22 Νοεμβρίου 2021 10:20

CinAthens Tour: Ο Άκης Καπράνος ξεναγεί τον Rocky Balboa στον Πειραιά

Στο Cinathens Tour ζητάμε από συνήθεις ύποπτους της πόλης να διαλέξουν αγαπημένους τους κινηματογραφικούς ήρωες και να τους ξεναγήσουν σε διάφορα μέρη της Αθήνας.


Φωτογραφία: Γιάννα Φώτου

 Κριτικός κινηματογράφου, μουσικός, αρθρογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός (η Ραδιοφωνική Οθόνη του είναι η μακροβιότερη εκπομπή για το σινεμά στο ραδιόφωνο) και διευθυντής του μεταμεσονύχτιου κυκλώματος προβολών "Midnight Express".Ο Άκης Καπράνος είναι κάτι σαν την προσωπική μου κινηματογραφικη Wikipedia, τ' "αστέρια" του δεν απέχουν πολύ από τα δικά μου και σπάνια διαφωνούμε.

Του ζήτησα να ξεναγήσει έναν κινηματογραφικό ήρωα στην Αθήνα και επέλεξε να παραλάβει από το λιμάνι ένα είδωλο με το μάτι του τίγρη.

 

Ο αγαπημένος μου κινηματογραφικός ήρωας: Rocky Balboa

Οι κινηματογραφικοί ήρωες είναι περίεργη υπόθεση. Γιατί τοποθετούμε κάποιους εξ αυτών σε ένα βάθρο, έναντι κάποιων άλλων; Ποια θετικά (ή αρνητικά) χαρακτηριστικά πρέπει να φέρουν για να μας κερδίσουν; Ορίζουν την εποχή τους, ή ορίζονται απ’ αυτήν;
Θα έλεγε κανείς πως σήμερα, στην απόλυτη κυριαρχία της Marvel και της DC, ζούμε την επικράτηση του (έστω «υπέρ-») ηρωισμού. Να σας πω την αλήθεια όμως, εμένα το αξιακό τους σύστημα δεν με πείθει. Υπάρχει κάτι που με απωθεί στην ομοιομορφία του, έτσι όπως είναι ίδιο και απαράλλαχτο σε όλους. Απ’έξω αλλάζει μονάχα η πρόφαση – στο τέλος όμως, η κοψιά παραμένει ατσαλάκωτη. Γιατί δεν είναι ακριβώς «ήρωες» αλλά μικροί Θεοί, εφαρμοστές μιας παγκόσμιας ηθικής, δήθεν πολυσυλλεκτικής αλλά επί της ουσίας, ομοούσιας και αδιαίρετης.

Τέλος πάντων, εγώ προτιμώ τους ήρωες που τσαλακώνονται. Και απ’ αυτούς, ακόμη περισσότερο τους πιο μοναχικούς. Αυτούς που ζουν βάσει ενός ηθικού κώδικα σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, που έχουν μια βαθιά, εσωτερική γνώση της φύσης του εχθρού, που επιλέγουν το σωστό, όχι επειδή «έτσι πρέπει» αλλά επειδή έτσι γουστάρουν.
Σήμερα, όταν με ρωτούν για κινηματογραφικούς ήρωες, το μυαλό μου πηγαίνει αμέσως σε σκηνοθέτες – γιατί υποθέτω βρίσκω ηρωική την προσπάθεια του να κάνεις σπουδαίο σινεμά σε οποιαδήποτε εποχή. Και έχω πολλούς τέτοιους: Τζον Κασσαβέτης, Τέρενς Μάλικ, Τζον Κάρπεντερ, Ντάριο Αρτζέντο, Λεό Καράξ, Νίκος Παπατάκης, Μάρτιν Σκορσέζε, Νίκος Γραμματικός… θα ξημερωθούμε.

Αλλά δεν μου ζητήθηκε σκηνοθέτης, μου ζητήθηκε κινηματογραφικός ήρωας.



Και ο πρώτος που αγάπησα, ήταν ο Rocky Balboa.
Νομίζω πως θα αισθανόταν πολύ άνετα στον Πειραιά. Ή απλά έτσι προτιμώ να πιστεύω, μιας και πολύ θα ήθελα να έπινα μια μπύρα μαζί του στα στέκια μου στην πόλη, όπως τους «Αισθηματίες» και το «Διαχρονικό». Τώρα που το σκέφτομαι, θέλω και μια μπύρα σ’ εκείνα τα στέκια που δεν υπάρχουν πια, όπως την «Βαβέλ» και την «Town Pump» - όχι πως θα με χαλούσε προσωπικά το ενδεχόμενο μπύρας και χοτ-ντογκ στα σκαλάκια του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας. Το ζητούμενο θα ήταν να αράζαμε δηλαδή.

 «Και γιατί τον Rocky;», θα μου πείτε.

Κατ’ αρχάς, δεν είχε πόζα. Ήταν ατσούμπαλος και αμήχανος, οπότε ταυτιζόμουν. Μερικές φορές ένιωθες πως επέλεγε το σωστό κατά λάθος – τόσο έντονη δείχνει η σύγχυση του στο πρώτο φιλμ, όταν ξαφνικά του παρουσιάζεται η ευκαιρία της ζωής του. Αργότερα διάβασα πως ο ίδιος ο Σιλβέστερ Σταλόνε ζούσε μια παρόμοια κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης όταν έγραφε το σενάριο: Σκεφτόταν να πουλήσει το σκύλο του, όταν η παραγωγός εταιρία του προσέφερε 360.000 δολάρια για το σενάριο του Ρόκι, έχοντας στο μυαλό της τον Μπαρτ Ρέινολντς ως πρωταγωνιστή. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος για τον άσημο ηθοποιό – που είχε μόλις παντρευτεί. Εντέλει όμως, όπως ακριβώς και ο ήρωας, πήρε την απόφαση που άλλαξε τη ζωή του: Ή εγώ, ή κανείς άλλος. Τελικά έπαιξε στο φιλμ για ψίχουλα και, ok, τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Αναφορικά με το σήμερα, νομίζω πως δεν πρέπει να υπάρχει νορμάλ άνθρωπος εκεί έξω που να μην αισθάνεται «underdog». Λέξη κι αυτή, αλλά μπορείς να το μεταφράσεις με μία μόνο ελληνική; Ακόμα και το google translate για μετάφραση σου προτείνει το «Άουτσάιντερ». Μια λέξη για να εκφράσει αυτόν που γνωρίζει πολύ καλά πως οι πιθανότητες είναι εναντίον του. Διάλεξα να παίξω το «Ρόκι 4» στο Midnight Express, που, παρεμπιπτόντως, αποτέλεσε επίσης μια «underdog» προσπάθεια στην οποία, αρχικά, δεν πίστεψε κανείς, και γιγαντώθηκε χάρη, πρωτίστως στην Πέγκυ Ρίγγα της Ααβόρας, και φυσικά στον κόσμο της, που την αγκάλιασε. Κάποια στιγμή πρέπει να παιχτεί και το πρώτο φιλμ.

Γενικά καλό είναι να θυμόμαστε τους Ρόκι αυτού του κόσμου, τους outsiders που στάθηκαν μπροστά από το Τέρας και κράτησαν τη δική τους ρότα.
Από κάπου πρέπει κι εμείς να αντλούμε δύναμη.