22 Νοεμβρίου 2021 02:45

Εισβολέα πες μας μια ιστορία

Πάντα θα ψάχνουμε αφορμή για μια συζήτηση μαζί του, κι αυτή τη φορά ήταν οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του EP του “Ηρωες”.

      

Φωτογραφίες: Κική παπαδοπούλου

Ο Λιάκος, ο Εισβολέας, ο Ηλίας Παπανικολός είναι πάντα παρών. Έχει απέναντι τον εαυτό του, τριγύρω του την κοινωνία και στη μέση τις ρίμες του. Εξελίσσεται συνεχώς κι αντίστροφα, πειραματίζεται με διαφορετικούς ήχους, παλιές και καινούργιες φωνές και είναι στο σήμα του.

Είμαστε όλοι στα τραγούδια του. Οι στιγμές που έχουμε σιχτιρίσει, οι έρωτές μας, οι φίλοι μας, οι χαρές μας, τα αδιέξοδά μας. Τριγυρνάμε μέσα στο κεφάλι του, μας αναλαμβάνουν οι κονσόλες, τα μικρόφωνα, οι κιθάρες, τα μπαγλαμαδάκια και μας λυτρώνουν.
Θα μπορούσε άνετα να είναι ένας αυθεντικός ρεμπέτης. Παίρνει τις λέξεις της καθημερινότητάς μας, τις ανακατεύει με τις βάσεις του και τις ανακαλύψεις του κι έχει ένα μεγάλο χάρισμα να μεταφέρει μια βαθιά αισιοδοξία ενώ όλα είναι μονόχρωμα.

Πάντα θα ψάχνουμε αφορμή για μια συζήτηση μαζί του κι αυτή τη φορά, ήταν οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του EP του “Ηρωες”. Δώσαμε ραντεβού στα Άνω Πατήσια. Ήρθε με το ποδήλατο, ακούσαμε τα τραγούδια που φτιάχνει τώρα, κάναμε μια συνεδρία με τα όλα της στο στέκι του, κρατήσαμε εικόνες από το μέρος που πήγαινε μικρός.
Φεύγοντας συνειδητοποίησα πως έτσι πρέπει να είναι οι συνεντεύξεις: Γεμάτες ζωή, ωραίους ανθρώπους κι έμπνευση.

  

1. ΗΡΩΕΣ
Το εμπνεύστηκα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Όλοι κλείστηκαν στα σπίτια τους, ήρθαν αντιμέτωποι με πολλά θέματα και πέρασαν πολύ δύσκολα. Με τον ίδιο τους τον εαυτό, με τα νοσοκομεία, με τα σχολεία, ο καθένας με τα δικά του. Παρ’όλα αυτά, είδες πως οι περισσότεροι πάλεψαν, έκαναν αυτοκριτική, βρήκαν ξανά τον εαυτό τους. Επίσης ήταν πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος κατάφερε να πάρει κάποιο επίδομα και μας είδε η κοινωνία ως εργαζόμενους που κάνουμε ένα φυσιολογικό επάγγελμα και δεν είναι χόμπι.

Μέσα σ’ όλη αυτή την τρομοκρατία και τον φόβο, πολλοί στάθηκαν ήρωες.

Πιστεύω πως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο κι η οπτική που βλέπεις τα πράγματα και μπορεί να σε βοηθήσει να ζήσεις καλύτερα. Δηλαδη αν σκεφτείς πως είμαι κλεισμένος σπίτι μου, δεν μπορώ να πάω πουθενά οπότε θα μιζεριάσω και θα πέσω, είνια μεγάλη παγίδα. Αν μπορέσεις όμως να το δεις σαν μία ευκαιρία να πεις “ωραία κάθομαι μόνος μου, τι κάνω με την πάρτη μου και πόσο μπορώ να με αντέξω;”, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια ωραία πρόκληση.

Πλέον οι ήρωές μας έγιναν οι άνθρωποι της καθημερινότητάς μας κι όχι αυτοί που είχαμε στο μυαλό μας ως πρότυπα, όπως ο πιο δυνατός, ο πλούσιος κλπ. Ήρωες είναι τα παιδιά στα σχολεία που τράβηξαν τα χειρότερα φέτος, εκείνος που προσπαθεί να κινηθεί με το αμαξίδιο του, αυτός ο οποίος πολεμάει για τα μουσικά του δικαιώματα σε μία χώρα όπως η Ελλάδα.

Όταν έκατσα να το γράψω το κομμάτι, αντίκριζα όλη αυτή την κατάσταση. Πολλοί φίλοι μου, συγγενείς κι ο αδερφός μου που δουλεύει στον χώρο της εστίασης, δεν περνούσαν καθόλου καλά.

Δεν το περίμενε κανείς πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό στην πορεία. Έφυγαν δύο φίλοι μας πρόπερσι κι ειδικά ο ένας, παρά τις δυσκολίες της αρρώστιας του και τη ματαιότητα, έδινε στους άλλους μια στάλα αισιοδοξίας. Βρισκόταν σ’ αυτή την κατάσταση και χαμογελούσε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Και σκέφτηκα πως είτε είσαι εν ζωή είτε έχεις φύγει, οι ιδέες σου κι όλα αυτά που πρεσβεύεις, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και αναγνωρίζονται. Σου δίνουν μαθήματα ζωής. Κι εκείνοι που ζουν και αγωνίζονται καθε μέρα, είναι εκεί για να παραδειγματιζόμαστε.

 


2. ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΗ
Έχει να κάνει καθαρά με τη μουσική που επιλέγω να κάνω κάθε φορά. Δεν μ’ αρέσει ποτέ να βάζω ταμπέλες και θεωρώ πως η μουσική είναι ένα πράγμα. Το χιπ χοπ παίρνει δείγματα από όλο το μουσικό φάσμα οπότε με έμαθε να ακούω μουσική απ’ όλο τον κόσμο.

To συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε γι’ αυτούς που έχουν σταθεί δίπλα μου εδώ κι αρκετά χρόνια και στα καλά και στα άσχημα. Το πλήρωμα του χρόνου σου δείχνει ποιος σου έχει σταθεί πραγματικά οπότε είναι σαν ένας φόρος τιμής και στο κορίτσι που θα είναι εκεί για σένα και στους φίλους και γενικά στις ανθρώπινες σχέσεις. Δηλαδή σκέφτεσαι “θα είσαι μαζί μου μόνο στα καλά και στα άσχημα θα εξαφανίζεσαι;” ή “θα είσαι αυλικός και θα μου λές ποσο δίκιο έχω συνέχεια και μόλις γίνει μια μαλακία, δεν θα είσαι εκεί;”.

Ένας καλλιτέχνης έχει τα πάνω και τα κάτω του. Άσχετα αν νιώθω μέσα μου ευτυχισμένος, οικονομικά δεν είμαι πάντα καλά κι ειδικά με όσα έγιναν με τον κορωνοϊό. Οπότε όταν βλέπεις πως αυτοί που είναι γύρω σου όταν όλα σου πάνε τέλεια, ξαφνικά εξαφανίζονται, απορείς και δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται. Αυτοί που είναι μαζί σου και στα σκοτάδια σου που συνήθως τα περνάμε μόνοι μας, είναι αληθινοί.

Όσον αφορά τους φίλους που σε νοιάζονται πραγματικά, δεν είναι γάντζος πάνω στο κεφάλι σου κι εγώ το ένιωσα πολύ έντονα κατα τη διάρκεια της καραντίνας. Δεν θα σε ρωτούν συνέχεια τι κάνεις αλλά θα είναι εκεί νοερά δίπλα σου πάντα κι όταν θα τους πάρεις τηλέφωνο, θα είναι εκεί για σένα. “Μη με ρωτήσεις πού χάθηκα, δεν με ξέρεις για να ανησυχήσεις”. Στο τέλος τέλος, αυτός που θα φάει πλουσιοπάροχα μαζί σου, είναι αυτός που έφαγε και το σκατό μαζί σου. Επίσης και για τους έρωτες που έφυγαν αλλά ήταν εκεί όταν ήμουν στα πατώματα. Όπως λέω και σ ένα στίχο “στεκόσουν δίπλα μωρό μου όταν ήμουν γυμνός μες το κρύο”, θα είναι μνημείο για μένα ό,τι κι αν έχει γίνει με τον άνθρωπο αυτό. Ζήσαμε κάποια χρόνια μαζί αλλά στην πορεία η ζωή και ο χρόνος, σου δείχνει τα πάντα. Οπότε ακολουθείς μια δική σου γραμμή και λες ότι όλοι όσοι είναι κοντά μου, από επιλογή και μόνο, αξίζουν για μένα. Ομως τι εννοώ επιλογή. Αν ρωτήσω τον εαυτό μου γιατί αγαπάω τον κολλητό μου, έχω 20 απαντήσεις να δώσω όπως επίσης ξέρω και τους λόγους που μπορεί να είναι μαλάκας. Δεν θα πω απλά είναι καλό παιδί και μ’ αγαπάει αλλά υπάρχει κάτι πιο βαθύ. Γιατί χωρίς βάσεις, δεν μπορεί να υπάρξει καμία σχέση και όλα είναι επιφανειακά. 

Η κοινωνία μάς έχει μάθει από παιδιά να αποδεχόμαστε μόνο οτιδήποτε θεωρείται σωστό, να μην ακούμε ποτέ μπράβο και μόνο αν κάνουμε λάθος, να μας λένε “τι είναι αυτό που έκανες”. Οπότε πέφτεις ακόμα πιο πολύ στα τάρταρα. Και πες εγώ είμαι δυνατός και μπορώ να ανταπεξέλθω αλλά κάποιος άλλος πιο ευαίσθητος, μπορεί εύκολα να πάθει καταθλιψάρα. Συν τοις άλλοις, σ’ αυτή την κατάσταση που βρισκόμαστε οι καλλιτέχνες, είναι δύο τα τινά: Η φήμη που θα αποκτήσεις από τη μία μέρα στην άλλη και η φήμη η μακροπρόθεσμη. Η διαφορά τους είναι πως η εφήμερη πλάθει εγωισμούς ενώ η δεύτερη, προσωπικότητες.

Δηλαδή ακούς μερικές φορές κάποιους που έγιναν ξαφνικά διάσημοι να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους αλλά οκ, δεν τους παρεξηγείς γιατί καταλαβαίνεις τι παίζει. Δεν είναι εύκολο να βγαίνεις και να σε γνωρίζουν στον δρόμο και να μπορείς να βάζεις όρια γύρω σου. Όλοι νομίζουν ότι σε ξέρουν μέχρι να σε γνωρίσουν κανονικά.

3. ΠΑΣΤΕΣ ΣΑΡΔΕΛΕΣ
Αυτό γεννήθηκε όταν άρχισαν οι περιορισμοί για τον συνωστισμό. Όλο το LP είχε να κάνει με τον κορωνοϊό αλλά δεν τον ανέφερα ποτέ ευθέως γιατί έχει γίνει λίγο γραφικό το σκηνικό.

O άνθρωπος λοιπόν έχει την ανάγκη να συνωστίζεται γιατί δεν μπορεί να αντέξει με τον εαυτό του. Και σκέφτεσαι πως ζούμε σε μία κοινωνία που το μαζί δεν μας χωράει αλλά παρ’ όλα αυτά θέλουμε να είμαστε ο ένας πάνω στον άλλον, τραυματικά κιόλας πληγώνοντας παράλληλα κι εμάς και τον άλλον. Είναι σαν να θες να έχεις γύρω σου κόσμο για να νιώθεις μια πλασματική ασφάλεια.

Η ψυχολογία είναι αντίστροφη. Όταν νιώσεις ασφάλεια με τον ίδιο σου τον εαυτό και κάτσεις λίγο μόνος σου, η ηρεμία όταν αποδέχεσαι εσένα και κατ’ επέκταση τους γύρω σου, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Στην αρχή το φοβάσαι γιατί σκέφτεσαι ότι έχεις συνηθίσει να είσαι με την παρέα σου, να λές ότι όλα είναι καλά και να αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις τα θέματά σου.

Αλλά μόλις περάσεις ουσιαστικό χρόνο με την πάρτη σου, καταλαβαίνεις εν τέλει τι έχεις πραγματικά ανάγκη από τον όποιο άλλο για να είστε μαζί.

Επίσης είναι σαν να μην έχουμε πια άλλες ασχολίες πέρα από τη δουλειά μας. Ρωτάς τον άλλον τι κάνει στη ζωή του και σου λέει πως δεν έχει κανένα χόμπι και απλώς δουλεύει. Έχει ριζώσει μέσα μας μια νοοτροπία ότι πρέπει να μας καθορίζει η δουλειά που κάνουμε. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω 15 άλλα πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με τη δουλειά όπως να κάνω ποδήλατο, να μαγειρεύω και άλλα. Μπορεί να είμαι κι από τους προνομιούχους του χώρου και έκατσε να ζω από τη μουσική εδώ και 10 χρόνια αλλά δεν σημαίνει πως δεν πέρασα δύσκολα παίρνοντας αυτό το ρίσκο.

 Θα σου πω και κάτι άλλο. Δεν μπορώ να συνεργαστώ με κόσμο που δεν τον ξέρω πραγματικά και δεν έχουμε περάσει ουσιαστικό χρόνο μαζί. Κάνουμε βίντεο, γραφιστικά, μουσική, έχουμε τραγουδιστές και τραγουδίστριες, πολλά πράγματα, και όλους τους συνεργάτες μου, τους ξέρω πάνω από 10 χρόνια. Ξέρουν πως αν κάποια στιγμή αντιμετωπίσουν μια δυσκολία στη ζωή τους, θα μπορούν να με πάρουν ένα τηλέφωνο για να τους βοηθήσω κι όχι απλά να πω “δεν ήξερα, μην ανησυχείς, όλα καλά θα πάνε”. Παίρνω μια απόσταση, είμαι δίπλα σου και σε προσέχω με τον τρόπο μου, δεν είμαι κολλημένος πάνω σου. Επιπλέον, όταν γνωρίζεσαι με τον άλλον ουσιαστικά, η συνεργασία πάει σε ένα άλλο επίπεδο και δεν τα κάνεις διεκπεραιωτικά. Σε νιώθει και ξέρει πχ πως όταν κάνει το τάδε, εσύ θα γουστάρεις κι αντίστοιχα όταν κάνω κι εγώ κάτι, θα γουστάρει ο άλλος. Υπάρχει αβιάστη επικοινωνία, βγαίνουν inside jokes και δεν χρειάζεται να κάνεις επεξηγήσεις. Όποιος καταλάβει, κατάλαβε! Να είμαστε και στο ίδιο δωμάτιο και χωριστά.

 


4. ΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ (ΟΥΣΤ!)
Είμαι μια μέρα στον ηλεκτρικό και βλέπω έναν τοξικομανή, ο οποίος έκραζε και φώναζε “Ρε τι ειναι αυτοί! Εγώ παίρνω εισιτήριο κι ο άλλος μπαίνει κολλητά απο πίσω μου τζάμπα; Είμαι μαλάκας κι αυτός ο έξυπνος;”. Εκείνη τη στιγμή έκανα εικόνα πως είμαι κάπου ψηλά και κοιτάζω όλους τους ανθρώπους. Άρχισα να σκέφτομαι τους τσίπηδες, εκείνους που την έχουν δει εξουσία χωρίς να εννοώ μονο την αστυνομία αλλά τους χειριστικούς που θέλουν να επιβάλλονται συνέχεια στους άλλους, όσους κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους, δεν ακούν κανέναν και δεν τους ενδιαφέρει τι θα πει ο άλλος. Εκείνους που τους έχεις στο πάρε-δώσε καθημερινά κι αναρωτιέσαι κάποια στιγμή για ποιο λόγο και γίνεσαι ενοχικός και τους ανέχεσαι αντί να τους διώξεις από τη ζωή σου. Οπότε φώναξα κι εγώ ένα ουστ και είπα να κρατήσω όσους έχω μέσα στην καρδιά μου.

Γενικά οι σχέσεις είναι η αγαπημένη μου θεματική. Είναι το παν κι αυτές σε καθορίζουν στη ζωή σου. Ούτε η δουλειά ούτε οι ασχολίες σου αλλά οι φίλοι και οι άνθρωποί σου. Όσον αφορά τις σχέσεις μου με τις γυναίκες, το αγαπημένο μου πράγμα είναι να αράζουμε στο κρεβάτι και να μπορούμε να συζητάμε πώς πέρασε την ημέρα της, πώς ένιωσε σε μια συγκεκριμένη φάση και να τ’ αναλύουμε. Δηλαδή θέλω να καταλαβαίνω πώς λειτουργεί εκείνη και πώς εγώ και νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό στοιχείο σε μία σχέση. Θα μου πεις περνάς μετά στην υπερανάλυση αλλά πολλές φορές είναι ωραίο κι αυτό. Απο εκεί βγαίνουν τα κομμάτια γιατί μπορεί να σου πει ο άλλος κάτι που εσύ δεν το έχεις σκεφτεί ποτέ ή να σου έχει ξεφύγει και να σε πάει αλλού.

Κάνω και το άλλο όταν πηγαίνω ας πούμε στο σπίτι της μαμάς μου κι αράζουμε. Είναι ένας χαβαλές άνθρωπος, έξω καρδιά και πετάει συνέχεια τρελές ατάκες. Οπότε εκείνη την ώρα σημειώνω ατάκες που λέει και τις βάζω σε κομμάτια μου!

Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια ωραία μεθολογία γύρω από την εκμάθηση της στιχομυθίας. Όταν μπαίνω σ’ ένα μάθημα τους λέω πως σήμερα είμαστε εδώ για να κάνουμε λάθος κι από τη στιγμή που έχεις έναν λόγο με καλή ροή, έχεις κι ένα τραγούδι! Κομμάτι είναι καθετί που πετάς.

Αν μου πουν ότι δεν την παλεύουν και πως είναι αποτυχημένοι τους λέω κάτι του στυλ “είμαι αποτυχημένος και βαριά τραυματισμένος” και το παίρνω στον χαβαλέ για να καταλάβουν πως απο παντού μπορούν να πάρουν στοιχεία και να μην πέφτουν. Πρέπει να τους δώσεις μια διαφορετική οπτική. Όταν βλέπεις ένα παιδί να κομπλάρει, το παροτρύνεις να κάνει λάθος ή παίζεις με αυτό το πράγμα για να του δώσεις χαρά.

5. ΘΕΟΥΛΗ ΜΟΥ ΤΙ ΤΡΑΒΑΩ
Αυτό το έγραψα για την πρώην σχέση μου. Είναι αυτά τα πισωγυρίσματα που κάνεις όταν κάθεσαι μόνος στο σπίτι κατα τη διάρκεια της καραντίνας, σκέφτεσαι όλη μέρα διάφορα και μιλάς μόνος σου. Οπότε εκεί μου βγήκε κι είπα “Θεούλη μου τι τραβάω, πάω να τρελαθώ”.

Όταν το έγραψα σκεφτόμουν “ποιον αγαπάς”, “πόσο τον θες”, “πόσο θες να ζήσεις μαζί του στιγμές”. Άρχισα να αναλύω διάφορα για να απαλύνω λίγο το είναι μου. Όταν τα γράφω, είναι σαν να γίνεται ψυχολόγος η πένα μου κι όταν τ’ ακούω μετά, ελαφραίνει η καρδιά μου!

Γενικά κάνω πολύ αυτοκριτική. Είμαι από τους ανθρώπους που μπορώ να δεχτώ ότι είμαι μαλάκας, αν όχι εκείνη την ώρα που μπορεί να μου το πει κάποιος αλλά όταν γυρίσω σπίτι, θα κάτσω να το σκεφτώ σοβαρά. Για παράδειγμα, μες την καραντίνα έφτιαξα μια καινούργια μπάντα με ηλεκτρονική μουσική και μια μέρα είχαμε μια συζήτηση. Κάποια στιγμή ο φίλος μου ο Νικόλας, μου κάνει μια παρατήρηση, την οποία δεν είχα σκεφτεί και πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει και να αντιδρά σ’αυτό που μου είπε. Όμως μετά καπάκι, του ζήτησα συγγνώμη που του μίλησα απότομα κι είμαι μαλάκας γιατί δεν σκέφτηκα καν αυτό που μου είπε και πως “είναι τόσο σωστό που θα ήθελα να το σκεφτώ πρώτος”. Γι’ αυτό είναι καλό να παίρνεις χρόνο με τον εαυτό σου. Το να τ’ αντιμετωπίζεις όλα επιφανειακά ναι μεν ειναι καλό γιατί δεν ξέρεις και πολλά οπότε είσαι χαρούμενος και δεν σε νοιάζει αλλά από την άλλη, δεν ξέρεις πού σου πανε τα τέσσερα. Κι εγώ κάποτε ήμουν φτερό στον άνεμο και δεν σκεφτόμουν παραπάνω κάποια πράγματα.

Έγραψα πρόσφατα:

“Ολα τα βλέπω ξενέρωτα κι έχω φτάσει 40 ρε μάγκα κι ακόμα δεν ξέρω αν γνώρισα έρωτα. Φταίει που είμαι στον κόσμο μου και είμαι λίγο μαλάκας αλλά είναι κι αυτές οι εποχές που οι σχέσεις έχουν γίνει της πλάκας.
Πόσο γρήγορα όλα κινούνται και ο καθένας είναι με το τικ του. Δυο κουβέντες αρκούν και ούτε το εγώ μας να φτάσει στο πικ του.
Τώρα τα πιάνω σαν άσχετος τα παλιά τραγουδάκια θαρρώ τι εννοούσε ο Νικόλας ο Άσιμος με το αγαπάω κι αδιαφορώ.”

Είμαι άνθρωπος που ερωτεύομαι συνέχεια. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω 5 φορές τη μέρα! Μ’ αρέσει πολύ ο έρωτας και ζω αυτό το εφήμερο της στιγμής. Αλλά τον πραγματικό και μεγάλο έρωτα που λες ότι είμαι εδώ και δίνομαι ολοκληρωτικά, δεν ξέρω αν το έχω βιώσει κι αν είναι όντως έτσι όπως το λένε. Νομίζω ότι είναι κάτι που έρχεται εν καιρώ. Όταν με τον άλλον ζήσεις σοβαρά, ωραία, άσχημα πράγματα, εκεί είναι που βλέπεις τη χρυσή τομή και λες πως μ’ αυτόν τον άνθρωπο συμβαδίζω και είμαι διατεθημένος να τον αγαπήσω πολύ.

Εγώ πιστεύω στον εφήμερο έρωτα και στο “αγαπάω βαθιά”. Κι όταν λέμε αγαπάω βαθιά δεν εννοούμε “α, δεν ήρθες σήμερα στο ραντεβού, δεν σ’ αγαπάω” αλλά να το πας σε άλλο στάδιο. Επίσης λειτουργώ και λίγο αντίθετα. Πρώτα θέλω να γνωρίσω καλά τον αλλον άνθρωπο και να ανακαλύψω όλες τις πτυχές του και μετά να πω ότι ενθουσιάστηκα. Δεν το έχω τόσο με τον παρορμητικό ενθουσιασμό.

6. ΕΝΑ ΞΕΡΩ
Γράφτηκε για εκείνους τους φίλους που έφυγαν από τη ζωή. Ο Νικολάκης σκοτώθηκε σε τροχαίο και ο Ιάσωνας είχε καρκίνο. Θέλω στα κομμάτια μου να δίνω τη λύτρωση. Κάποτε, ένα πρόσωπο αρωγός στη ζωή μου, ο Θανάσης ο οποίος ήταν μουσικός και τον έβλεπα σαν πατέρα μου γιατί δεν γνώρισα ποτέ τον δικό μου, όταν ήταν 40 χρονών κι εγώ 18 κι έγραφα για τους ΑΓ πιο πολιτικό στίχο και διάφορα τύπου “όλα είναι σκατά” και τέτοια, του έβαζα ν’ ακούει τα τραγούδια και κάποια μου είπε το εξής που μου έμεινε για πάντα: “Εγώ είμαι μαζί σου κι ό,τι λες είναι σωστό αλλά τι να κάνω; Τι μου προτείνεις;”.
Εκεί γεννήθηκε η φάση ότι υπάρχει ένα πρόβλημα κι εγώ πρέπει να δώσω τη λύση στον άλλον που μ’ ακούει. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι για να ξεχαστούν, παίρνουν ναρκωτικά, άλλοι πάνε με πολλές γυναίκες, άλλοι αγοράζουν συνέχεια πράγματα. Μια λύση που δεν ξέρω αν είναι όντως σωστή ή όχι, για τον κάθε άνθρωπο λειτουργεί διαφορετικά. Για μένα όμως υπάρχει κάτι βαθύτερο. Είναι έτσι τώρα πράγματα, έχω ακόμα 35-40 χρόνια σ’ αυτόν τον πλανήτη, πρέπει να σταθώ με ψηλά το κεφάλι, να πολεμήσω, να υποστηρίξω τις αξίες μου, να συνεχίσω τη ζωή μου γιατί είναι εκεί και με καλεί, με καλούν ο γιος μου, οι υποχρεώσεις μου, οι άνθρωποι που αγαπάω και θέλω να τους χαίρομαι και να με χαίρονται. Και λέω ο κόσμος βαλτώνει κι εγώ θέλω να περάσω ένα ηχηρό μήνυμα αισιοδοξίας σε όσους με ακούν.

Αυτό το κομμάτι λοιπόν, μέσα σ’ όλη την κωλοκατάσταση είχε αυτό το σκοπό. Έχω δει ανθρώπους να φεύγουν, να καταστρέφονται από τα ναρκωτικά και οι θεοί μ’ αυτό το “αγαπάτε αλλήλους” το μόνο που μου πρόσφεραν ήταν ένας θρήνος στο κρεβάτι μου. “Τα αγαπάτε αλλήλους πλημμύρησαν το κρεβάτι μου με σπαραγμούς και θρήνους”. Πού είσαι σαν εκκλησία, πού είσαι σαν Θεός. Απλά κοιτάς κλεφτά στο περιθώριο και αφήνεις τους ανθρώπους μόνους κι αβοήθητους να κάνουν τη φάση τους.

Εγώ το μόνο που ξέρω πως θα μας σώσει είναι η δύναμη και η αισιοδοξία μας. Θα μου πει κάποιος “ρε Ηλία καλά τα λες εσύ αλλά πώς αισιοδοξούμε και γινόμαστε καλύτεροι όταν γύρω μας είναι όλα μαύρα”. Πρώτα απ’ όλα ξεκινάς και σέβεσαι τον εαυτό σου, τον αγαπάς, τον τοποθετείς ψηλά χωρίς να πατάς κεφάλια άλλων και δίνεις μεγαλύτερη έμφαση στην εκτίμηση. Θα σου δώσω τη ζήλια μου, την αγάπη μου αλλά θα την εκτιμήσεις όσο θέλω εγώ; Το τελευταίο σου ευρώ που μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε συναίσθημα θα το δώσεις σ’ εμένα που δεν με ξέρεις καθόλου; Εκεί έγκειται το θέμα της προσωπικής ευτυχίας.

Γι’ αυτό σου λέω ότι συνεργάζομαι με φίλους γιατί ξέρω ότι θα είμαι μαλάκας όπως σου είπα πριν για το περιστατικό με τον Νικολάκη αλλά θα το εκτιμήσουν πολύ παραπάνω μετά όταν συνειδητοποιήσω τι έκανα. Τώρα πώς μαθαίνεις τελικά αν σε εκτιμάει ο άλλος; Όταν δεν του δίνεις πάντα αυτό που θέλει 100%. Γι’ αυτό λέω στο Λάθη Μετράω πως “όταν δε δίνεις αυτό που θέλουν, σου δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο”. Κι εκεί έρχεται πάλι το σχεσιακό κομμάτι και πώς διαχειριζόμαστε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Μ’ ενδιαφέρει παρα πολύ αυτή η θεματική και είναι το μόνο που θέλω ν’ ασχοληθώ από εδώ και πέρα. Είναι μέσα στην καθημερινότητά μας. Όταν δώσεις μια λύση και πεις σ’ έναν άνθρωπο να κρατήσει λίγο μπόσικα, σε ένα κορίτσι ή ένα αγόρι να μην πάει με τον άλλον από το πρώτο ραντεβού. Να δουν με ποιον έχουν να κάνουν αν τους ενδιαφέρει πραγματικά.

Στο “Ένα ξέρω”, λέω πως όσο υπάρχω, θα μαθαίνω. Οπότε δεν θα το βάλω κάτω και θα πολεμήσω ό,τι κι αν ειναι αυτό που θα έρθει. Έχω τόσους φίλους που ζουν τη μιζέρια τους, άλλοι βγάζουν λεφτά, άλλοι όχι αλλά παρ’ όλα αυτά είναι εκεί, παλεύουν, ζουν όπως μπορούν και κερδίζουν τον σεβασμό μου. Τα μεγάλα τα λάθη μας τα έχει μάθει η ζωή. Τι κι αν χάσαμε μια μάχη, ο πόλεμος θα πρέπει να συνεχιστεί αλλιώς θα εγκαταλείψουμε τα πάντα και θα φουντάρουμε από τον έβδομο που λέει κι ο Λεξ.

 Λέω σ’ έναν στίχο “Έχω δει φιλαράκια να φεύγουν και στ’ ορκίζομαι ότι όσο ζω, οι αναμνήσεις μου θα με συντροφεύουν”. Και το εννοώ γιατί αυτά τα παιδιά για τα οποία γράφτηκε το τραγούδι ήταν από τα πιο χαρούμενα άτομα που έχω γνωρίσει, η αισιοδοξία τους πλημμύριζε κι ήταν φοβεροί άνθρωποι. Αυτά τα άτομα λοιπόν θα τα θυμάμαι μια ζωή για να μπορώ να παίρνω δύναμη να συνεχίζω γιατί ξέρω πως κάθε μέρα που ζω, αυτοί δεν ζουν. Δεν ήμασταν υπερκολλητοί αλλά ήταν παιδιά της γειτονιάς, τα ήξερα από μικρά και είπα πως θα τους τιμώ πάντα και θα κρατάω αυτή την αισιόδοξη στάση ζωής που είχαν πριν φύγουν.

      

*BONUS TRACK*
Ό,τι γράφω, είναι βιωματικό. Αν δεν το νιώσω, δεν μπορώ να δημιουργήσω κάτι και δεν θέλω κιόλας. Δεν με νοιάζει αν έχω views αρκεί να σ’ έχω βάλει σ’ ένα τριπάκι να σκεφτείς κάποια πράγματα. Βλέπω σχόλια κάτω από τα βίντεο στο You Tube που μου γράφουν ότι τους βοήθησα ή ότι τους έδωσα δύναμη και είναι η μεγαλύτερη πληρωμή απ’ όλες. Η αγάπη του κόσμου είναι η βενζίνη μας να συνεχίσουμε ό,τι κάνουμε. Δεν το κάνεις μόνο γι’ αυτό βέβαια αλλά και για σένα για να εξελιχθείς γιατί οκ, δεν είμαστε φτιαγμένοι από τσιμέντο ούτε κάνουμε διαφορετικά πράγματα από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ωραία είναι να έχεις 2 εκ. views αλλά τι να το κάνω αν ο άλλος δεν ξέρει καν τι είναι αυτό που άκουσε; Θέλω να υπάρχει νόημα στη ζωή μου και κατ’ επέκταση στη μουσική μου. Κινούνται όλα τόσο γρήγορα που πρέπει ο άλλος να βγάλει κομμάτι οπωσδήποτε σε μία χρονική στιγμή. Δεν είναι κακό, ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Το θέμα μου είναι η στάση ζωής που κρατάς γιατί ο χρόνος θα δείξει ποιος είσαι. Κι επίσης είναι σημαντικό τι δίνεις στη ζωή και τι σου δίνει εκείνη πίσω. Δεν θεωρώ πχ τυχαίο πως 20 χρόνια τώρα παίζω live. Οι περισσότεροι της γενιάς μου έχουν σταματήσει τις συναυλίες, μόνο ο Υποχθόνιος συνεχίζει που είναι σ’ άλλη φάση πλέον.