα του Νίκρα; Όοσ έχω κλάψει με την ελευθερία του alter ego του Truffaut, άλλο τόσο έχω κλάψει με την ειλικρίνια του Νίκρα πως ένας άνθρωπος μπορεί να πεθάνει από τον νταλκά ενός τραγουδιού.
Όταν το διάβασα, εκείνον σκέφτηκα.

Κι ύστερα θα τον ξαναέβρισκα ως έφηβο και πάλι στο ασπρόμαυρο Παρίσι και θα θυμόμουν τη βόλτα μας στην Αθήνα, όσο ελεύθεροι θέλαμε κι οι δυο.