25 Δεκεμβρίου 2021 01:01

Success Story: Η αθλητικογράφος Πηνελόπη Γκιώνη μας μιλάει για το πως είναι να επιβιώνεις σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο.

Θα την δείτε σε όλους τους Πανελλήνιους, Πανευρωπαϊκούς, Βαλκανικούς αλλά και Ολυμπιακούς Αγώνες, να καλύπτει αθλητικό ρεπορτάζ. Η Πηνελοπή Γκιώνη κάνει μια στάση στο Rolling Stone Greece πριν τους Ολυμπιακούς του 2024.

της: Athina Klimi

 

Από όταν ήμασταν φοιτήτριες σε θυμάμαι non-stop στη πρώτη γραμμή του αθλητικού ρεπορτάζ. Όπου αγώνες και η Πηνελόπη πρώτη. Πανελλήνια, Παγκόσμια, Ολυμπιακοί Αγώνες. Για πες μας ρε Πηνελόπη πως είναι να είσαι γυναίκα αθλητικογράφος και να ανταπεξέρχεσαι στον πιο ανδροκρατούμενο χώρο; Μα κυρίως για πες μας την ιστορία σου.

 

Όπου αγώνες κι εγώ και ενώ τότε γκρίνιαζα γιατί κουραζόμουν τώρα σκέφτομαι «άντε, πότε θα δούμε ξανά στάδιο».

 

Βασικά, όταν ήμουν μικρή μου φαινόταν πολύ ωραία ιδέα το να είμαι αθλήτρια όμως είμαι λίγο ατσούμπαλη και, κυρίως, πολύ ατάλαντη… Οπότε η μοναδική επαφή μου με τον αθλητισμό ήταν ένα τρίμηνο στο δημοτικό στάδιο του Πύργου, που πήγαινα να παίξω δηλαδή με τα άλλα παιδάκια τα οποία ήταν εξίσου ατάλαντα με εμένα και έτσι κανείς δεν μας έδινε σημασία. Όμως ήθελα πάντα να παρακολουθώ στην τηλεόραση τις μεγάλες διοργανώσεις, αυτές που έβλεπες γεμάτα στάδια και μία φοβερή ατμόσφαιρα που σου έφτιαχνε τη διάθεση ακόμη και μέσα από το γυαλί. Όταν είχε Ολυμπιακούς τα καλοκαίρια δεν βλέπαμε κάτι άλλο στο σπίτι, μόνο αυτό, όλη μέρα. Και στους Ολυμπιακούς του Ρίο το 2016, που ήμουν αρκετά μεγάλη πλέον για να μπορέσω να καταλαβαίνω καλύτερα τι βλέπω, κατάλαβα πως ήθελα πάρα πολύ να μπω κι εγώ σε αυτό τον χώρο. Ωστόσο παρέμενα ατάλαντη και ατσούμπαλη οπότε έπρεπε να βρω έναν άλλο τρόπο για να τα συνδυάσω. Η δημοσιογραφία ήταν το μέσο για να γίνει αυτό. Η σχολή της δημοσιογραφίας βοήθησε πολύ. Μπορεί και όχι. Προχωράμε.

 

Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ παρ’ ότι είναι πολύ δημοφιλή ποτέ δεν με ενθουσίαζαν ιδιαίτερα, δεν ξέρω γιατί. Ο στίβος όμως ήταν το καλύτερό μου. Και έτσι ανακάλυψα το μέσο με το οποίο θα έκανα ό,τι ακριβώς είχα φανταστεί. Ξεκίνησα να δουλεύω σε αμιγώς αθλητικό σάιτ (χωρίς δείγμα ποδοσφαίρου) τον Απρίλιο του 2018 και με πέταξαν κατευθείαν στα βαθιά. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου Κ18, στην Ουγγαρία, γιατί η πρακτική του «σε πετάω στα βαθιά χωρίς σωσίβιο άρα μάθε να κολυμπάς γιατί αλλιώς θα πνιγείς« δούλευε τέλεια για τον εργοδότη μου. Και, ΟΚ, δούλεψε και για εμένα παραδόξως. Η πρώτη επαφή ήταν από τη μία χαώδης, από την άλλη ονειρική. Ένας άγνωστος ήρθε και μου φώναζε, μέσα στο γεμάτο στάδιο, για κάτι το οποίο δεν γνώριζα και άρα δεν ήξερα πως πρέπει να απαντήσω. Πήγα να πάρω τη διαπίστευσή μου και δεν μου την έδιναν γιατί υπήρχε κάποιο θέμα με το ξενοδοχείο, οπότε νόμιζα πως θα μείνω στον δρόμο σε μία ξένη χώρα. Γνώρισα όμως και όλα τα παιδιά της ομάδας, είδα από πολύ κοντά την εξαιρετική προσπάθειά τους, οριακά έκλαψα όταν έκλαψαν. Ήταν η πρώτη μου κοντινή επαφή με τον στίβο και τον λάτρεψα πραγματικά. Από εκεί και πέρα ήταν ντόμινο. Μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες, άρπαξα όσες μπορούσα, πήγα σε διοργανώσεις, είδα πολλά πράγματα. Στα γράφω και γελάω μόνη μου σκέψου…

 

Τότε έλεγα στους φίλους μου «έχω 800 μέρες για να γίνω φοβερή και να πάω στους Ολυμπιακούς του Τόκιο». Μόνο οι φίλοι μου το πίστευαν ότι μπορεί να γίνει αυτό γιατί εγώ δεν το πίστευα στα αλήθεια όμως τρελαινόμουν στην ιδέα. Βέβαια, όλες αυτές οι μέρες δεν ήταν πάντα εύκολες. Βασικά, δεν ήταν σχεδόν ποτέ εύκολες. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχω ρίξει πολύ κλάμα ρε συ Αθηνά. Θες γιατί πιεζόμουν, θες γιατί δεν ηρεμούσα ποτέ, θες γιατί δεν είχα χρόνο για να κάνω οτιδήποτε άλλο, θες γιατί ένιωθα να αδικούμαι κάποιες στιγμές. Λίγο απ’ όλα. Εκεί που έκλαψα πολύ ήταν όταν είχε παγκόσμιο πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου στη Ντόχα. Περίμενα ότι θα πάω, αφού είχα ήδη πάει σε διοργανώσεις και ένιωθα πολύ έτοιμη. Τους ήξερα, με ήξεραν, μπορούσα να το κάνω. Και δεν με πήραν. «Βόλευε» να απαρτίζεται μόνο από άνδρες η αποστολή γιατί θα έπρεπε εγώ να έχω ένα δικό μου ξεχωριστό δωμάτιο (έξτρα, σημαντικό έξοδο) και θα είχαν την «ευθύνη» μου αν κάτι μου συμβεί. Και αν το σκεφτώ εντελώς ρεαλιστικά, ναι βόλευε να πάνε μόνο άντρες. Αλλά κι εγώ άξιζα να πάω. Κατά τα άλλα, έτυχα καλής αντιμετώπισης από τους άνδρες (και τις γυναίκες) του χώρου και λίγο λίγο γνώρισα και αρκετές γυναίκες που κάνουν την ίδια δουλειά. Δεν είμαστε όσο λίγες νόμιζα τελικά. Παραδόξως, ο σεξισμός πέρασε ξιστά από δίπλα μου και δεν ακούμπησε ιδιαίτερα. Ήμουν απλά τυχερή όμως. Αύριο μπορεί να τύχει να συνεργαστώ με άλλους ανθρώπους και να τα δω διαφορετικά.

 

Fast forward στο 2021, κάπου τον Απρίλιο σιγουρεύτηκα ότι θα πάω τελικά στους Ολυμπιακούς και όλο το έλεγα και όλο και δεν το πίστευα. Ήταν άλλωστε και το κατάλληλο νέο για τη μαμά μου που περιμένει το πτυχίο από το 2019 κι εγώ έχω ξεμείνει από δικαιολογίες. Την κράτησε για λίγο το Τόκιο, καλά πήγε.

 

Για τους Ολυμπιακούς αυτό που έχω να λέω είναι ότι ήμουν τυχερή που την πρώτη μου φορά που παρευρέθηκα στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη δεν είχε θεατές. Ακούγεται κάπως χαζό, το ξέρω, αλλά το εννοώ. Γιατί αν είχε κοινό, δε θα μπορούσαμε να δουλέψουμε ούτε για μία στιγμή. Ήδη δυσκολευόμασταν πολύ παρακολουθώντας την ιστορία που γραφόταν μπροστά μας, σκέψου να είχε και γεμάτες αρένες… Θα με είχαν απολύσει. Ακόμη και χωρίς κοινό όμως ήταν ό,τι καλύτερο μπορεί να ζήσει ένας πραγματικός φαν του αθλητισμού και μία μεγάλη τιμή για έναν αθλητικογράφο. Φοβεροί αγώνες, φοβεροί αγώνες Αθηνά. Δεν τα πιστεύαμε αυτά που βλέπαμε. Βούρκωναν οι δημοσιογράφοι από το δέος. Που να έβλεπες τη χαρά των «δικών μας» που πετύχαιναν τους στόχους τους. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τόση περηφάνια για κάποιον άλλο πέρα από εμένα, αυτά τα παιδιά αξίζουν πάρα πολλά!

 

Και μετά από όλα αυτά, ούτε λίγο δεν έχω μάθει να μετριάζω τη φλυαρία μου ρε συ Αθηνά…