15 Δεκεμβρίου 2021 11:15

Οι αρνητές της γυναικοκτονίας, η κοινωνία και οι 17 δολοφονημένες

Πριν λίγες ημέρες ακούσαμε για ακόμη μία, μία από τις 17 που δολοφονήθηκαν από τον σύντροφο, σύζυγο, πατέρα των παιδιών τους. Aκόμη μία ημέρα που παρακολουθήσαμε τις εξελίξεις παγωμένοι αλλά όχι ξαφνιασμένοι.

του: Myrto Toula

 

Πριν λίγες ημέρες ακούσαμε για ακόμη μία, μία από τις 17 που δολοφονήθηκαν από τον σύντροφο, σύζυγο, πατέρα των παιδιών τους. Aκόμη μία ημέρα που παρακολουθήσαμε τις εξελίξεις παγωμένοι αλλά όχι ξαφνιασμένοι.

Όσο πληθαίνουν οι γυναικοκτονίες, τόσο η θλίψη και η αγανάκτηση λιγοστεύει, οι αντιδράσεις - συμμετοχές στα social media και στις γενικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μειώνονται, τα ονόματα εκείνων που χάθηκαν έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν ή να μην ηχούν στα αυτιά μας πια, αφήνοντας πίσω το ερώτημα "πόσες ακόμη;" να βρίσκει σύντομα απάντηση στην επόμενη σοκαριστική υπόθεση.

Αντιμετωπίζουμε τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα σήμερα σαν ένα επεισόδιο σε καθημερινή σειρά, στο repeat -σύντροφος ή σύζυγος σκοτώνει βάναυσα και μαρτυρικά γυναίκα- τις παρακολουθούμε αποστασιοποιημένοι, γνωρίζοντας πως το πρόβλημα βρίσκεται βαθιά στη ρίζα έχοντας στο μυαλό μας την ατάκα που είχε πει κάποτε η μητέρα της Τοπαλούδη, «όσο μεγαλώνουμε νταήδες και ψευτόμαγκες, οι γυναικοκτονίες θα αυξάνονται», αντιμετωπίζοντας καθημερινά δεκάδες άντρες (κυρίως) που μέχρι σήμερα έχουν το θράσος να αιτιολογήσουν έναν δολοφόνο, να αμφισβητήσουν το έγκλημα ως έγκλημα, να ρίξουν την ευθύνη στο θύμα που πλέον δεν βρίσκεται εν ζωή, να μην αποδέχονται τον νομικό όρο της γυναικοκτονίας.

Η ίδια κατηγορία που στους βιασμούς κατηγορεί την εξωτερική εμφάνιση και δίνει ελαφρυντικά στους δράστες, η ίδια κατηγορία που δικαιολογεί το να σηκώνει χέρι στους καυγάδες, η ίδια κατηγορία της θεωρίας του κατώτερου φύλου "η γυναίκα δεν πρέπει να εργάζεται πρέπει να μένει σπίτι." 

Οι αρνητές των γυναικοκτονιών που μεγαλώνουν τους γιους τους επιβραβεύοντάς τους που έριξαν μία κοπέλα στο κρεβάτι, εκείνοι που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως εργαλείο τους, εκείνοι είναι η ρίζα του προβλήματος, την οποία και η κοινωνία ποτίζει για να ανθίσει και να πετάξει βλαστάρια που θα βοηθήσουν στη δολοφονία μιας γυναίκας επειδή απλώς "η φάση δεν έκατσε."

Αλλά για σκέψου, πώς θα ήταν αν οι αντιδράσεις - για όλες αυτές τις δολοφονημένες που συμπληρώνουν και μακραίνουν την αιματοβαμμένη λίστα του 2021- ξεκινούσαν από τους άντρες, αν για παράδειγμα οι άντρες κατέβαιναν στους δρόμους με πανό για την προστασία μας, αν στις πατριαρχικές οικογένειες με τους αυταρχικούς πατέρες υπήρχε ένα γιος, με την αντίληψη του ό,τι το σπίτι του του περνά πρότυπα τα οποία δεν ανήκουν στην κοινωνία που πάμε να χτίσουμε, αν ένας φίλος εμπόδιζε τον κολλητό του να χειροδικήσει στην κοπέλα του, αν υπήρχαν άντρες εκεί έξω που λέγανε "ως εδώ" και λειτουργούσαν ως ασπίδα στο να σφραγιστεί η αιματοβαμμένη λίστα σήμερα; Tότε οι αρνητές ίσως να είχαν γυρίσει στο σκοτάδι και οι υπόλοιπες γυναίκες που ζουν κάτω από αυτό να είχαν σωθεί.

Στην 17η άτυχη κοπέλα λοιπόν, είχαν γίνει καταγγελίες για εντάσεις στο σπίτι της, μέχρι που ο άντρας της τη χτύπησε μέχρι θανάτου, την είδε να σπαρταράει στα χέρια του, καθυστερούσε την περίθαλψη της και εκείνη άφησε την τελευταία της πνοή μετά από δυο χειρουργεία στο νοσοκομείο. Ναι, καταγγελίες είχαν γίνει αλλά μετά; Μετά οι καταγγελίες έγιναν πράξεις ή σώπασαν και ξεχάστηκαν; Πέντε ημέρες μετά στην αιματοβαμμένη λίστα προστέθηκε ακόμη μία.

Εσύ, εγώ και όλοι όσοι γνωρίζουμε, παρατηρούμε, υποψιαζόμαστε αλλά δεν μιλάμε, δεν δρούμε, μένουμε απλοί παρατηρητές στην ασφάλεια του καναπέ μας συνδράμουμε στα εγκλήματα, είμαστε συνένοχοι. Και ο χρόνος δεν υπάρχει πια, δεν είμαστε όλες εδώ, λείπουν οι 17 δολοφονημένες, και θα υπάρξουν κι άλλες, όσο δίνουμε παράταση στο παιχνίδι που φαίνεται πως πάει να χαθεί.

Και όσο οι αρνητές θα συμβουλεύουν και θα "αθωώνουν" κοινωνικά τα θύματα, τόσο η αιματοβαμμένη λίστα θα αλλάζει σελίδα, θα φτάσουμε τις 20, τις 30, τις 1.000 και θα λέμε "άλλη μία" κουβεντιάζοντας για τους νομικούς όρους του εγκλήματος, κουνώντας διαδικτυακά το δάχτυλο στους αρνητές και δίνοντάς τους χώρο. Υπάρχουν ακόμα άτομα και κυρίως άνδρες που σκληραγωγήθηκαν και μεγάλωσαν με τις αρχές της σεξιστικής βίας, της πατριαρχίας, πιστεύοντας πώς οι γυναίκες που έχουν δίπλα τους, είναι κτήμα τους.

Η κοινωνία, γράφουν τα Μέσα, είναι συγκλονισμένη. Αν σήμερα πρέπει να συγκλονιστούμε για κάτι ας συγκλονιστούμε με το πώς ακόμα και τώρα σε αυτήν τη χώρα έχουμε τέτοιες πεποιθήσεις, μεγαλώνουμε ”άντρες” με τέτοιες αντιλήψεις, οι δολοφόνοι μας είναι εκείνοι που παντρευτήκαμε, που μοιραστήκαμε τη ζωή μας μαζί τους, που η κοινωνία δεν μας άφησε να φύγουμε, μας κατέκρινε, με αυτά πρέπει να πέσουμε από το σύννεφο.

Όταν όλα αυτά λύσουν τον γόρδιο δεσμό της σεξιστικής και απόλυτης έμφυλης ανισότητας που όπως είδαμε το αποτέλεσμα της είναι ο φόνος, τότε ίσως να έχουμε τον τσαμπουκά να μιλήσουμε για ΔΙΚΑΙΩΣΗ των 17, μέχρι τότε όμως, ας σωπάσουμε και ας βοηθήσουμε εκείνες που προσπαθούν να ζήσουν, να φύγουν μακριά από τους μελλοντικούς τους δολοφόνους, διότι η κοινωνία θα κλονίζεται εικονικά και τα social media θα γράφουν "ακόμη μία".