13 Δεκεμβρίου 2021 02:04

Heroes for all days: Κίττυ Παϊταζόγλου

Η Κίττυ Παϊταζόγλου φτιάχνει τη δική της ομάδα σούπερ ηρώων. Τους Heroes for all days της ζωής της.

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 Είναι ένα κορίτσι που σου δίνει την αίσθηση πως ζει ανάμεσα σε δύο παράλληλους κόσμους, σαν να έχει φτιάξει ένα προσωπικό Matrix για να τα αντιμετωπίσει όλα με τον δικό της τρόπο και ρυθμό. Γεμάτους με ωραίες κι έντονες αντιθέσεις, ρεαλισμό, ποιητικότητα, ελευθερία και φυσικά, πολύ χορό. Το κοντέρ της έχει καταγράψει έως τώρα πολλές θεατρικές διαδρομές, το 2016 ήταν υποψήφια για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη, έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς καλλιτέχνες εκεί έξω/μέσα και συνεχίζει ακάθεκτη.
Τώρα, η Κίττυ Παϊταζόγλου πρωταγωνιστεί στον πρώτο της μονόλογο, την κατακόκκινη "Μ.α.ι.ρ.ο.ύ.λ.α" της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη, ενώ παράλληλα, κάνει πρόβες για την Αντιγόνη, που έρχεται προσεχώς στο θεάτρο Τέχνης. Βλέποντας τη να κάνει μια χαψιά τη σκηνή του θεάτρου Ζίνα ένα δευτεριάτικο βράδυ, ήταν από τις λίγες φορές που αρκετοί απο το κοινό συγχρονιστήκαμε, φορτιστήκαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και ταυτιστήκαμε με την ηρωίδα της, που θα μπορούσε να κυκλοφορεί ανάμεσα μας. Ή να είναι το είδωλο του καθρέφτη μας. 
Δεν είναι εύκολο να περνάς από το δράμα στη μαύρη κωμωδία χωρίς να παραπατάς και να πέφτεις σε παγίδες  αλλά η Κίττυ τα κατάφερε και έκανε ένα υπέροχο "upgrade" στο σύστημα της.
Όπως κάνει πάντα άλλωστε. 

 Εκεί κάπου στο κενό μεταξύ παράστασης και πρόβας, κάναμε μια βόλτα γεμάτη με υπερδυνάμεις. 

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

ΟΙ HEROES OF ALL DAYS THΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

"Δύσκολο να πεις τι είναι ήρωας. Ίσως είναι ένα σήμα, φωτεινό, κάθε φορά που μπερδεύεσαι σε σκοτεινά τούνελ, ή κάθε φορά που η δική σου πυξίδα για κάποιο λόγο σταμάτησε να λειτουργεί.
Κι ενώ από παιδί έχω μια απέχθεια στις αυθεντίες, υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που πέρασαν ή περνούν από αυτή τη Γη που μιλούν κόντρα στον καιρό τους και μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό και ανθρώπινο."

 

ΧΟΡΟΣ
Αν είχα κάποια μαγική δύναμη και μπορούσα να συναντηθώ με έναν άνθρωπο που έχει φύγει από αυτή τη ζωή, αυτή θα ήταν σίγουρα η Pina Bausch. Γι' αυτή τη γυναίκα θα τα είχα παρατήσει όλα και θα ξημεροβραδιαζόμουν έξω από την πόρτα του θεάτρου στο Βούπερταλ, μήπως και τρυπώσω. Έκανε τη δική της επανάσταση στο χορό, πέταξε όλους τους κανόνες, έφερε αυτό το ξεγύμνωμα, κάθε της έργο ήταν μια απόλυτη εμπειρία αισθήσεων. Φοβερή ενσυναίσθηση κι αγάπη για τους ανθρώπους. Να κάτι που στις μέρες μας, ναι, είναι ηρωικό.
Πρώτη φορά που είδα έργο της ήταν ο "Ορφέας κι η Ευρυδίκη" στην Επίδαυρο, που έπαθα πλάκα. Μετά ξανασυνάντησα τη δουλειά της στην Αγγλία, όπου πήγα μετά το Εθνικό. Στο Barbican και στο Sadler’s Wells, φιλοξενούνταν- μετά θάνατον πια- 10 έργα της για τις Πόλεις του Κόσμου. Τα είδα όλα. Δεν έχασα ούτε ένα. Κι επειδή τα εισιτήρια, ακόμα και τα φτηνότερα που υπήρχαν ήταν 25 λίρες, με θυμάμαι εκείνη την περίοδο να ζω με τοστ. Είχα τέτοια δίψα, τέτοια λύσσα, δεν το έχω κάνει για κανέναν άλλο καλλιτέχνη.

Δε θα ξεχάσω ποτέ πως ξεκινούσε το "Victor", η παράσταση που είχε κάνει για τη Ρώμη, όπου ένας άντρας πετάει φτυαριές μαύρου χώματος, καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης, κάνοντας τη σκηνή έναν ατελείωτο τάφο, σαν ο θάνατος να είναι διαρκώς παρών. Όλα συνδυάζονταν: Χορός, κίνηση, λόγος, σιωπή, μουσική. Και τα χρώματα. Οι γυναίκες. Πόσο μίλησε για τις γυναίκες! Πόση ελευθερία τις γέμισε, όλα τα σώματα ήταν ευπρόδεκτα, κι επίσης όλοι οι πολιτισμοί, όλα τα background. Kι η αγάπη. Πόσο μίλησε για την αγάπη. Για την αναζήτησή της, που μια μέρα, αν δεν σταματήσεις να την ψάχνεις, μπορεί και να βρεθεί.
Μπορώ να μιλάω ώρες για την Bausch με την ίδια φλόγα, σαν να μη σβήνει ποτέ αυτός ο έρωτας. Πάντα επιστρέφω σε αυτήν για έμπνευση και θάρρος, έχω δει πια σχεδόν όλα τα έργα της είτε live είτε σε dvd και το Café Muller φοβάμαι πια μην το χαλάσω απ’ τις πολλές φορές που έχει παίξει. 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Θα μπορούσα να βρω άπειρα παραδείγματα σούπερ ηρώων σε αυτή την κατηγορία. Θα πω όμως για το Σπύρο Γιαννιώτη, που η δύναμη και το ήθος του θα έπρεπε για μένα να διδάσκεται στα σχολεία.
Το 2012, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, κι έχοντας ήδη πίσω του μια δωδεκαετία παγκόσμιων διακρίσεων στην κολύμβηση, τερματίζει 4ος στα 10χμ ανοιχτής θάλασσας. Τα δάκρυά του, το "συγγνώμη" του μετά τον τερματισμό- που δεν τα κατάφερε να ανέβει στο βάθρο- τα θυμάμαι ακόμα και με πιάνουν τα κλάματα. Τέσσερα χρόνια μετά, το ’16 στους Ολυμπιακούς του Ρίο, ο Γιαννιώτης ξανακολυμπάει! Στα 36 του χρόνια! Ο μεγαλύτερος σε ηλικία κολυμβητής εκεί. Και τερματίζει 2ος, γίνεται αργυρός Ολυμπιονίκης. Το "τα κατάφερα" που φωνάζει στον τερματισμό επίσης το θυμάμαι και ανατριχιάζω. Αυτός δηλαδή ο άνθρωπος, ξαναβρίσκει το κίνητρο, όταν όλα μέσα του λένε όχι, να ξαναπαλέψει και να κερδίσει.
Σε μια συνέντευξη του -και νομίζω δε χρειάζεται να πω τίποτα άλλο- έλεγε: "Στόχους μπορεί να βάζουμε όλοι. Το θέμα είναι στο στόχο τι κάνεις, όταν αρχίσεις και κουράζεσαι και απογοητεύεσαι, που δεν βλέπεις το στόχο και δεν βλέπεις να πραγματοποιείται, πώς συνεχίζεις". 

 
φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Ο σούπερ ήρωας μου στη ζωγραφική είναι ο Gauguin. Περίεργη κατηγορία για να έχει κανείς σούπερ ήρωα, αλλά να που συνέβη. Μικρή ζωγράφιζα πολύ, σαν τρελή. Είχα ένα βιβλίο το οποίο πολύ απλά, άγαρμπα σχεδόν, έδειχνε τα ρεύματα ζωγραφικής και τους ζωγράφους. Πάντα λοιπόν, κόλλαγα σε μια εικόνα που έδειχνε ένα γυμνό κορίτσι, άλλης φυλής, ξαπλωμένο στο κρεβάτι και κάτι σαν διάολος στα μαύρα στο πίσω μέρος της εικόνας που με τρόμαζε. Ένας τρόμος μαζί με απόλαυση, μυστήριο και πολύ έντονα χρώματα. Αυτό το ανεξήγητο που ως παιδί ένιωθα, μεγαλώνοντας το έβαλα σε λέξεις: Mου άνοιγε κόσμους να δω τον εαυτό μου και τους άλλους «αλλιώς».

Γιατί ο Gauguin-μιλώ για την τελευταία φάση της δημιουργίας του, στην Πολυνησία- πήρε άλλη ρότα από την απεικόνιση της Αλήθειας, έψαξε ένα εξωτικό «Άλλο», απελευθέρωσε τα χρώματα, άνοιξε τα μάτια και τη φαντασία του Δυτικού κόσμου στην ομορφιά, τη δύναμη, και την ενέργεια του «ξένου», του «πριμιτίφ». Κι αυτό το «άλλο» το έκανε Mύθο.
Πάντα επιστρέφω σε αυτόν όταν χρειάζομαι να ανοίξω γωνιές μέσα μου για να χωρέσω το άγνωστο ή να κατανοήσω το διαφορετικό.

 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
Η Virginia Woolf και ο William Shakespeare. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Είμαι του αγγλοσαξωνικού. Η αγαπημένη Virginia γιατί αλλάζει την ανάσα μου καθώς τη διαβάζω, τρυπώνει ύπουλα στο υποσυνείδητο και μου κλέβει ή μου φυτεύει εικόνες. Kι αυτό είναι σίγουρα δύναμη μαγική. Τα "Κύματα" ήταν για μένα τομή στο πώς διαβάζω κάτι, εννοώ στον τρόπο και το χρόνο της αναγνωστικής διαδικασίας. Ο William, γιατί… είναι ο William. Κανείς άλλος δεν έχει μιλήσει για την ανθρώπινη ύπαρξη με τέτοια διαύγεια, βάθος, ρυθμό και συνείδηση της τραγελαφικότητας της ζωής μας.


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

ΣΙΝΕΜΑ
Ο Federico Fellini. Γιατί σκηνοθέτησε τα όνειρα και μίλησε όσο κανείς άλλος, γι' αυτή την πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και την πραγματικότητα που εξατμίζεται. Η σκηνή του καψίματος της μάγισσας στο Αmarcord με έχει στοιχειώσει.

 
ΖΩΗ
Η πιο δύσκολη κατηγορία. Ίσως γιατί άλλοι φεύγουν, κι άλλοι μένουν. Κι άλλοι είναι περαστικοί για λίγο. Η δική μου λοιπόν σουπερ-ομάδα στα καλά και στα δύσκολα, για τα χρόνια που περάσαμε και τα χρόνια που έρχονται, είναι η χωρίς κενά σουπερ-ομάδα:
Tανιούμάριοςδημητρόνιάρηςρηνάκιμαρίεςνικνεφέληγιάννηςδανάησόφηανδρονίκη. Xωρίς κενά, γιατί είναι φίλτρο τονωτικό, γιατί οι μαγικές τους σουπερ-ποιότητες άλλοτε συμβαίνουν χώρια, κι άλλοτε σε συνδυασμό για καλύτερο αποτέλεσμα. Πάντα όμως με προχωρούν, με συγχωρούν, με κάνουν να νιώθω κοντά τους ασφάλεια.

 


φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
 


-Κράτα κι αυτά πριν φύγεις-

Ομάδα Μ.α.ι.ρ.ο.ύ.λ.α.ς
Συγγραφέας:Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνοθέτης: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Ηθοποιός: Κίττυ Παϊταζόγλου
Ιδέα Σκηνικού: Θάλεια Μέλισσα
Υλοποίηση Σκηνικού -Κοστούμια: Ήρα Σπαγαδώρου
Κίνηση: Ανδρονίκη Μαραθάκη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Κατάκη
Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή
Βίντεο Προώθησης: Μαρίλη Ζάρκου


θεάτρο Ζίνα, Λεωφ. Αλεξάνδρας 74